[ Libra NëLinjë ]
Vëllait tim, Muhamet Durakut, ushtar i Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës.
Atë mëngjes
nuk e njoha menjëherë lirinë.
Ajo nuk erdhi me bujë,
as me kambana.
Erdhi si drita
që hyn në dhomë pa trokitur,
ngjashëm me fëmijën e humbur
që pas shumë kohësh
gjen udhën për në shtëpi.
Kumbulla kishte çelur në oborr,
unë ende nuk i besoja pranverës.
Kisha parë stinë të tjera
që vinin me lule në duar
e largoheshin me hi në flokë.
Mbi pragun e gurit
ende rrinë hijet e atyre që s’janë.
I prekja me sy,
siç preket një ikonë e vjetër,
nga frika se mos tretet.
E tim vëlla.
I heshtur hyri në odë
hapi ngadalë arkën e vjetër
dhe nxori uniformën.
Zë nuk nxori.
Vetëm e shpalosi para dritës së mëngjesit,
dhe plagët mbi stofin e zbehur
folën më shumë se ne të dy.
Nëntë plagët e Gjergj Elez Alisë
Nuk kishin vdekur ende,
ishin dritare nga kishte hyrë liria.
I pashë ato shenja të errëta,
plagë të mbetura mbi trupin e kohës,
dhe mendova
sa herë kishte hyrë vdekja në pragun tonë
e sa herë ishte kthyer duarthatë.
Heshtja u thye.
U ngrit nga çatitë e shtëpive,
nga arat,
nga udhët e gjata të pritjes,
si një korb i zi
që kishte ndenjur mbi ne me vite.
E kuptova — kishte ardhur dita.
Dita e nënave që kishin pritur,
e grave që kishin mbajtur oxhakun ndezur,
e motrave që kishin numëruar netët
si rruaza në një tespihe dhimbjeje.
Qava.
Jo për atë që fituam, e fitua me gjak,
lotova për ata që mungonin.
Për ata që u mbuluan me këtë dhé ari
duke e ruajtur këtë mëngjes
si një kokërr drite në kraharor.
E kur era bie fushave të Kosovës,
emrat u lëkunden ndër kallinj.
Tash vendi merr frymë thellë,
si nëna, si gruaja, si motra
që pas një pritjeje të gjatë
heq shaminë e zezë të pikëllimit
dhe e var në degën
e pranverës.
©fd
