[ Libra NëLinjë ]
(Fëmijëve të mi, kur filluan mësimin në
shkollën zvicerane).
Ndërroj hapat, i humbur në mendime
Për fëmijët e mi, këta fidanë të njomë
Përgjithmonë do të jetë një çast kthesë
Kohë e pakëndshme, si lule pa aromë…
Zilja e buzëqeshjet si një simfoni
Më ledhatuan zemrën e trazuar
Shqipja e ëmbël humb në varfëri
Rrugëtim tjetër me rrënjë harruar…
Këputje gëzimi, alfabet lënë përgjysmë
Tërmet përbrenda, fëmijët të hutuar
Një thirrje zemre çeli fytyrën e zymtë:
„Kështu të duam Kosovë, të përparuar“
„Nuk e kemi lehtë“ – u thoshte fytyra
Gjithçka është e mundshme në këtë botë
Errësirën mund me shkëlqim vetëm drita
Majat pushtohen me vullnet të fortë…
Fetah Sheholli
Më 12 dhjetor 1994
