Shtëpia me ballkone nga kafkat

0
477
Nexhat Halimi - pikturë

Nexhat Halimi

vuan më pse nuk vuan
sime amë

shtëpinë e kërkoj nëpër botë

s’më është premtuar agu pa ty
udhëtoj e qaj pandërprerë
ndërmjet mungesës e vetëtimës
tërë në vetmi të shurdhër aty

trupi pa kulm
trëndafilin ma marrin
gjak

unë shtëpinë e kërkoj nëpër botë

verdhësia më verbon
etja djeg
dhomat e ballit plot largësi

edhe sa matanë lumi

të dielën s’ e kam dot
të hënën ma marrin
unë gjelin e kërkoj nëpër botë

çdo të agojë e marta

çon sajna lumi

shpërthen prej gurit në brez të bjeshkës
e rrjedh furishëm ndër ëndrrat e braktisura

e diela është autoportreti i ujit magjik
nis e mbaron mes etjes e psherëtimës
e zogu i vogël çukit pandërprerë në shelg

e larg largësinë që ke mësyrë e në zemër afrinë

ja sesi vala e ndjek valën kapërcen mbi sajnë
e krijon ritmin e pavdekshëm të fyellit
zot unë e ndjej gjithnjë në majë të pyllit

prapë shkulm i madh uji kthehet nga lart
me vrull të çakorduar zgjohet prej gurit
përplaset në pengesë e unë mendimit ik
dëgjoj ujin nga rrjedh e krijon prapë muzikë

çon sajna lumi e ti vuan për urën e rrëzuar

zhol

në hapësirën e rrethuar
dy vetë luajmë i treti shënon lythat
me gisht

ti lëviz
peshk a rrëshiq

me dhëmbë ujku
kafshon
bëhesh zot dreq mi

gjarpër i lidhur në qafën time
prej kashte

asnjëri s’ të arrin
në brigjet që t’i rrah valë tambli

kush do to dalë njëqindenjë
ti apo prapë unë

humbja
fitorja
theren në një gjilpërë

nëpër shi pyllit

krimba e fillikat vetëm

të dielën mbas dite
unë
koka e qeni shëtisim nëpër shi

më tatuazhe kokë e bisht

sendet kthehen në varre
e pushkë pusie

të dielën mbas dite
unë qeni e koka
mbahemi ndër duar e të tre ngasim lumin

e s’ vdes gjithmonë
me vdekjen

të dielën
mbas dite
unë
qeni
e koka

të dielën mbas dite
nëpër shi pyllit

krimba e fillikat vetëm

ashti i fjetur

poshtë e lart për shkallë të kripës
ja mbesin gjurmë trupi të lashtë

e ndonjë gjë fare e gjelbër në tryezë
pik nga ashti i fjetur
ndër harqe të thyera

të martës çfarë t’i bëj matanë afërsisë

s’e gjeta askund
kokën

medet

bukuri e fjetur në katin e zbrazët
me ditë s’ ka mysafirë në mbrëmje të vona
vetëm siluetat ikin gjakut mitik

e fundit zbret ti me kokë në duar

krimb
e fillikat vetëm

e dikë pandërprerë diku e lehin egër

zogu i zjarrtë

në gjunjë mbete me të njëjtin asht
nëpër unazë të përzieju udhëtim i çuditshëm
në pyll të mbetur në cunga

qielli i ndjekur tash bie nëpër degë
e koka kërkon zog të zjarrtë

vjen e bie e mbetet përmotshëm në gur
druri i gjelbër prapë thyhet
fsheh mes gjunjësh syrin e zi

krejt të kallur

e qan
s’qan

nëpër unazat e kaltra të vapës
s’ je një me kokën
vetmit e zbresin orën e fatit në tryezë

nga ti shkundin mollën e kuqe

ylli qiri në erë
është e s’ është më ndër degë zog prej zjarri
sy i njëjtë me udhëtimin

bie ombrellës thermi thermi shi e gjak

në vazo hiri

gjysmëkokë gjysmëlule
shëtit buzë uji

ngjitem nofullës në dhembje dashurie
para më del gjarpër me shtatë krerë të zi
nuk lëshon pe

rrufetë ngjallin ashtin

si ta shpëtoj zot
atë fanar krua në sy të shtëpisë
e gruas sykaltër
ngarkuar me mal e breshkë

zjarri me mua hyri në vazo hiri
nuk jemi një

bën be në enqefal
unë përbiroj nëpër të marte para vërshimi
hark

bien kokë e sharje e s’ vdes jeta
ja ec e çara vetes kaq vjet ndërmjet

shtëpia me ballkone nga kafkat

kokën time hark
e ndërseve në pyll të lashtë
për gjah

s’ u kthye kurrë më kokë

tash vetmia
vret

bredh pa zot nëpër dhoma të shtëpisë
me ballkone
nga kafkat

me dollapë nga hiri

kot sharjet e mia e mallkimet
nga ti niset zjarri
e bie nga s’e pret i ha të gjitha dashuritë

ç’ t’ i bëj lules matanë ujit
bregu i shkretë ndërrohet në gjarpër
me shtatë koka lëviz

si t’i nxjerr sytë

ti në fustan të tejdukshëm
fle nën shkumës krejt e gjelbër në ëndërr
e çaji ilaç pik për fyt të vras vetminë

asnjë mysafir s’vjen në darkë

shëtitje me qenin

thellësi e të dielës e breshkës
përmbytet thellë në mua

bari i fjetur harkon kokën
pa asnjë trofe gjaku djeg e digjet në thikë
të martat përsëriten në kafka

dal i vetëm në shëtitje me vetminë
qenin tim të zi e përkëdhel
të lagur në shi

lumi pranë nesh digjet
dashuri pa kokë mbaron në mua
qeni leh nëpër brigje

ç’do në pyll të dendur të kokës sime
me një zog prej zjarri zgjuar prej përrallës
në fluturim e rënie fushëdiellit
ik për një det të panjohur
për gruan me gjunjë të vjedhur

djeg prejardhjen

s’ e njoh mbas të dielës
thellë në mua me ecje të breshkës plakë
vjen pa nofull

përkëdhel vetëm qenin tim të zi
veshprerë ja leh e s’ kafshon leh e leh

lumi digjet pranë nesh

fyelli i gjallë

rrethi s’mbyllet në fund

vjen vetëm një zog
në kopsht të syrit për qiellin e vet
të vjedhur

kurrë s’arrin te ti

e kallet vetmia në mua
pa zjarr

unë kohën kthej në gishta
mjeshtëroj në një varr një dashuri
fyell ashti të gjallë

në ballkone të ballit
rrufeja s’e pret rrufenë

këputen degët
në qepallë

lumi përfundon në mua e rrethi
s’mbyllet në fund

ti kthehesh bregut

kafka
uji
fotografi e panjohur druri të etur

qeni në drejtpeshim

nata gjelbëron
në erë
nofulla të lidh për lule të qelqit

s’ ke kah më

zhduket vërtetësia
e zjarri
ti mbledh gjymtyrët në kornizë

në zbritjen që lëngon
uji ngjitet deri në përmbytje

e diele e shkatërruar
algë e zbehur në fundin e bekuar
të kthimit prej kripe

unë e dua dhembjen time

ti përsëri kthehesh vetëm dhe hi
matanë bregut
që i ik nofullës së vet

pa praninë time

vdekja po të nisej nga ti
s’do të arrinte

e ai trëndafil gjithmonë asaj ere vjen
e bie në vazo
pa praninë time

në përcjellje nga kurvat shiu e qentë

nga e diela
s’do të arrinte

e marrë si rrota
fle ndërmjet meje e brigjeve
pa formë

e diku dikënd
lehin
rrëmbehen në mbeturina
rreth ndonjë ashti

ai gjithmonë asaj ere vjen e bie
drita në sy i vdes pa praninë time

nga e diela
s’do të arrinte kurrë pa gjak

jashtë meje

e diela është autoportreti i ujit
nis e përfundon në mua

lëviz në rreth pa kokë
i ndërron format si grua në ëndrrat e çelura
në barin që kositet

sytë i kthehen në harqe

hundën s’ia do as bregu i majtë i qelqit
as i djathti
i pëlcitur

as veshi i djathtë as i majti
të prerë
ndër klithje

fushëballin ia djegin deri në kalli rrufetë
s’ ka gjak të rri në vetvete

gjithmonë i bie në gjunjë me ombrellë të zezë
për zjarrin që e le dëshmi

e diela është autoportreti i lashtë
në gjakun e vet të pa shitur kthehet
prej hirit

nuk lëviz jashtë meje e përfunduar

veç pse të dua

pa pritur më kujtohesh ti zemër

ndërmjet mjegullës së dendur mësyjë
në gurin më të lartë të shkruaj me gjakshkrim
shtresa e mjegullës tjetër
e bardhë në të zezë kaq e vjetër
ka mbuluar kroin luginën e vetmuar

asgjë të re kot nuk dalloj aspak
vetëm hundët papritur më pëlcasin në gjak

ja ti papritur më shfaqesh cullak
apo vetëm të skicoj te gardhi me thupra thurur
të shkruaj nga endesh siluetë e tretur
veç pse të dua veç pse të ëndërroj grua

shtreza e bardhë e zezë me derdhje tjetër
ma mbulon ëndrrën e shkrimin e vjetër

K O M E N T E

Ju lutem, shkruaJ komentin tuaj!
Ju lutem, shkruaJ emrin tuaj këtu

Kjo uebfaqe përdor Akismet, për të ulur spam. Mëso se si procesohen të dhënat e komentit tuaj.