[ Libra NëLinjë ]
Prof. Dr. Sabile Keçmezi-Basha
Broshura e botuar me të dhëna për të burgosurit politik nga Amnesty International
Në mënyrë domethënëse, dokumenti nuk ndalet vetëm te vetë të burgosurit. Ai tërheq vëmendjen edhe te pasojat e rënda që arrestimet politike sillnin për familjet e tyre. Shumë prej tyre mbeteshin pa burimin kryesor të të ardhurave, duke u përballur me varfëri, izolim dhe vështirësi të mëdha ekonomike. Për këtë arsye, autorët theksojnë se në raste të caktuara edhe anëtarët e familjeve të të burgosurve mund të përfitonin ndihmë humanitare, nëse gjendja e tyre materiale ishte bërë kritike si pasojë e burgosjeve.
Ky aspekt e pasuron edhe më shumë kuptimin historik të dokumentit. Ai dëshmon se mërgata shqiptare nuk synonte vetëm ta denonconte represionin jugosllav para botës, por edhe të ndërtonte një rrjet solidariteti me viktimat dhe familjet e tyre. Kështu, lufta për të drejtat e njeriut nuk kufizohej vetëm te denoncimi politik, por shoqërohej edhe me përkujdesje njerëzore, me ndihmë morale dhe materiale për ata që po paguanin çmimin më të rëndë të rezistencës.
Sot, ky tekst mbetet një dëshmi e vyer historike jo vetëm për brutalitetin e aparatit represiv jugosllav, por edhe për vetëdijen dhe organizimin e mërgatës shqiptare, e cila kishte kuptuar se mbrojtja e të drejtave të njeriut kërkonte njëkohësisht dokumentim, bashkëpunim ndërkombëtar dhe solidaritet të pandërprerë me viktimat e dhunës shtetërore.
Në vijim të dokumentit, autorët përpiqen t’u japin bashkatdhetarëve edhe më shumë besim në rëndësinë e këtij angazhimi, duke sjellë shembuj konkretë të punës që deri atëherë kishte bërë Amnesty International në mbrojtje të të burgosurve politikë. Ata nënvizojnë se kjo organizatë tashmë kishte dëshmuar seriozitetin dhe autoritetin e saj në arenën ndërkombëtare, duke u shndërruar në një nga zërat më të fuqishëm në mbrojtje të viktimave të represionit shtetëror.
Si argument të kësaj veprimtarie, dokumenti veçon një ngjarje me rëndësi të veçantë: botimin, në shkurt të vitit 1982, të një broshure të posaçme kushtuar situatës në Jugosllavi. Sipas autorëve, kjo ishte hera e parë që një organizatë ndërkombëtare e këtij autoriteti përgatiti një publikim të veçantë mbi gjendjen e të burgosurve politikë në federatën jugosllave. Vetë fakti i botimit të një materiali të tillë dëshmonte se çështja e shkeljeve të të drejtave të njeriut në Jugosllavi kishte filluar të dilte nga kufijtë e censurës shtetërore dhe të tërhiqte vëmendjen e opinionit ndërkombëtar.
Dokumenti nënvizon me krenari se përmes kësaj broshure opinioni botëror u njoh me fatin e më shumë se tetëqind të burgosurve politikë, të cilët, brenda një periudhe më pak se njëvjeçare, ishin arrestuar dhe iu nënshtronin torturave e maltretimeve të rënda në burgjet jugosllave. Ky numër nuk paraqitej vetëm si një statistikë. Pas secilës shifër fshihej historia e një njeriu, e një familjeje dhe e një jete të shkatërruar nga represioni politik. Për autorët e dokumentit, publikimi i këtyre të dhënave përfaqësonte një fitore të rëndësishme morale, sepse për herë të parë vuajtjet e të burgosurve shqiptarë dhe të kundërshtarëve të tjerë të regjimit po bëheshin pjesë e debatit ndërkombëtar.
Po aq domethënës ishte edhe ndikimi që pati ky publikim në mediat botërore. Dokumenti vëren se të dhënat e përfshira në broshurën e Amnesty International u ribotuan dhe u cituan nga një numër i madh gazetash ndërkombëtare, si edhe nga programet informative të radiove dhe televizioneve në shumë vende të botës. Kjo do të thoshte se drama e të burgosurve politikë nuk mbetej më e mbyllur brenda mureve të burgjeve jugosllave. Ajo po depërtonte në opinionin publik ndërkombëtar, duke zgjuar interesimin e mediave, të organizatave humanitare dhe të institucioneve që merreshin me mbrojtjen e të drejtave të njeriut.
Në këtë mënyrë, autorët e dokumentit dëshmojnë se mbledhja e të dhënave dhe dërgimi i tyre te organizatat ndërkombëtare nuk ishte një veprim simbolik apo formal. Përkundrazi, ai kishte dhënë rezultate konkrete. Çdo dëshmi e mbledhur, çdo emër i dokumentuar dhe çdo raport i dërguar kishte kontribuar në ndërtimin e një tabloje të plotë të represionit jugosllav dhe kishte ndihmuar që bota demokratike të kuptonte përmasat e dhunës që ushtrohej ndaj shqiptarëve.
Në planin historik, ky fragment i dokumentit ka një rëndësi të jashtëzakonshme, sepse dëshmon se mërgata shqiptare kishte filluar të kuptonte fuqinë e dokumentimit ndërkombëtar si një formë moderne rezistence politike. Lufta nuk zhvillohej më vetëm në malet e Kosovës, në burgje apo në demonstrata. Ajo zhvillohej edhe në kancelaritë ndërkombëtare, në faqet e gazetave prestigjioze dhe në raportet e organizatave për të drejtat e njeriut. Çdo informacion i verifikuar që arrinte në këto institucione shndërrohej në një akt akuze kundër politikës represive të Beogradit dhe njëherazi në një mbështetje morale për popullin shqiptar.
Sot, ky pasusë mbetet një dëshmi e rëndësishme e rolit që luajti Amnesty International në ndërkombëtarizimin e çështjes së të burgosurve politikë shqiptarë. Ai tregon se zëri i viktimave, falë angazhimit të mërgatës dhe organizatave ndërkombëtare, arriti të kapërcejë kufijtë e izolimit politik, duke u bërë pjesë e ndërgjegjes demokratike të botës dhe duke dëshmuar se e vërteta, sado që përpiqen ta fshehin regjimet autoritare, gjithmonë gjen rrugën për të dalë në dritë.
Në vazhdim të dokumentit, autorët ndalen te një dimension tjetër i rëndësishëm i kësaj veprimtarie, duke theksuar se përfitimet e saj nuk kufizoheshin vetëm në sensibilizimin e opinionit ndërkombëtar. Ata nënvizojnë se ky angazhim kishte një rëndësi të veçantë edhe për vetë popullin shqiptar dhe, mbi të gjitha, për të burgosurit politikë, të cilët në rrethanat e izolimit dhe represionit kishin nevojë të ndienin se nuk ishin harruar nga bashkëkombësit e tyre.
Në dokument shprehet bindja se kjo punë po zhvillohej në drejtimin e duhur dhe po jepte rezultatet e para të rëndësishme. Përveç ndikimit që kishte në ndërkombëtarizimin e çështjes shqiptare, ajo krijonte mundësinë që edhe vetë shqiptarët të njiheshin më mirë me fatin e bijve dhe bijave të kombit të tyre. Në kushtet kur censura shtetërore jugosllave kontrollonte informacionin dhe përpiqej të mbulonte me heshtje burgosjet, vrasjet dhe zhdukjet politike, mbledhja sistematike e të dhënave shndërrohej në një mision me rëndësi kombëtare. Ajo ndihmonte që populli të mësonte të vërtetën për ata që kishin sakrifikuar jetën ose kishin përfunduar në burgjet jugosllave, duke paguar çmimin më të rëndë për idealin e lirisë dhe për aspiratën e krijimit të Republikës Shqiptare në Jugosllavi.
Autorët i shohin këta njerëz jo thjesht si viktima të një regjimi represiv, por si bijtë dhe bijat më të përkushtuar të kombit, të cilët kishin vendosur fatin e popullit mbi fatin e tyre personal. Ata kishin zgjedhur rrugën e sakrificës, duke pranuar burgun, torturën dhe madje edhe vdekjen, sepse besonin se e ardhmja e shqiptarëve nuk mund të ndërtohej pa liri, pa barazi dhe pa të drejta kombëtare. Për këtë arsye, dokumentimi i jetës dhe i fatit të tyre paraqitej si një detyrim moral, një akt respekti dhe një mënyrë për t’i ruajtur nga harresa.
Në këtë kontekst, dokumenti njofton se Lëvizja për Republikën Shqiptare në Jugosllavi (LRSHJ) kishte marrë përsipër një përgjegjësi të rëndësishme historike. Ajo kishte vendosur të organizonte dhe të drejtonte këtë proces, duke mbledhur me kujdes të gjitha informacionet që vinin nga mërgata dhe nga trojet shqiptare. Çdo e dhënë do të verifikohej, do të sistemohej dhe do të përpunohej me seriozitetin më të madh, në mënyrë që të shërbente si bazë e besueshme për raportet që do t’i dërgoheshin Amnesty International, por edhe për nevoja të tjera të veprimtarisë kombëtare dhe ndërkombëtare.
Ky organizim dëshmon për nivelin e lartë të vetëdijes politike që kishte arritur mërgata shqiptare në fillim të viteve tetëdhjetë. Drejtuesit e Lëvizjes e kishin kuptuar se një kauzë kombëtare nuk mund të mbështetej vetëm mbi emocionin patriotik, ajo kishte nevojë edhe për dokumentim të saktë, për argumente të verifikueshme dhe për një arkiv të mirëfilltë të dëshmive historike. Prandaj, çdo emër i regjistruar, çdo arrestim i dokumentuar dhe çdo dëshmi e mbledhur nuk kishte vetëm vlerë informative. Ato përbënin gurët mbi të cilët ndërtohej kujtesa historike e rezistencës shqiptare.
Në thelb, ky fragment i dokumentit zbulon një dimension shumë më të gjerë të veprimtarisë së Lëvizjes. Krahas organizimit politik dhe mobilizimit kombëtar, ajo po ndërtonte edhe një institucion të kujtesës, një arkiv të së vërtetës, i cili do të shërbente jo vetëm për të denoncuar represionin jugosllav në forumet ndërkombëtare, por edhe për t’i lënë brezave të ardhshëm një dëshmi të pakontestueshme për sakrificat e atyre që luftuan dhe vuajtën në emër të lirisë. Në këtë mënyrë, dokumenti fiton një rëndësi të shumëfishtë: ai nuk është vetëm një udhëzim organizativ, por edhe një testament moral që dëshmon se kujtesa kombëtare ndërtohet me përgjegjësi, me përkushtim dhe me respekt ndaj atyre që historinë e shkruan me jetën e tyre.
Në vazhdim të dokumentit, autorët shtrojnë një pyetje retorike, e cila në të vërtetë përmban një përgjigje të qartë dhe një mesazh të fuqishëm politik. Ata pyesin se kush tjetër, përveç Lëvizjes për Republikën Shqiptare në Jugosllavi (LRSHJ), mund t’i përkushtohej me seriozitet dhe vendosmëri një misioni kaq të rëndësishëm patriotik e revolucionar. Për autorët, përgjigjja ishte e vetëkuptueshme. Në rrethanat e asaj kohe, LRSHJ-ja paraqitej si organizata që kishte marrë mbi vete barrën e përfaqësimit të aspiratave kombëtare të shqiptarëve, duke vepruar pa u trembur nga kërcënimet, përndjekjet dhe propaganda e aparatit shtetëror jugosllav.
Ky pohim nuk duhet parë vetëm si një deklaratë politike. Ai pasqyron frymën e kohës dhe vetëdijen e atyre veprimtarëve që besonin se organizimi i mirëfilltë kombëtar ishte kusht i domosdoshëm për mbijetesën e çështjes shqiptare. Në sytë e tyre, Lëvizja nuk ishte thjesht një organizatë ilegale, por një institucion moral dhe politik, që kishte marrë përsipër detyrën për të mbrojtur interesat e popullit shqiptar në një kohë kur zëri i tij përpiqej të shuhej me burgje, dhunë dhe censurë. Prandaj, autorët e dokumentit e paraqesin LRSHJ-në si një organizatë që qëndronte në ballë të përpjekjeve kombëtare, duke mos u lëkundur përballë presioneve dhe fushatave të regjimit jugosllav.
Fondi i ndihmave nga mërgata shqiptare
Dokumenti thekson se ky aksion nuk kishte vetëm karakter politik dhe informues. Ai mbante edhe një dimension të fuqishëm humanitar. Përmes mbledhjes së të dhënave për të burgosurit, të vrarët dhe të zhdukurit, bëhej e mundur edhe identifikimi i familjeve që, si pasojë e arrestimeve dhe dënimeve politike, kishin mbetur në gjendje të rëndë ekonomike. Shumë familje humbnin mbështetësin kryesor, përballeshin me varfëri, me izolim shoqëror dhe me pasoja të rënda psikologjike. Në këto rrethana, dokumentimi i rasteve shërbente edhe për të orientuar ndihmën materiale aty ku ajo ishte më e domosdoshme.
Autorët bëjnë të ditur se për këtë qëllim ishte krijuar një fond i posaçëm solidariteti, i cili financohej nga kontributet vullnetare të bashkatdhetarëve në mërgim. Kjo dëshmon se veprimtaria e mërgatës shqiptare nuk kufizohej vetëm në propagandimin e çështjes kombëtare apo në denoncimin e represionit jugosllav. Ajo shoqërohej edhe me një kulturë të fuqishme solidariteti, ku ndihma për familjet e të burgosurve dhe të martirëve konsiderohej pjesë e pandashme e rezistencës kombëtare. Në këtë mënyrë, bashkëkombësit në mërgim përpiqeshin jo vetëm të mbronin dinjitetin politik të të përndjekurve, por edhe të lehtësonin sadopak barrën e rëndë që mbartnin familjet e tyre.
Besueshmëria e të dhënave
Në fund të këtij fragmenti, dokumenti ndalet te një çështje me rëndësi thelbësore: besueshmëria e informacionit. Autorët kërkojnë me ngulm që çdo e dhënë e mbledhur të jetë sa më objektive, e saktë dhe e verifikuar. Ata janë të vetëdijshëm se besueshmëria e gjithë këtij aksioni varej pikërisht nga cilësia e informacionit që do t’u dërgohej organizatave ndërkombëtare dhe institucioneve të tjera. Për këtë arsye, ata paralajmërojnë se çdo keqpërdorim, shtrembërim apo fabrikim i të dhënave do të dëmtonte jo vetëm misionin e Lëvizjes, por edhe vetë kauzën kombëtare, duke e bërë përgjegjës moralisht dhe politikisht çdo individ që do të abuzonte me këtë detyrë.
Fletanketa për denoncim
Ky qëndrim dëshmon për seriozitetin me të cilin trajtohej dokumentimi i represionit jugosllav. Autorët nuk kërkonin propagandë, por fakte, nuk kërkonin ekzagjerime, por të vërtetën. Ata e kishin kuptuar se vetëm një dokumentacion i ndërtuar mbi dëshmi të sakta dhe të verifikueshme mund të fitonte besimin e opinionit ndërkombëtar dhe të shërbente si provë historike për krimet e ushtruara ndaj shqiptarëve. Në këtë kuptim, ky fragment pasqyron jo vetëm organizimin politik të mërgatës shqiptare, por edhe kulturën e saj të përgjegjësisë, të disiplinës dhe të ndershmërisë në shërbim të një kauze që konsiderohej më e madhe se vetë individi: mbrojtja e së vërtetës historike dhe e të drejtave të popullit shqiptar.
Në vijim të dokumentit, autorët ndalen në mënyrën praktike se si duhej të organizohej ky proces i ndjeshëm i mbledhjes dhe i përcjelljes së informacionit. Ata sqarojnë se çdo bashkatdhetar që, për arsye të ndryshme, dëshironte t’i dërgonte të dhënat drejtpërdrejt organizatës Amnesty International, kishte mundësi ta bënte këtë, madje në fund të fletanketës ishte vendosur edhe adresa përkatëse e organizatës. Megjithatë, autorët theksojnë se mënyra më e dobishme dhe më e organizuar ishte që, në radhë të parë, të gjitha fletanketat të kalonin përmes Lëvizjes për Republikën Shqiptare në Jugosllavi (LRSHJ).
Ky rekomandim nuk buronte nga dëshira për të kontrolluar informacionin, por nga nevoja për ta sistemuar dhe verifikuar atë me kujdes. Drejtuesit e Lëvizjes ishin të vetëdijshëm se, në rrethana të një mobilizimi të gjerë, mund të ndodhte që disa persona të raportonin për të njëjtin të burgosur ose për të njëjtën ngjarje. Pa një koordinim të mirëfilltë, kjo mund të sillte përsëritje, pasaktësi apo paqartësi në dokumentacionin që do t’u dërgohej institucioneve ndërkombëtare. Prandaj, përpunimi paraprak i të gjitha të dhënave nga Lëvizja shihej si një domosdoshmëri organizative, që garantonte saktësinë, sistemimin dhe besueshmërinë e informacionit.
Njëkohësisht, autorët shprehin edhe një shqetësim tjetër me rëndësi. Ata dëshironin të kishin mundësi të ndiqnin fatin e informacionit që dërgohej, për të parë nëse Amnesty International i përdorte të dhënat në mënyrën e duhur dhe në përputhje me qëllimin për të cilin ishin mbledhur. Kjo nuk shprehte mosbesim ndaj organizatës ndërkombëtare, por dëshmonte përgjegjësinë e Lëvizjes për të ndjekur deri në fund çdo rast dhe për t’u siguruar se sakrifica e bashkatdhetarëve që jepnin informacion nuk mbetej pa rezultat.
Në mënyrë domethënëse, dokumenti bën të ditur se kjo formë bashkëpunimi nuk ishte një iniciativë e njëanshme. Përkundrazi, ajo ishte mirëpritur edhe nga vetë Amnesty International, e cila kishte rënë dakord që fletanketat të përpunoheshin dhe të përcilleshin nga LRSHJ-ja. Sipas autorëve, organizata ndërkombëtare e kishte vlerësuar pozitivisht këtë mënyrë pune, duke e konsideruar atë një model të organizuar dhe efikas për mbledhjen e dëshmive mbi shkeljet e të drejtave të njeriut. Ky fakt dëshmon se bashkëpunimi ndërmjet mërgatës shqiptare dhe organizatave ndërkombëtare nuk ishte rastësor, por mbështetej mbi besim reciprok dhe mbi respektimin e standardeve të dokumentimit.
Autorët shprehen se përvoja e krijuar përmes kontakteve, bisedimeve dhe bashkëpunimit të deriatëhershëm kishte ndërtuar një marrëdhënie të ndërsjellë respekti. Ata theksojnë se Amnesty International kishte shprehur mirënjohje për seriozitetin dhe korrektësinë me të cilën Lëvizja shqiptare i mblidhte dhe i paraqiste të dhënat. Në të njëjtën kohë, me një ndjenjë modestie dhe respekti, autorët pranojnë se edhe vetë shqiptarët i ishin mirënjohës kësaj organizate, sa herë që ajo ngrinte zërin në mbrojtje të të burgosurve politikë shqiptarë dhe trajtonte me përgjegjësi rastet e tyre.
Ky fragment pasqyron një aspekt tepër të rëndësishëm të veprimtarisë së mërgatës shqiptare në fillim të viteve tetëdhjetë. Ai tregon se lufta për të drejtat e shqiptarëve nuk zhvillohej vetëm përmes protestave, demonstratave apo veprimtarisë politike, por edhe përmes ndërtimit të urave të bashkëpunimit me institucionet ndërkombëtare që gëzonin autoritet dhe besueshmëri në mbrojtjen e të drejtave të njeriut. Në këtë mënyrë, dokumentimi i kujdesshëm, organizimi i informacionit dhe bashkëpunimi me organizata si Amnesty International u shndërruan në një pjesë të rëndësishme të strategjisë së mërgatës shqiptare për ta ndërkombëtarizuar çështjen shqiptare dhe për ta bërë botën dëshmitare të represionit që ushtrohej ndaj popullit shqiptar në Jugosllavi.
Sot, ky tekst merr një vlerë të veçantë historike, sepse dëshmon se rezistenca shqiptare nuk mbështetej vetëm në idealizëm dhe guxim, por edhe në organizim, në disiplinë dhe në ndërtimin e partneriteteve me institucionet që mund t’i jepnin zë të vërtetës përtej kufijve të një regjimi që përpiqej ta mbulonte dhunën me propagandë dhe heshtje.
Në pjesën përmbyllëse të këtij dokumenti, autorët i drejtohen mërgatës shqiptare me një thirrje të fuqishme për angazhim, duke kërkuar që kjo nismë të mos mbetej vetëm një ide apo një apel moral, por të shndërrohej në një veprim të organizuar, të vazhdueshëm dhe të disiplinuar. Ata kërkojnë që secili shqiptar ta ndiejë si detyrë kombëtare pjesëmarrjen në këtë aksion, duke punuar me seriozitet, përkushtim dhe përgjegjësi për mbledhjen e sa më shumë të dhënave mbi të vrarët, të zhdukurit, të burgosurit politikë dhe të gjithë ata që ishin bërë viktima të represionit jugosllav.
Dokumenti e paraqet këtë veprimtari si një mision të shenjtë, sepse çdo emër i regjistruar, çdo dëshmi e mbledhur dhe çdo fakt i dokumentuar do t’i shërbente njëkohësisht Amnesty International dhe Lëvizjes për Republikën Shqiptare në Jugosllavi, por mbi të gjitha do t’i shërbente interesit të përgjithshëm të popullit shqiptar. Në këtë mënyrë, mbledhja e informacionit nuk shihej si një procedurë burokratike, por si një formë e re e rezistencës kombëtare, ku arma kryesore nuk ishte pushka, por e vërteta e dokumentuar.
Autorët u bëjnë thirrje të gjithë bashkatdhetarëve të vetëdijshëm, patriotë dhe të përkushtuar ndaj idealit kombëtar, që në çdo takim, në çdo bisedë dhe në çdo kontakt me shqiptarët e tjerë të interesoheshin për fatin e bashkëkombësve të tyre. Ata duhej të pyesnin për të arrestuarit, për të vrarët, për të zhdukurit dhe për të dënuarit politikë në familjet, në farefis, në lagje, në fshatra, në qytete dhe në çdo trevë ku jetonin shqiptarë. Kështu, çdo bashkëbisedim shndërrohej në një mundësi për të shpëtuar një dëshmi nga harresa dhe për ta bërë atë pjesë të arkivit të kujtesës kombëtare.
Në këtë thirrje vërehet qartë filozofia organizative e Lëvizjes. Ajo mbështetej mbi bindjen se çdo shqiptar mund të jepte një kontribut të vlefshëm. Askush nuk ishte i parëndësishëm, sepse secili njihte një histori, një emër, një familje apo një ngjarje që duhej dokumentuar. Pikërisht duke bashkuar këto copëza kujtese, ishte e mundur të ndërtohej panorama e plotë e represionit të ushtruar nga regjimi jugosllav. Kështu, kujtesa individuale shndërrohej në kujtesë kolektive, ndërsa dëshmia personale fitonte peshën e një dokumenti historik.
Për ta bërë këtë proces sa më të rregullt dhe më të besueshëm, dokumenti njofton se ishte përgatitur edhe një fletanketë, e përkthyer nga origjinali, ku çdo informacion do të regjistrohej në mënyrë të sistemuar. Kjo tregon se Lëvizja nuk vepronte në mënyrë spontane apo të çrregullt, por kishte ndërtuar një metodologji të qartë për mbledhjen dhe klasifikimin e të dhënave. Çdo formular i plotësuar ishte një dëshmi e dokumentuar, një hallkë në zinxhirin e së vërtetës dhe një kontribut konkret në ndërtimin e një baze të besueshme informacioni për institucionet ndërkombëtare.
Vijon
