[ Libra NëLinjë ]
FERDINAND LAHOLLI
(poezi shqip-gjermanisht)
MUNGESA E BABAIT
Mungesa e babait që s’e njoha kurrë
merr trajtën e një trupi
asnjëherë të pranishëm.
Nëna flet me boshllëkun,
si me një të gjallë të padukshëm.
Dhe unë mësoj se boshësia,
është një prani
që nuk ikën.
DIE ABWESENHEIT DES VATERS
Die Abwesenheit des Vaters, den ich niemals kannte,
nimmt die Gestalt eines Körpers an,
der nie wirklich da war.
Die Mutter spricht mit der Leere,
wie mit einem unsichtbaren Lebenden.
Und ich lerne,
dass die Leere eine Gegenwart ist,
die nicht vergeht.
NËNA
Koha në Savër nuk ikën,
ajo rëndon
mbi supet e brishta të nënës
Nëna tkurret
nën peshën e viteve të internimit,
ngjasuar një guri që mendon.
Në heshtjen e saj
bëhet lutje,
që nuk gjen dot qiell.
DIE MUTTER
Die Zeit in Savër vergeht nicht,
sie lastet
auf den zerbrechlichen Schultern der Mutter.
Unter dem Gewicht der Jahre der Verbannung
schrumpft sie zusammen,
einem denkenden Stein gleich.
In ihrem Schweigen
wird sie zum Gebet,
das keinen Himmel findet.
ZOTI ËSHTË PËRGJIGJJA
Unë jam kuptimi i humbur që endet në një pyetje pa formë,
dhe Zoti është përgjigjja që nuk pranon të bëhet fjalë.
Një distancë pamatësie midis atij dhe meje,
ku zbuloj thellësinë e mungesës sime.
Çdo përpjekje për ta arritur më kthen në vetvete,
një rreth pamundësie në Savrën zotbtaktisur.
Dhe mbetem në këtë qarkullim të pafund,
si një kërkim që ushqehet nga mungesa e vet.
GOTT IST DIE ANTWORT
Ich bin der verlorene Sinn, der in einer formlosen Frage umherirrt,
und Gott ist die Antwort, die sich weigert, Wort zu werden.
Eine unermessliche Ferne liegt zwischen ihm und mir,
in der ich die Tiefe meines Mangels erkenne.
Jeder Versuch, ihn zu erreichen, führt mich zu mir selbst zurück,
ein Kreis der Unmöglichkeit im gottverlassenen Savra.
Und so bleibe ich in diesem endlosen Kreis,
wie eine Suche, die sich von ihrer eigenen Leere nährt.
POPULLI PËRTYP URINË E TIJ
Në furrën politike
piqet tym përçarës,
jo bukë mirëkuptimi.
Bloza e frikës
mbush dhomat
e të lodhurve.
E thithim atë
si të ishte shpresë,
në dimrin e gjatë të pritjes.
Pastaj përtypim urinë tonë,
si kafshatë
të mbrame.
DAS VOLK KAUT SEINEN HUNGER
Im politischen Ofen
wird spaltender Rauch gebacken,
kein Brot der Eintracht.
Der Ruß der Angst
füllt die Zimmer
der Erschöpften.
Wir atmen ihn ein,
als wäre er Hoffnung,
im langen Winter des Wartens.
Dann kauen wir unseren Hunger,
wie den letzten
Bissen.
