Nga Hamit Toçi
Në Fushë të Suçit
Kortezhi i diellit
Vargan vargan ecën kryeulur
Nën ritimin e një dhimbje klithëse…
Loti i diellit
Rrjedh nga sytë e nëntokës
Dhe bie në mjekrën e ditës
Veshur me petka të zeza.
Lumi i Matit pushoi rrjedhën
Shtangia e valëve,
Ka fytyrën e Ilir Kolaverit
Që mbeti përjetësisht
Në galeritë e vdekjes.
Fëmijët, të mpakur nga loti
Shohin të tramaksur
Se si dita bie e vrarë
Në sytë e nënës së re
Mbetur e ve, në udhëkryq kohe…
As barin nuk e gjen
Në psherëtimën e të ardhurve
Që përcjellin drejt përjetësisë
Kujtimin e fundit të të ikurit…
Emri yt u shkrua në librin e jetës
Me petale trëndafili
Që mbetën në errësirën e ftohtë të nëntokës.
Dërgoi për publikim, Denis Hata, gazetar











