[ Libra NëLinjë ]
Zogaj, 23 gusht 2026: protesta që zbuloi më shumë sesa deshi të fshehë
Asllan Dibrani – Luani
Tubimi i mbajtur më 23 gusht 2026 në Zogaj të Vushtrrisë, kundër ndërtimit të një kishe shqiptare, ishte më shumë se një protestë lokale.
Ishte një pasqyrë e qartë e përplasjes mes identitetit kombëtar dhe instrumentalizimit fetar.
Në duar u mbajt flamuri shqiptar.
Pranë tij u shfaq flamuri i UÇK-së.
Përballë ishte një kishë shqiptare.
Dhe këtu fillon absurdi.
Sepse ai flamur është flamuri i Gjergj Kastriotit – Skënderbeut.
Deri dje, në qarqe të caktuara të islamizmit politik, Skënderbeu relativizohej, sulmohej dhe përbaltej. Sot, papritur, flamuri i tij u bë i përshtatshëm për kamera.
Prandaj pyetja është e thjeshtë:
Pamje pa famuj e këtij grupit vogël te ardhur nga Shqipëria Maqedonia e veriut , Kosova lindore, mezi arritën 50 veta këtu shihet se nuk Kosovë ka vetëm 3 % te besimit islamik tjerët jemi shqiptar.
Nëse dje e përbuznit Skënderbeun, pse sot ju duhet flamuri i tij?
Nuk mund ta refuzosh figurën dhe ta përdorësh simbolin.
Nuk mund ta sulmosh historinë dhe pastaj të kërkosh legjitimitet nën flamurin e saj.
Kjo nuk është koherencë.
Është oportunizëm.
Dhe ironia është therëse:
deri dje Skënderbeu ishte “problem”; dje u bë papritur bashkëprotestues.
BESIMI NUK ËSHTË KOMBËSI
Një tjetër shtrembërim që dëgjohet shpesh në diskursin e islamizmit politik është formula: “ne jemi myslimanë”, sikur kjo të ishte kombësi.
Në Kosovë nuk ekziston “myslimani” si kombësi.
Ka shqiptarë të besimit islam.
Ka shqiptarë katolikë.
Ka qytetarë të besimeve të tjera dhe qytetarë pa përkatësi fetare.
Besimi është përkatësi fetare.
Kombësia është identitet kombëtar.
Pikërisht përzierja e këtyre dy nocioneve krijon terren për manipulim.
Dhe protesta e 23 gushtit e nxori këtë kontradiktë hapur:
nga njëra anë dëgjohen zëra që e vendosin fenë mbi identitetin kombëtar, ndërsa nga ana tjetër valëvitet flamuri shqiptar për të kërkuar legjitimitet.
Nëse shqiptaria pranohet, atëherë duhet pranuar edhe e vërteta që ajo është më e gjerë se çdo fe.
ISLAMIZMI POLITIK DHE ILUZIONI I SHUMICËS
Këtu paraqiten me flamurë sa për dekor !
Rryma të islamizmit politik janë përpjekur të krijojnë përshtypjen se flasin në emër të shqiptarëve të besimit islam.
Por një grup i zhurmshëm nuk është popull.
Një imam nuk është parlament.
Një myfti nuk është Kushtetutë.
Një mikrofon nuk është referendum.
Dhe një turmë nuk e zëvendëson shtetin.
Tubimi i 23 gushtit nuk është pasqyra e Zogajt.
Nuk është pasqyra e Vushtrrisë.
Dhe nuk është pasqyra e shqiptarëve të besimit islam.
Pyetja më interesante nuk është vetëm:
Sa veta dolën?
Por:
Sa mijëra nuk dolën?
Sa qytetarë refuzuan ta shohin kishën si kërcënim?
Sa shqiptarë të besimit islam nuk pranuan të bëhen pjesë e një mobilizimi fetar kundër bashkëkombësve të tyre?
Pikërisht këtu fillon të kriset miti se islamizmi politik përfaqëson automatikisht shumicën.
BASHKËSIA ISLAME DHE PËRGJEGJËSIA
Edhe institucionet fetare kanë përgjegjësi publike.
Bashkësia Islame duhet të jetë faktor qetësimi, dialogu dhe bashkëjetese, jo burim polarizimi.
Në krye të saj prej shumë mandatesh qëndron Naim Tërnava.
Dhe pyetja publike është e ligjshme:
A rinovohet mendimi po aq shpesh sa rinovohet mandati?
Kosova ka ndryshuar.
Shoqëria ka ndryshuar.
Brezi i ri ka ndryshuar.
Prandaj edhe institucionet fetare duhet ta kuptojnë se autoriteti nuk është pronë e përhershme.
Karrigia nuk është trashëgimi.
Myftinia nuk është monarki.
Dhe besimtari nuk është pronë politike.
UÇK-ja NUK ËSHTË DEKOR FETAR
Edhe përdorimi i flamurit të UÇK-së në një tubim të tillë është problematik.
UÇK-ja nuk luftoi për një fe.
Ajo luftoi për liri, dinjitet dhe shtet.
Prandaj simboli i saj nuk mund të përdoret për t’ia kufizuar lirinë një shqiptari tjetër.
Mos ua vendosni dëshmorëve në gojë fjalë që nuk i kanë thënë.
Mos e përdorni gjakun e lirisë për të prodhuar ndarje.
REALITETI IA MORI PROFESIONIN SATIRËS
Tubimi i 23 gushtit na dha një skenë që një dramaturg do ta kishte zili:
protestohet kundër një kishe shqiptare,
me flamurin shqiptar,
nën shqiponjën e Skënderbeut,
me flamurin e UÇK-së pranë.
Ndoshta herën tjetër mund të protestohet kundër gjuhës shqipe duke recituar Fishtën.
Sepse kur kontradikta bëhet kaq e madhe, satiristi mbetet pa punë.
Realiteti ia ka marrë profesionin.
Kosova nuk është pronë e një feje.
Kosova është Republikë.
Ligji është mbi predikuesin.
Kushtetuta është mbi turmën.
Dhe shqiptaria është më e madhe se çdo projekt që përpiqet ta fusë atë në një xhep ideologjik.
Prandaj, atyre që më 23 gusht dolën me flamurin e Skënderbeut kundër një kishe shqiptare, u mbetet vetëm një pyetje:
Kush është në kundërshtim me historinë shqiptare — kisha, apo ideologjia që kërkon ta ndalojë atë?
Ndoshta përgjigjen e kishin gjatë gjithë kohës mbi kokën e tyre.
Në flamurin që valëvitnin.
ASDREN BYTYQI – AVOKATI QË NË VEND TË ARGUMENTIT NXJERR DOSJEN
Nga Asllan Dibrani – Luani
Asdren Bytyqi është avokat i licencuar në Kosovë dhe partner drejtues i një firme juridike në Prishtinë. Pra, ligjin e njeh dhe pikërisht për këtë arsye prej tij duhet kërkuar më shumë argument dhe më pak etiketim ideologjik.
Por ja ku fillon satira.
Kur dikush kritikon islamin politik, sulltanizmin apo ndërhyrjen e fesë në identitetin shqiptar, Bytyqi nuk duket gjithmonë i interesuar ta mundë kundërshtarin me histori e argument. Në një rast të publikuar, kallëzimi i paraqitur prej tij kundër një kundërshtari politik-fetar e përshkruante atë me termin “ekstremist katoliko-cionist” dhe pretendonte nxitje të urrejtjes fetare.
Këtu lind pyetja:
A është kjo gjuhë avokatie apo gjuhë fronti ideologjik?
Sepse avokati duhet të peshojë fjalën. Kur etiketa bëhet më e rëndë se argumenti, toga juridike fillon t’i ngjajë paksa uniformës së një beteje kulturore.
Dhe ironia vazhdon: ndaj Bytyqit është bërë publikisht edhe një kallëzim penal në Gjermani nga personi që ai kishte kritikuar; kjo është vetëm një pretendim i paraqitësit të kallëzimit, jo provë se Bytyqi ka kryer vepër penale.
Pra, skena bëhet pothuajse teatrale:
njëri me kallëzim kundër tjetrit, tjetri me kallëzim kundër të parit — ndërsa shqiptaria rri anash dhe pyet: “Po debat me argumente, a dini të bëni?”
Nëse Bytyqi ka simpati për Palestinën, Turqinë apo botën arabe, kjo është e drejta e tij. Por askush nuk fiton të drejtën që përmes këtyre simpative t’ua masë shqiptarëve patriotizmin, historinë apo raportin e tyre me fenë.
Shqiptarët nuk kanë nevojë për një prokuror ideologjik të mendimit.
Kanë nevojë për debat të lirë.
Prandaj, zoti Bytyqi, më pak etiketa si “cionist”, “anti-islam” apo çfarëdo vule tjetër dhe më shumë argument.
Sepse kur avokati fillon të shpërndajë etiketa më shpejt se prova, publiku ka të drejtë të buzëqeshë:
Dosja mund të jetë juridike, por predikimi po duket gjithnjë e më politik.
Dhe aty ku argumenti mbaron e etiketa fillon, satira e ka fituar çështjen pa pasur nevojë për seancë gjyqësore.
ASDREN BYTYÇI – AVOKAT I ÇDO ÇËSHTJEJE TË HUAJ, POR KU MBETET SHQIPTARIA?
Nga Asllan Dibrani – Luani
Asdren Bytyçi po krijon përshtypjen e një aktivisti që ka gjithmonë energji për Palestinën, Turqinë, botën arabe dhe kauza të tjera jashtë shqiptare, por shumë më pak zë kur në pyetje është vetë interesi kombëtar shqiptar.
Kjo është arsyeja pse duhet pyetur publikisht:
A është ai përfaqësues i interesit shqiptar, apo avokat politik i çështjeve që vijnë nga jashtë?
Askush nuk ia mohon të drejtën të solidarizohet me Palestinën, Turqinë apo cilindo popull tjetër. Por kur një figurë publike shfaqet vazhdimisht në mbrojtje të kauzave të huaja, ndërsa ndaj temave shqiptare sillet me ftohtësi, përçmim ose sulm ndaj kritikëve, atëherë lind një problem serioz politik.
Shqiptari ka të drejtë ta pyesë:
Pse ka kaq shumë zjarr për Lindjen, por kaq pak për kombin e vet?
Pse ka kaq shumë ndjeshmëri për flamuj të huaj, ndërsa flamuri kuq e zi trajtohet si diçka e dorës së dytë?
Pse çdo kritikë ndaj islamit politik interpretohet si armiqësi, ndërsa çdo kritikë ndaj shqiptarizmit duket e lejueshme?
Nëse Asdren Bytyçi dëshiron të jetë figurë publike shqiptare, atëherë duhet ta bëjë të qartë një gjë:
Shqiptaria vjen para çdo afeksioni politik, fetar apo ideologjik të importuar.
Përndryshe, do të mbetet përshtypja e një “avokati të kauzave të huaja”, që flet shumë për botën, por tepër pak për shtëpinë e vet.
Dhe kjo, për një shqiptar, është pyetja më e rëndë:
A e ke kombin tënd në qendër, apo vetëm në fund të listës?
