[ Libra NëLinjë ]
POEZI..
Nga bashkëshorti, Rexhep Çullhaj
Ka njerëz që e matin jetën me vite…
Ka të tjerë që e matin me zemrat që kanë prekur.
Ti, Naime, i përket të dytëve.
Sot, kur dielli ndalet pak më gjatë mbi këtë ditë,
nuk numërojmë vetëm gjashtëdhjetë e dy pranvera.
Numërojmë buzëqeshje. Lutje. Shpresa.
Jetë të shpëtuara. Net pa gjumë. Sakrifica të heshtura.
Numërojmë një jetë që është jetuar për të tjerët.
Dyzet e tre vite…
Një jetë e tërë mes korridoreve të neurokirurgjisë.
Aty ku dhimbja fliste më fort se fjalët.
Aty ku frika shihej në sytë e njerëzve.
Aty ku ti nuk humbe kurrë qetësinë.
Ishe dora që jepte siguri.
Ishe fjala që sillte shpresë.
Ishe zemra që nuk mësoi kurrë të lodhej.
Sa herë u ktheve në shtëpi
me lodhjen të fshehur pas buzëqeshjes…
Sa herë i dhe forcë të tjerëve,
ndërsa dhimbjen tënde e mbajte vetëm për vete.
Dhe prapë, të nesërmen,
ngriheshe me të njëjtin përkushtim.
Sepse kështu je ti.
Nuk e zgjodhe rrugën më të lehtë.
Zgjodhe rrugën ku njeriu bëhet shpresë për një njeri tjetër.
E në shtëpi…
Nuk ishe vetëm infermierja e palodhur.
Ishe gruaja që mbushi çdo cep me dashuri.
Ishe nëna që rriti familjen me përkushtim.
Ishe shoqja ime më e mirë.
Forca ime. Qetësia ime.
Sa herë jeta na sfidoi, ti nuk u ankove.
Vetëm buzëqeshe dhe vazhdove përpara.
Sot, teksa mbyllet një kapitull, nuk ndiej trishtim.
Sepse njerëzit si ti nuk dalin kurrë në pension.
Ata jetojnë në kujtimet e pacientëve.
Në mirënjohjen e kolegëve.
Në respektin e miqve.
Dhe mbi të gjitha, në dashurinë e familjes.
Naime…
Faleminderit që për dyzet e tre vite
u bëre dritë për ata që kaluan errësirën.
Faleminderit që nuk kursye as lodhjen,
as kohën, as zemrën.
Faleminderit që na mësove se madhështia nuk bërtet.
Ajo punon në heshtje. Ajo shërben. Ajo fal.
Dhe sot… Sot nuk të duartrokasim
vetëm sepse po del në pension.
Të duartrokasim sepse ke jetuar me dinjitet.
Sepse ke punuar me ndershmëri.
Sepse ke dashur me gjithë shpirt.
Unë jam krenar që kam ecur pranë teje.
Jam krenar që kam ndarë jetën
me një grua që i dha kaq shumë njerëzimit,
pa kërkuar asgjë në këmbim.
Dhe tani, e dashura ime,
le të fillojë një pranverë tjetër.
Një pranverë ku nuk do të të zgjojë ora e punës,
por cicërima e zogjve.
Ku nuk do të të presë ankthi, por qetësia.
Ku nuk do të numërosh turnet,
por perëndimet e diellit.
Ku do të jetosh atë pjesë të jetës
që e ke merituar prej kohësh.
Sot të gjithë jemi dëshmitarë
jo të fundit të një rruge,
por të triumfit të një jete.
Një jete që mbolli mirësi.
Që la gjurmë. Që fitoi respekt.
Që fitoi dashuri.
Dhe kjo… është pensioni më i bukur
që mund të marrë një njeri.
Gëzuar 62-vjetorin, e dashura ime!
Qoftë çdo ditë e re po aq e bukur
sa mirësia që ke shpërndarë gjithë jetën.
Të dua. Sot… Më shumë se dje.
Dhe nesër… Edhe më shumë se sot.
