[ Libra NëLinjë ]
Dardan Osmanaj
Njeriu nuk zgjohet në këtë botë si një gur i hedhur pa drejtim. Që në çastin e parë të vetëdijes, ai ndien se ekzistenca e tij mban peshë. Pyetjet që lindin brenda tij nuk janë të rastësishme, as të kota. Ato janë shenjë se jeta nuk është një aksident, por një thirrje. Nëse gjithçka do të ishte rastësi, njeriu do të jetonte vetëm për instinktin. Do të hante, do të mbijetonte dhe do të zhdukej pa u ndalur kurrë të pyesë pse. Por njeriu pyet. Dhe kjo pyetje e vazhdueshme është dëshmi se ai nuk është krijuar vetëm për të ekzistuar, por për të u provuar. Besimi se ekziston Zoti nuk lind nga frika, por nga kuptimi i rregullit. Gjithçka rreth njeriut funksionon me ligj: trupi, natyra, koha, mendja. Rastësia nuk krijon rregull, nuk krijon ndërgjegje, nuk krijon përgjegjësi.
Rastësia nuk i mëson njeriut dallimin mes së mirës dhe së keqes. Këto nuk janë produkte të kaosit, por shenja të një qëllimi. Nëse Zoti ekziston, atëherë jeta nuk është lojë, por provë. Dhe prova nuk është e njëjtë për të gjithë. Disa provohen me varfëri, disa me pasuri. Disa me humbje, disa me pushtet. Disa me sëmundje, disa me rehati. Por askush nuk mbetet pa provë. Prandaj çdo njeri është në fushë beteje. Kjo betejë nuk është kundër një armiku të jashtëm. Nuk është luftë me njerëzit e tjerë, as me botën. Është luftë me veten: – me egon që kërkon të dominojë – me epshin që kërkon të udhëheqë – me frikën që paralizon – me ndërgjegjen që thërret për drejtësi Zoti nuk e heq këtë betejë nga njeriu, sepse pa të nuk do të kishte as rritje, as dinjitet. Një njeri pa sprovë do të ishte një qenie pa vlerë morale.
Vlera lind vetëm kur ke mundësi të bësh keq, por zgjedh të bësh mirë. Shpesh njerëzit pyesin: “Pse Zoti nuk flet qartë?” Por ndoshta pikërisht heshtja është pjesë e provës. Sepse po të ishte çdo gjë e detyruar, besimi nuk do të ishte zgjedhje, por nënshtrim. Zoti nuk kërkon robër pa mendje, por njerëz që zgjedhin me vetëdije. Çdo dyshim që lind në zemrën e njeriut nuk është largim nga Zoti, por një provë tjetër. A do ta përdorë njeriu dyshimin për t’u bërë arrogant, apo për t’u bërë më i thellë? A do ta shfrytëzojë lirinë për të shkatërruar, apo për të ndërtuar? Në këtë kuptim, jeta është një betejë e përditshme. Çdo ditë njeriu zgjedh: – a do të jetë i drejtë apo i padrejtë – a do të gënjejë apo të thotë të vërtetën – a do të shkelë tjetrin apo ta mbrojë Dhe këto zgjedhje nuk janë të vogla.
Ato janë përgjigjja reale ndaj pyetjes së madhe të ekzistencës. Nëse nuk do të kishte Zot, atëherë e mira dhe e keqja do të ishin thjesht mendime personale. Por ndërgjegjja flet edhe kur askush nuk na sheh. Ajo nuk blihet, nuk heshtet lehtë. Dhe kjo është një nga shenjat më të forta se njeriu nuk është i lënë pa udhëzim. Njeriu nuk erdhi rastësisht. Ai erdhi për të kaluar këtë betejë me nder. Jo për të qenë i përsosur, por për të qenë i ndershëm në përpjekje. Jo për të fituar botën, por për të mos humbur veten. Dhe ndoshta në fund, nuk do të pyetemi sa shumë kemi ditur, por: – sa shumë kemi duruar – sa drejt kemi vepruar – sa njerëzor kemi mbetur Sepse kjo është prova. Dhe kjo është fusha e betejës.
