Bekim I. Blaku Në trastën e nënës sime ruhej gjithmonë diçka: pak bukë, pak kripë, një copëz drite e pashtershme dhe shumë dashuri. Ajo kurrë s’e zbrazte krejt, edhe pse asnjëherë nuk kishte frikë se do të mbetej pa dashuri. Me atë trastë u rrita, mes erës së bukës dhe gumëzhitjes së qetë të pëlhurës. Sot, kur e hap ngadalë, gjithçka më vjen përpara: sikur shoh duart e saj, ndiej frymën e...