Milazim Zeqiraj Në muzgun e mbrëmjes, kur dielli perëndon, drita, si një kujtim i humbur, thërret hënën dhe yjet që të krijojnë dritë, për të ndriçuar rrugën, që njeriu të lëvizë pa busull, në rrugët e humbura të kujtimeve. Toka, si një princeshë e hutuar, merr frymë thellë. Ajo nuk ndal vrapin, në trajektoren e errët të universit. Ajo, si një planet i humbur me kujtime pa krye, lëviz...