[ Libra NëLinjë ]
Kumrie Avdyl Shala
Ah, çakejt s’lanë shteg,
as rrugë, as dritë.
Grabiten vendlindjen pa zot,
tokën e lashtë me emër të mohuar,
e shpartalluan,
e po lozin valle
sipas epsheve të tyre.
Të pandalshëm janë,
i vargëzojnë njerëzit
në hallka zinxhirësh,
nga mali në fushë,
nga lumi në bregdet,
aty ku gjuha dhe kujtesa
kanë rrënjë të përbashkëta.
Çakejt rrëmbyen kodrinat,
liqejt i thithën nga etja
deri në pikën e fundit.
Rrugët me zhavorr i grrynë,
edhe gurin e shtrydhen
që të pikojë gjak.
U mbushën malet me çakej,
të mëdhenj e të vegjël,
në të dy anët e së njëjtës plagë.
Fara e keqe pjell
e shtohet sa mbyll e hap sytë,
m’biu në tokat që së mbollëm.
Eh, të mirët po heshtin,
frymën ua kanë zënë.
S’i lanë të shohin
as dritë, as diell,
edhe shqiponja që fluturon
mbi emra të ndarë me kufij, e ndalën.
Kur do të zhduket nga faqja e dheut
kjo farë çakejsh
që biu në trojet tona
pa e ujitë?
