[ Libra NëLinjë ]
NGA KALOSH ÇELIKU
Dita si një Nuse e bukur zbriti në Liqe. Matanë maleve dyndeshte një mjegull. E tërhiqte veten zvarrë dhe mundoheshte ta shqepë mëngën e strukes zezë me arna, që me siguri i kishte ngecur majë ndonjë lisi. Kësulën e bardhë të Bajram Currit e kishte në kokë. E tërhiqte veten zvarrë. E tërhiqte. E dinte se, në një përrua do të pi ujë…
-Hë?! Frikë keni se mund të shti Rrufeja. Hiqeni nga mendët! Qielli është i pastërt lot. Nuk shti Rrufeja në ferra. Jo. E lisat nuk e ulin kokën. Rrënjët i kanë shti thellë me vite e vite në Tokë. Nuk ka kush që i shkulë nga Sharri Plak… Korabi… Çelëvjollca… Drenova… Baba Tomori… Verë e dimër e kanë hapur gjoksin. Vetëm, një gjë e kam borxh t`ua them, mos ua shpaloni plagët!… E them këtë, se: mund të rebelohen nga dhëmbjet e padurueshme. Shkunden nga dëbora… Nuk do të dinë në cilën lëndinë t`i pushojnë degët. Me cilët zogjë ta pushtojnë Qiellin, kur ende është herët për këngë. E diellin e kemi ende Larg… Larg… Larg…
Përsëri, doni me ninula të më vëni në gjumë. E hiqni veten si një Nënë. E përkundëni djepin. E këndoni një ninullë:
” Nina nana po të përkundi
do të të bëj nana plak katundi…”
E dini çka? Nuk më merr gjumi. Djepi po ma vret shpinën. E kam bërë edhe shurrën… Mutin, në shtrat Shelgu… Më zgjidhni nga pelenat!… Djepi… Vetëm pak t`i lëviz duart, këmbët. Vetëm pak të shpëtoj nga ninulat… Këngët e juaja patriotike – partiake me çifteli! Përkundjet… Ëndërrat e tmerrshme që më rrinë mbi kokë. Atëherë, do të shihni si do ta thej zgjedhën. Nuk do ta tërheq qerren nëpër “Bit-Pazar”, nën Rrap.
-Ecë pas meje, më tërhoqi me forcë Ebu Dexhalli*. Ti e ke humbur rrugën. Nuk e di në cilën dhomë t’i kanë shti magjitë. E ke rënduar veten me mëkate. Njëqind ditë duhet larë në një kusi me ujë “Xhehneti”. E di, ti don një fuçi me verë. Aty brenda ta kesh edhe një Mike. Vetëm, nuk i meriton gjithë këto shpërblime. E ke ende zgjedhën në qafë. Për samarin dihet, as edhe përpiqesh që ta heqish nga shpina. Edhe në varr do të hysh me gjithë samarë. Por, i ngushtë është varri. Nuk të zë me gjithë samarë. Jo.
-E di çka, i them: samari nuk ma vretë shpinën. E kam grepin në gojë me të cilin më tërheqin dhiareve. Nuk besoni?
-Pse, atëherë nuk e hudhni samarin?! Nuk e coptoni frerin. Nuk e thyeni zgjedhën?!… Trembeni nga samarë të rinj?!… Frerë… Zgjedha…
-O Imzot, si më ikët nga libri! Po, ç`të bëj unë si shkrimtar pa ju mes këtyre bërdhoqeve? Asgjë. Jo. Jo, nuk mundem edhe unë pa ju. Patjetër, duhet ta shkruajmë së bashku librin e Ditës Nesërme.
Nata më zuri në një faqe të Librit: Përtej Ditës Nesërme. E thirra në ndihmë Diellin. E përcolla Natën. Hënën Drapër, matanë maleve të Çelëvjollcës mbi Mal. Ebu Dexhalli, papritmas më trokiti në xham.
-E ke kot: me mua do ta shkruash Librin.
-Jo, më kërcnohet, me mua Shtrigani i “Allahut”! E kam këmbën e mbarë. Bythën e shpërlarë pas Haleje. Mjekrën si tё Dexhallit me trumbeta.
-Po, mua më duhet Penë!… Penë me Dy tyta… E, jo bythë si palare para Diellit me rreze, që lindë mbi malet e Çelëvjollcës, në Kërçovë…
Çudi, si: se, kemi ditur,
Se, Patrioti lindë.
Edhe atë: jo në vathë.
Ose, në “Shtëpi Publike”.
Po, në odë të burrave.
E këndej, gjithë jetën
m`i keni shkërdhyer trutë
me “vepra patriotike”.
Aq, sa: më vjen t`ua pëshurrë
në “Shtëpinë Publike”.
E hapa derën, në dhomë nuk më hyri njeri i gjallë. Të vdekurit, u dilnin zot varreve. Dritaren, kam frikë ta hap lumë miku. Frikë. Oxhakun e kam të hapur, se jam fis kaçaku. Nëse, ua mba: ecni, kur të doni me shokë, qoftё ditёn, qoftё natёn!…
Dera është e hapur edhe për mikun, edhe për armikun… Oxhaku, për Kaçakun e maleve… Kullën e kemi edhe për luftë. Vjet për vjet na e kanë djegur shkrumb e hi, rrafshuar me tokë. Por, pas çdo djegëje e kemi ngritur përsëri edhe më të fortë. Edhe me më shumë frenxhi për mauzerre… Mes këtyre maleve dimërat janë të egër. E ngrijnë akull edhe Çatinë. E përplasin derën. Tymin përmes oxhakut, përsëri na e kthejnë prapë në Vatër… Përpiqen të na e rrëzojnë edhe Oxhakun mbi Çati…
Vetëm, se: Oxhaku ynë brez pas brezi gjithmonë ka tymuar drejtë Qiellit. Dollapët, me vite e shekuj kanё vjellё zjarr e flakë kundër armikut historik. Trojet tona i ka shkelur me vite dhe shekuj: Sulltani… Mbreti… Krajli… U kemi dalë para edhe me sakica… Gërshërë të dhenëve… Mauzerre…
-Nuk trembem unë nga këto këngë patriotike me çifteli, tha Buça e Katundit. Ec pas meje t`i dalësh zot Atdheut me ilahi! Nuk e sheh se, po hynë në varr pa “Din e Iman”. Ku i ke sytë? Ku i ke këmbët? Trutë nuk të duhen në kokë. Hë, çka nuk të pëlqen? Apo, nuk ta mban si njeri i kalemit? Fis, i kaçakëve… Nuk je i vetdijshëm se më shurdhove më me atë Miken nën Rrap. Edhe me Dy shtamat me verë… Rrapin… Vendin e ke në “Xhehenem”. Edhe atë: si, arnë kazani… Rrapin duhet prerë me gjithë rrënjë, në Shkup!…
-Hi – hii – hiii… Po, nuk keni sëpatë… As, Shpatën e Skenderbeut… Ju mendoni se, gjithëmonë do të jetë Verë… Po, çka do të bëni në Dimër?!…
-Punë e lehtë, do të të kërkojmë ty si shkrimtar një kaci shpuzë. Zjarr, ta ndezim oxhakun e shuar me flakë, në Katund?!
-Jo, nuk do t’ju jap zjarr. Jo. Rrini, digjuni në “Xhehenet”!…
- Maxhupi: Romi me dajre
- Dexhalli: Mesihu i rremë”, ose gënjeshtri i madh,që do të shfaqet para Ditës së Kiametit…
(Nga libri në dorëshkrim: RRUFEJA nuk shti në ferra…)
