Qëndroj në vetminë time,
kur shoh se bjeshka
s’shembet me grusht,
e as deti nuk përshkohet me not.
As hëna e yjet
s’kapen me dorë.
As lehjet e zagarëve
s’ndalen me fjalë.
Maratonë e pafund
e shpifësve, karrieristëve,
hajdutëve dhe faqezinjve…
Vallë, a do të ketë
ndonjëherë fund?!.
Arif Ejupi
Gjenevë, 11 maj 2026
FJALA e LIRË është suplement i uebfaqes Shkoder.net...
Merret me publikimin e shkrimeve, komenteve, opinioneve dhe analizave të ndryshme, me karakter kombëtar dhe mbarëshqiptar.
Merret edhe me shkrime të tjera, që kanë interes për shoqërinë shqiptare dhe më gjerë.
Fjala e Lirë është një tribunë e mendimit të lirë, intelektual e demokratik.
[ Libra NëLinjë ]
Poezia Në vetminë time e Ejup Arifit është një thirrje e heshtur e shpirtit të lodhur nga padrejtësitë dhe ligësitë e kohës. Me vargje të thjeshta, por tepër të fuqishme, poeti ndërton një tablo të realitetit ku njeriu i ndershëm përballet me një botë të mbushur me shpifje, egoizëm dhe etje për përfitim.
Figura e bjeshkës që nuk shembet me grusht dhe e detit që nuk përshkohet me not simbolizon kufijtë e fuqisë njerëzore përballë së keqes dhe pamundësinë për ta ndryshuar menjëherë realitetin. Po ashtu, “lehjet e zagarëve” janë metaforë e zërave të ligë, të cilët nuk heshtin dot vetëm me fjalë.
Kulmi emocional arrihet te vargjet:
“Maratonë e pafund e shpifësve, karrieristëve, hajdutëve dhe faqezinjve…”
ku poeti shpreh zhgënjimin e thellë ndaj deformimit moral të shoqërisë. Kjo “maratonë” duket pa fund, e lodhshme dhe e dhimbshme për njeriun që ruan ndërgjegjen dhe dinjitetin.
Pyetja përmbyllëse:
“Vallë, a do të ketë ndonjëherë fund?!”
nuk është vetëm pyetje personale e poetit, por një shqetësim universal për fatin e drejtësisë dhe të së mirës në shoqëri.
Kjo poezi mbart revoltë, dhimbje dhe reflektim filozofik, duke dëshmuar se fjala poetike mbetet një formë qëndrese ndaj errësirës morale të kohës.
Nexhmije Mehmetaj