[ Libra NëLinjë ]
Isuf B. Bajrami
Më shum vigjilencë mbi dhunën politike, luftën hibride dhe rreziqet gjeopolitike në Ballkanin Perëndimor
Kriza e brendshme dhe hija e rivalitetit gjeopolitik
Demonstratat e dhunshme ndaj institucioneve shtetërore në Tiranë, më 13 dhe 14 tetor 2026, e rikthejnë në qendër të vëmendjes një çështje thelbësore për sigurinë e Shqipërisë dhe të gjithë Ballkanit Perëndimor: ndërthurjen e krizave të brendshme me rivalitetet gjeopolitike dhe mundësinë e shfrytëzimit të tyre nga aktorë të jashtëm. Raportimet e mediave ndërkombëtare për përplasjet me policinë, zjarrin në ndërtesa publike dhe dëmtimin e pronës tregojnë se situata ka marrë përmasa që kërkojnë analizë përtej konfrontimit të çastit. [1]
Ngjarjet në kryeqytetin shqiptar nuk mund të shqyrtohen të shkëputura nga pakënaqësitë shoqërore, polarizimi politik, problemet e qeverisjes dhe rënia e besimit te institucionet. Në të njëjtën kohë, ato duhen vendosur në kontekstin e një mjedisi rajonal ku ndikimi rus, operacionet informative dhe kërcënimet hibride janë bërë pjesë e debatit të sigurisë evropiane.
Shprehja «një plan rus për një dimër të ftohtë dhe të errët në Ballkan» përmbledh metaforikisht rrezikun e një periudhe të zgjatur pasigurie politike, dobësimi institucional dhe përçarjeje shoqërore. Ajo nuk duhet kuptuar si emërtim i një operacioni të konfirmuar, por si një kornizë për të analizuar mënyrën se si krizat e brendshme mund të shndërrohen në dobësi strategjike për shtetet e rajonit.
Në korrik 2026, Drejtoria e Përgjithshme për Politikat e Jashtme të Parlamentit Evropian publikoi një studim të posaçëm mbi ndërhyrjen hibride ruse në vendet që synojnë anëtarësimin në Bashkimin Evropian. Studimi shqyrton nëntë vende, ndër to Shqipërinë, Kosovën, Malin e Zi, Maqedoninë e Veriut dhe Serbinë, dhe identifikon instrumente të ndryshme të ndikimit, përfshirë operacionet informative, financimin e fshehtë politik, presionin ekonomik e energjetik dhe ndërhyrjen në sektorin e sigurisë. [2]
Ky kontekst e bën të domosdoshëm shqyrtimin e trazirave në Tiranë jo vetëm si çështje të rendit publik, por edhe si zhvillim me rëndësi për sigurinë rajonale.
Pyetja thelbësore është se si mund të shfrytëzohen dobësitë e brendshme të një shteti për të dobësuar qëndrueshmërinë e tij demokratike dhe për të cenuar orientimin strategjik të rajonit.
1. Dhuna ndaj institucioneve dhe kriza e besimit demokratik
Demokracia nuk matet vetëm me zhvillimin e zgjedhjeve apo me ekzistencën formale të institucioneve. Ajo matet edhe me aftësinë e shtetit për të garantuar drejtësinë, për të mbrojtur të drejtat themelore dhe për t’u përgjigjur në mënyrë efektive shqetësimeve të qytetarëve.
Protestat e fundit në Tiranë janë shoqëruar me pakënaqësi lidhur me arsimin, perspektivat e punësimit, kostot e jetesës dhe akuzat për korrupsion. Këto probleme përbëjnë një dimension të rëndësishëm të krizës dhe nuk mund të shpërfillen gjatë analizimit të dhunës. [1]
Megjithatë, pakënaqësia politike nuk e justifikon sulmin ndaj institucioneve, zjarrvënien apo shkatërrimin e pronës publike dhe private. E drejta për protestë është një element themelor i demokracisë, por ajo nuk e përjashton përgjegjësinë individuale për veprime të dhunshme.
Në të njëjtën kohë, shteti duhet të reagojë brenda kufijve të ligjit. Përdorimi i forcës duhet të jetë proporcional, ndërsa çdo pretendim për shkelje nga ana e autoriteteve duhet të hetohet në mënyrë të paanshme.
Në këtë pikë shfaqet një nga dobësitë më të ndjeshme të sistemeve demokratike: kur institucionet humbasin besimin e qytetarëve dhe konfliktet politike nuk arrijnë të zgjidhen përmes mekanizmave normalë demokratikë, hapësira për polarizim dhe manipulim bëhet më e madhe.
Një krizë e tillë nuk është domosdoshmërisht produkt i ndërhyrjes së jashtme. Ajo mund të lindë nga probleme të brendshme, të cilat më pas shfrytëzohen nga aktorë që kanë interes të dobësojnë stabilitetin e vendit.
Prandaj, analiza duhet të përqendrohet te dy procese që mund të zhvillohen paralelisht: thellimi i krizës së brendshme dhe shfrytëzimi i mundshëm i saj për qëllime gjeopolitike.
2. Lufta hibride ruse në Ballkan: nga ndikimi politik te veprimtaria në terren
Lufta hibride në Ballkanin Perëndimor nuk kufizohet te propaganda apo përhapja e lajmeve të rreme. Ajo duhet kuptuar në kontekstin më të gjerë të ndërthurjes së ndikimit politik, operacioneve informative, interesave ekonomike, veprimtarisë kibernetike dhe përpjekjeve për të shfrytëzuar dobësitë institucionale.
Studimi i Parlamentit Evropian mbi ndërhyrjen hibride ruse evidenton gjashtë kategori kryesore instrumentesh: financimin e fshehtë politik, operacionet informative, pengimin politik e kushtetues përmes aktorëve ndërmjetës, shfrytëzimin e varësive ekonomike dhe energjetike, operacionet kibernetike dhe depërtimin në sektorin e sigurisë, përfshirë mbështetjen e mundshme për veprime të dhunshme përmes aktorëve të ndërmjetëm. [2]
Këto mekanizma tregojnë se ndikimi strategjik nuk ushtrohet vetëm përmes veprimeve të drejtpërdrejta shtetërore. Ai mund të realizohet edhe duke amplifikuar konfliktet ekzistuese, duke dobësuar besimin publik dhe duke nxitur një klimë të vazhdueshme mosbesimi ndaj institucioneve demokratike.
Një rast i rëndësishëm për sigurinë rajonale u regjistrua në Mal të Zi më 9 tetor 2026, kur autoritetet ndaluan Mikhail Zvinchukun, themeluesin e rrjetit informativ rus Rybar, dhe katër shtetas të tjerë rusë. Sipas raportimeve të Associated Press dhe The Guardian, autoritetet malazeze vendosën masa dëbimi për arsye të sigurisë kombëtare, në një kontekst shqetësimesh për ndikimin rus dhe kërcënimet hibride. [3][4]
Zvinchuk është ish-zyrtar i aparatit për shtyp të Ministrisë ruse të Mbrojtjes dhe drejton një rrjet të njohur kanalesh informative që mbështesin narrativat e Kremlinit. Rasti u bë pjesë e debatit publik për veprimtarinë e rrjeteve informative ruse dhe për pasojat e mundshme të pranisë së tyre në një vend anëtar të NATO-s dhe kandidat për anëtarësim në Bashkimin Evropian. [3][4]
Rëndësia e këtij zhvillimi nuk qëndron vetëm te ndalimi i disa shtetasve rusë. Ajo lidhet edhe me faktin se autoritetet malazeze e trajtuan çështjen në kuadrin e sigurisë kombëtare, ndërsa mediat raportuan për shqetësime lidhur me veprimtarinë e rrjetit Rybar dhe ndikimin e tij informativ.
Ky rast duhet parë në kuadrin e mjedisit më të gjerë të sigurisë rajonale. Ai nuk është provë e drejtpërdrejtë e një lidhjeje me demonstratat në Tiranë, por është një zhvillim konkret që ilustron se çështjet e ndikimit rus dhe të sigurisë hibride janë shqetësime operative për autoritetet e rajonit.
Lufta hibride nuk duhet kërkuar vetëm te deklaratat politike apo te propaganda. Ajo duhet analizuar edhe përmes rrjeteve, instrumenteve dhe veprimtarive konkrete që mund të ndikojnë në sigurinë dhe qëndrueshmërinë e shteteve.
3. Qendra Humanitare Ruso-Serbe në Nish: dimensioni strategjik i pranisë ruse
Një tjetër element që zë vend në analizën e ndikimit rus në Ballkan është Qendra Humanitare Ruso-Serbe në Nish, e themeluar mbi bazën e marrëveshjes ndërmjet qeverive të Rusisë dhe Serbisë, të nënshkruar më 2009 dhe të konkretizuar me krijimin e qendrës në vitin 2012. Sipas dokumentacionit të vetë institucionit, veprimtaria e deklaruar e tij lidhet me reagimin ndaj fatkeqësive natyrore, mbrojtjen civile, trajnimet dhe bashkëpunimin humanitar. [5]
Megjithatë, që nga themelimi, qendra është bërë objekt debatesh politike dhe strategjike. Disa aktorë perëndimorë dhe vëzhgues të sigurisë kanë ngritur shqetësime për natyrën e veprimtarisë së saj dhe për mundësinë e përdorimit të infrastrukturës së saj për qëllime që shkojnë përtej ndihmës humanitare. Një analizë e publikuar nga e përjavshmja serbe NIN në janar 2026 rishqyrton historikun e qendrës, aktivitetet e saj të deklaruara dhe dyshimet e ngritura ndër vite për funksione të mundshme informative. [6]
Për ta kuptuar rëndësinë e kësaj çështjeje, duhet dalluar veprimtaria zyrtare e një institucioni nga dyshimet që lidhen me funksione të tjera të mundshme. Ekzistenca e qendrës dhe marrëdhëniet e saj institucionale ruso-serbe janë fakte të dokumentuara; pretendimet për veprimtari të fshehta informative kërkojnë vlerësim mbi bazën e provave konkrete.
Megjithatë, nga këndvështrimi strategjik, prania afatgjatë e strukturave ruse në Serbi ka rëndësi për analizën e marrëdhënieve ndërmjet Moskës dhe Beogradit, si dhe për vlerësimin e ndikimit rus në rajon.
Kjo çështje merr një dimension të veçantë kur vendoset përkrah rasteve të tjera të dokumentuara të ndikimit rus, përfshirë operacionet informative, rrjetet e propagandës dhe shqetësimet e autoriteteve të sigurisë në vendet e Ballkanit Perëndimor.
Për Shqipërinë, Kosovën dhe Maqedoninë e Veriut, këto zhvillime janë të rëndësishme sepse tregojnë se konkurrenca gjeopolitike në rajon nuk zhvillohet vetëm në nivel diplomatik. Ajo përfshin edhe hapësirën informative, marrëdhëniet ekonomike dhe aftësinë e aktorëve të jashtëm për të ndikuar në perceptimet politike.
Në këtë kuptim, qendra në Nish përbën një element të rëndësishëm të kontekstit strategjik, por jo provë të drejtpërdrejtë të përfshirjes së saj në demonstratat e Tiranës.
4. «Një dimër i ftohtë dhe i errët»: metafora e destabilizimit rajonal
Çfarë mund të nënkuptojë një «dimër i ftohtë dhe i errët» për Ballkanin?
Në rrafshin politik dhe strategjik, kjo shprehje mund të përshkruajë një periudhë të zgjatur pasigurie, dobësimi ekonomik, polarizimi shoqëror dhe rënieje të besimit te institucionet demokratike.
Një skenar i tillë nuk kërkon domosdoshmërisht një konflikt të armatosur. Ai mund të marrë formën e krizave të përsëritura politike, të bllokimit institucional, të përhapjes së dezinformimit dhe të dobësimit të aftësisë së shteteve për të zbatuar reformat e nevojshme.
Nëse këto zhvillime ndërthuren me rivalitetin gjeopolitik, pasojat mund të jenë të konsiderueshme.
Shtetet që përballen me kriza të zgjatura të brendshme kanë më pak mundësi të përqendrohen në zhvillimin ekonomik, në forcimin e institucioneve dhe në bashkëpunimin rajonal. Në të njëjtën kohë, shoqëritë e polarizuara janë më të ekspozuara ndaj manipulimit të informacionit dhe ndaj përpjekjeve për të thelluar ndarjet politike.
Në një mjedis të tillë, aktorët e jashtëm mund të përpiqen të amplifikojnë pakënaqësitë ekzistuese, të paraqesin demokracinë si një sistem jofunksional dhe të dobësojnë besimin te proceset e integrimit evropian.
Studimi i Parlamentit Evropian mbi ndërhyrjen hibride ruse e trajton pikërisht këtë ndërthurje të instrumenteve të ndikimit me dobësitë e brendshme të vendeve që synojnë anëtarësimin në Bashkimin Evropian. [2]
Prandaj, metafora e dimrit politik duhet kuptuar si paralajmërim për një skenar destabilizimi, ku krizat e brendshme dhe presionet e jashtme mund të përforcojnë njëra-tjetrën.
Rreziku nuk qëndron vetëm te veprimet e mundshme të një aktori të jashtëm, por edhe te paaftësia e institucioneve për të korrigjuar dobësitë që e bëjnë shoqërinë të cenueshme.
5. Tirana dhe rëndësia e saj për sigurinë e Ballkanit Perëndimor
Shqipëria është anëtare e NATO-s dhe vend kandidat për anëtarësim në Bashkimin Evropian. Për këtë arsye, qëndrueshmëria e institucioneve të saj ka rëndësi jo vetëm për qytetarët shqiptarë, por edhe për sigurinë e rajonit.
Një krizë e zgjatur politike në Tiranë mund të pengojë reformat, të dobësojë funksionimin institucional dhe të largojë vëmendjen nga çështjet që lidhen me zhvillimin ekonomik dhe integrimin evropian.
Nëse tensionet shoqërohen me përhapjen e informacionit të manipuluar, me sulme ndaj institucioneve dhe me një polarizim që pamundëson dialogun, pasojat mund të shtrihen përtej rendit publik.
Kjo nuk do të thotë se çdo protestë e dhunshme e rrezikon automatikisht orientimin euroatlantik të Shqipërisë. Por një krizë e zgjatur, e shoqëruar me dobësim të besimit institucional, mund të krijojë kushte të favorshme për aktorë që synojnë të pengojnë konsolidimin demokratik dhe integrimin evropian të vendit.
Në këtë kuadër, përgjegjësia e institucioneve shqiptare është e dyfishtë: të garantojnë rendin kushtetues dhe të trajtojnë shkaqet e pakënaqësisë shoqërore.
Mbrojtja e orientimit euroatlantik nuk mund të mbështetet vetëm në deklarata politike. Ajo kërkon institucione të besueshme, luftë efektive kundër korrupsionit, transparencë në vendimmarrje dhe një sistem drejtësie që vepron pa ndikime politike.
Një shtet me institucione funksionale dhe me besim të qëndrueshëm qytetar është më i aftë t’u rezistojë presioneve të jashtme.
6. Nga Tirana te Prishtina, Shkupi dhe Sarajeva: rreziku i përhapjes së tensioneve
Zhvillimet politike në Shqipëri ndiqen me interes në të gjithë rajonin, veçanërisht në Kosovë, për shkak të lidhjeve të ngushta shoqërore, ekonomike dhe politike ndërmjet dy vendeve.
Një krizë e zgjatur në Tiranë mund të ndikojë në debatin publik në Prishtinë dhe në mënyrën se si perceptohen kërcënimet ndaj stabilitetit rajonal. Megjithatë, rrethanat politike dhe institucionale të Kosovës janë të ndryshme, prandaj nuk mund të supozohet se kriza do të përhapet automatikisht.
Edhe Maqedonia e Veriut dhe Bosnjë-Hercegovina përballen me sfida të veçanta të qeverisjes, të kohezionit shoqëror dhe të sigurisë. Në këto vende, ndikimi i jashtëm mund të ndërthuret me ndarjet ekzistuese politike dhe me konkurrencën ndërmjet fuqive të mëdha.
Raporti i Parlamentit Evropian për ndërhyrjen hibride ruse e vendos Shqipërinë, Kosovën, Malin e Zi, Maqedoninë e Veriut dhe Serbinë brenda një konteksti më të gjerë të cenueshmërive që lidhen me procesin e zgjerimit të Bashkimit Evropian. [2]
Kjo e bën të domosdoshëm bashkëpunimin rajonal në fushën e sigurisë, shkëmbimin e informacionit dhe forcimin e aftësive për të identifikuar operacionet e ndikimit.
Megjithatë, bashkëpunimi nuk duhet të mbështetet në akuza të përgjithshme apo në supozimin se të gjitha krizat e rajonit janë të koordinuara nga një qendër e vetme.
Ajo që duhet të shqyrtohet është mundësia që aktorët e jashtëm të shfrytëzojnë krizat e brendshme për të thelluar mosbesimin, për të penguar bashkëpunimin rajonal dhe për të dobësuar orientimin evropian të vendeve të Ballkanit Perëndimor.
Pikërisht për këtë arsye, stabiliteti i Shqipërisë, Kosovës, Malit të Zi dhe Maqedonisë së Veriut nuk duhet trajtuar si çështje të izoluara kombëtare, por si pjesë e një mjedisi të përbashkët sigurie.
7. Lufta informative dhe manipulimi i opinionit publik
Në epokën digjitale, një krizë politike zhvillohet njëkohësisht në rrugë, në institucione dhe në hapësirën informative.
Pamjet e përplasjeve mund të përhapen me shpejtësi, ndërsa informacionet e pakonfirmuara mund të marrin përmasa të mëdha përpara se të verifikohen. Fotografitë e shkëputura nga konteksti, videot e vjetra të paraqitura si ngjarje të reja dhe pretendimet e rreme për përgjegjësinë e aktorëve mund të ndikojnë ndjeshëm në perceptimin publik.
Operacionet informative përbëjnë një nga instrumentet e identifikuara në analizën e Parlamentit Evropian mbi ndërhyrjen hibride ruse në vendet kandidate për anëtarësim në Bashkimin Evropian. [2]
Në këtë kontekst, rreziku nuk qëndron vetëm te përhapja e një informacioni të rremë, por edhe te krijimi i një mjedisi ku qytetarët nuk arrijnë më të dallojnë faktet nga manipulimi.
Kur çdo zhvillim politik interpretohet si provë e një komploti dhe kur institucionet nuk arrijnë të ofrojnë informacion të besueshëm, polarizimi mund të thellohet.
Prandaj, mediat profesionale, institucionet publike dhe organizatat e shoqërisë civile duhet të investojnë në verifikimin e informacionit dhe në transparencën e burimeve.
Njëkohësisht, lufta kundër dezinformimit nuk duhet të shndërrohet në instrument për kufizimin e kritikës politike. E drejta për të kundërshtuar qeverinë, për të kërkuar dorëheqje dhe për të organizuar protesta paqësore është pjesë e pandashme e demokracisë.
Dallimi duhet bërë ndërmjet kritikës legjitime, informacionit të pasaktë dhe manipulimit të organizuar.
8. Përgjegjësia e shtetit dhe mbrojtja e institucioneve demokratike
Përballë një krize të tillë, përgjigjja e shtetit nuk mund të kufizohet vetëm te arrestimet dhe masat e rendit publik.
Institucionet duhet të hetojnë aktet e dhunës, të garantojnë përgjegjësinë individuale dhe të mbrojnë qytetarët. Në të njëjtën kohë, ato duhet të sigurojnë që çdo ndërhyrje e policisë të jetë në përputhje me ligjin dhe që pretendimet për shkelje të hetohen në mënyrë të pavarur.
Qeveria duhet gjithashtu të trajtojë shkaqet e pakënaqësisë shoqërore, veçanërisht problemet që lidhen me arsimin, punësimin, korrupsionin dhe transparencën institucionale.
Nëse këto çështje mbeten pa përgjigje, tensionet mund të vazhdojnë edhe pas përfundimit të protestave.
Opozita politike, nga ana tjetër, ka përgjegjësinë të ushtrojë kontroll demokratik dhe të paraqesë alternativa politike, pa e shndërruar dhunën në mjet për imponimin e ndryshimeve.
Në planin e sigurisë kombëtare, institucionet duhet të jenë të përgatitura për të identifikuar dhe hetuar veprimtaritë e mundshme të ndikimit të huaj. Por këto veprime duhet të mbështeten në informacione të verifikueshme dhe në mekanizma ligjorë.
Mbrojtja e institucioneve demokratike nuk nënkupton mbrojtjen e çdo vendimi të qeverisë. Ajo nënkupton mbrojtjen e rendit kushtetues, të lirive themelore dhe të mekanizmave paqësorë për ndryshimin politik.
9. Përfundim: Ballkani përballë rrezikut të një dimri të ri politik
Ngjarjet e dhunshme në Tiranë nxjerrin në pah një problem që shkon përtej përplasjes së momentit: marrëdhënien ndërmjet pakënaqësisë shoqërore, besimit institucional dhe sigurisë demokratike.
Në planin rajonal, prania e dokumentuar e instrumenteve të ndikimit rus, shqetësimet për veprimtarinë e rrjeteve informative dhe debatet rreth strukturave ruso-serbe tregojnë se çështja e kërcënimeve hibride duhet trajtuar seriozisht. Studimi i Parlamentit Evropian, rasti i Mikhail Zvinchukut në Mal të Zi dhe debatet rreth Qendrës Humanitare Ruso-Serbe në Nish përbëjnë elemente të rëndësishme për të kuptuar këtë mjedis sigurie. [2][3][4][5][6]
Këto zhvillime nuk janë identike dhe nuk kanë të njëjtën peshë provuese. Megjithatë, së bashku ndihmojnë në shpjegimin e arsyeve përse ndikimi rus dhe kërcënimet hibride mbeten pjesë e shqetësimeve strategjike në Ballkanin Perëndimor.
Për Shqipërinë, sfida është të mbrojë institucionet demokratike pa cenuar të drejtat e qytetarëve, të trajtojë pakënaqësitë shoqërore dhe të forcojë aftësinë e shtetit për t’u përballur me kërcënimet e mundshme të jashtme.
Në këtë kuadër, metafora e një «dimri të ftohtë dhe të errët» mund të shërbejë si paralajmërim për pasojat e një krize të zgjatur, ku polarizimi politik, dobësimi institucional dhe ndërhyrjet e jashtme mund të përforcojnë njëra-tjetrën.
Rreziku më i madh nuk qëndron vetëm te mundësia që një fuqi e jashtme të përpiqet të ndikojë në zhvillimet e Ballkanit. Ai qëndron edhe te dobësitë e brendshme që mund ta bëjnë këtë ndikim më efektiv: korrupsioni, mungesa e transparencës, pabarazia, humbja e besimit publik dhe polarizimi i skajshëm.
Këto nuk janë vetëm probleme të qeverisjes. Ato mund të shndërrohen në dobësi strategjike.
Prandaj, përgjigjja më e qëndrueshme ndaj kërcënimeve hibride është forcimi i shtetit të së drejtës, funksionimi i institucioneve, llogaridhënia politike dhe mbrojtja e hapësirës demokratike.
Ballkani nuk duhet të presë një dimër tjetër pasigurie. Ai ka nevojë për institucione të besueshme, bashkëpunim rajonal dhe një perspektivë evropiane që mbështetet në reforma reale dhe në vullnetin demokratik të qytetarëve.
Në fund, qëndrueshmëria e Ballkanit nuk do të përcaktohet vetëm nga rivaliteti ndërmjet fuqive të mëdha, por edhe nga aftësia e vetë shoqërive të tij për të mbrojtur demokracinë, për të korrigjuar dobësitë e brendshme dhe për të mos lejuar që krizat politike të shndërrohen në burim të përhershëm pasigurie.
Fusnotat,
1. Reuters, “Fire Breaks Out at Albania’s Education Ministry During Student Protest”, 14 tetor 2026.
2. Parlamenti Evropian, Drejtoria e Përgjithshme për Politikat e Jashtme, Challenges Faced by the EU Enlargement Countries from Russian Hybrid Interference, 30 korrik 2026.
3. Associated Press, “Russian Pro-War Blogger among 5 Expelled from Montenegro for Security Concerns”, 9 tetor 2026.
4. The Guardian, “Pro-Kremlin Russian Military Blogger Mikhail Zvinchuk Arrested in Montenegro”, 9 tetor 2026.
5. Qendra Humanitare Ruso-Serbe, “The Russian-Serbian Humanitarian Center: About Us”.
6. Boban Karović, “Russian-Serbian Humanitarian Center Back in Focus: Slim Results and Allegations of Intelligence Activities”, NIN, 28 janar 2026.
Prishtinë, 15.10.2026
Shënim: Më 1997, agjentura amerikane synonte rrëzimin e Saliut nga pushteti, se ai i vodhi votat në zgjedhjet e vitit 1996. Rama i vodhi e bleu votat më 2025, dhe agjentura amerikane, gjermane e turke kërkon largimin e tij, jo rusët e serbët. Por këto gjëra nuk dalin hapur, hedhin gurin e fshehin dorën… Nëse Rama ikën, vendi qetësohet, e gjithë zhurma bëhet për largimin e një diktatori, Ramës, se po të jetë demokrat Rama, ikën e nuk ka asnjë problem. /AÇ
