[ Libra NëLinjë ]
Rexhep Çullhaj
—Të nderuar familjarë, miq, kolegë dhe të pranishëm, Islam memës…. Sot jemi mbledhur me zemër të rënduar, për t’i dhënë lamtumirën e fundit një njeriu të rrallë, një mësuesi, një drejtuesi dhe një figure publike që la pas një jetë të tërë përkushtimi, pune dhe dinjiteti. Jemi këtu për të nderuar kujtimin e tij në moshën 78 -vjeçare, dhe për të përballuar së bashku një humbje që nuk është e lehtë për askënd prej nesh. Në momente si ky, fjalët duken të vogla përballë boshllëkut që lë një jetë e plotë. Sepse ai nuk ishte thjesht një emër në një dokument apo një titull në një institucion. Ai ishte një prani. Ishte një zë i qetë që udhëhiqte, një mendje e kthjellët që këshillonte, dhe një zemër që, pavarësisht viteve dhe përgjegjësive, nuk u largua kurrë nga njerëzit. Si mësues, ai nuk ishte vetëm transmetues i dijes. Ai ishte formues i karaktereve.
Ai dinte të shihte përtej nxënësit të zakonshëm, përtej gabimit të momentit, dhe të gjente tek çdo i ri një mundësi për të ndërtuar diçka më të mirë. Shumë prej atyre që sot janë njerëz të formuar, e mbajnë ende në kujtesë një fjalë të tij, një këshillë të thjeshtë, apo një shembull që u bë udhërrëfyes në jetë. Si drejtues dhe si pjesë e jetës publike, ai mbajti mbi supe përgjegjësi që nuk janë të lehta. Por ai nuk u udhëhoq kurrë nga zhurma apo nga rëndësia e pozicionit. Ai u udhëhoq nga ndjenja e detyrës. Nga bindja se puna e ndershme dhe e drejtë ka vlerë më të madhe se çdo lavdi e përkohshme. Dhe kjo e bëri atë të respektuar, edhe kur ishte i thjeshtë në fjalë, edhe kur ishte i vendosur në vendime. Sot, ajo që na dhemb më shumë nuk është vetëm ndarja fizike, por mungesa e zërit të tij të qetë, e pranisë së tij që sillte siguri, dhe e mënyrës së tij të veçantë për të parë njerëzit me respekt dhe dinjitet.
Një njeri i tillë nuk zëvendësohet lehtë, sepse nuk ishte thjesht pjesë e një kohe – ai ishte pjesë e jetës së shumë njerëzve. Por edhe pse sot themi lamtumirë, nuk mund të themi se ai largohet plotësisht. Sepse njerëz të tillë nuk largohen vërtet. Ata mbeten në kujtime, në histori, në rrëfime që përcillen brez pas brezi. Mbeten në nxënësit që formoi, në kolegët që udhëhoqi, në familjen që e deshi dhe në komunitetin që e respektoi. Sot, dhimbja jonë është e madhe, por po aq e madhe është edhe mirënjohja. Mirënjohja për vitet e jetuara me dinjitet, për punën e bërë me përkushtim dhe për gjurmët që nuk do të fshihen. I dashur Islam Mema sot ne nuk po të themi thjesht “lamtumirë”. Po të themi “faleminderit”. Për gjithçka që ishe, për gjithçka që dhe, dhe për gjithçka që do të mbetet pas teje. U prehsh në paqe. Dhe kujtimi yt qoftë i përjetshëm.
