FIFA, trajneri i Egjiptit Hossam Hassan, valëvitja e flamurit palestinez të HAMAS-it dhe heshtja e vazhdueshme ndaj Racizmit të futbollistëve etnikë të krishterë KOPTE dhe skllavërimi modern i talentëve afrikanë të futbollit nga Franca etj.

Afrika (Franca) e Mposht Afrikën: Si Ndihmon Talenti i Diasporës në Përcaktimin e Kupës së Botës. Shumë e shohin rivalitetin midis Francës dhe Senegalit si rezultat të trashëgimisë koloniale. Por në të njëjtën kohë, ekipet me emër europianë janë më afrikanë se kurrë.

Të krishterët Kopte përbëjnë 15%-20% të popullsisë në Egjipt, megjithatë ata Nuk Lejohen të marrin pjesë në asnjë Turne kombëtar dhe ndërkombëtar të futbollit, mbasi sipas tyre ata “s’kanë” talent, por vetëm muslimanët e Egjiptit kanë talent 100%.

Klajd Kapinova

Feja dhe politika në futboll

Si zanafill duhet thënë se shpesh feja dhe politika ndërthuren në mënyrë komplekse në sportin e bukur dhe mbarëpopullor të futbollit në planetin tonë, duke ndikuar shumë ose pak tek identiteti i klubeve private ose shtetërore të futbollit, sjellja emocionale e mirë ose e keqe e tifozëve dhe vendimet institucionale. Sikurse dihet zyrtarisht ose formalisht prej vitesh organizmat ndërkombëtarë si FIFA dhe UEFA ndalojnë rreptësisht simbolet dhe ndërhyrjet politike e fetare gjatë ndeshjeve, fusha shpesh shërben si pasqyrë e tensioneve dhe përkatësive shoqërore.

Në shumë raste përkatësitë fetare dhe identiteti i klubeve të futbollit, historia e një klubi të sportit masiv të topit me këmbë, lidhet drejtpërdrejt me rrënjët fetare ose klasat shoqërore të themeluesve të tij.

Kështu për shembull Derbi i Glasgout ndërmjet Celtic dhe Rangers është një nga shembujt më të njohur, ku Celtic përfaqëson historikisht komunitetin katolik dhe emigrantët irlandezë, ndërsa Rangers mbështetet nga komuniteti protestant dhe besnikët e kurorës britanike.

Skuadra si FC Barcelona në Spanjë dhe disa klube në Lindjen e Mesme apo Amerikën Latine, kanë ndikimi në Europë dhe botë, shpesh janë përdorur si simbole të identitetit kulturor e fetar të një rajoni të caktuar. Nga ana e tjetër ndërhyrja e politikës dhe rregulloret e ndryshme kanë përdorur shpesh futbollin si një mjet për diplomaci, propagandë, ose për të shprehur pakënaqësi.

Formalisht sikurse dihet rregulloret e FIFA-s dënojnë mesazhet politike në stadiume, duke penalizuar federatat e futbollit të shtetëve të ndryshme, që në nji mëmyrë a tjetër lejojnë thirrje nacionaliste, flamuj ose simbole që nxisin urrejtje.

Po ashtu qeveritë në vende të ndryshme të botës, ndonjëherë tentojnë të kontrollojnë federatat sportive, gjë që çon në masa disiplinare ose pezullime nga UEFA, për shkelje të përsëritura të pavarësisë së sportit.

Shumë lojtarë të njohur globalë ose VIP përdorin platformën e tyre në rrjetet sociale etj., për të shprehur hapur besimin fetar ose për të mbështetur kauza të ndryshme politike.

Po ashtu lojtarë ose futbollistë të ndryshëm shfaqen duke u falur në fushë, duke bërë kryqin para fillimit të ndeshjes, apo duke shprehur mirënjohje ndaj Zotit, pas shënimit të një goli. Lojtarët kanë të drejtë të shprehen si individë, por përdorimi i uniformave zyrtare për mesazhe politike është i ndaluar gjatë garave ndërkombëtare.

Këto ditë drejtuesit e FIFA-s kanë skjaruar se trajneri i Egjiptit, Hossam Hassan, nuk do të përballet me asnji pasojë për shfaqjen me flamurin palestinez të Hamasit në stadiumin amerikan, pas fitores së ekipit të tij në Kupën e Botës.

Hassani valëviti nji flamur palestinez në fushë, pas fitores së ekipit të tij kundër Australisë, duke thënë se po ia kushtonte atë popullit “të mirë dhe fisnik” egjiptian dhe palestinez. I pyetur për flamurin palestinez të Hamasit, FIFA tha se lejohet ta shfaq atë në Kupën e Botës.

“Flamujt që përfaqësojnë të gjitha 211 Shoqatat Anëtare të FIFA-s lejohen në turnetë e futbollit të FIFA-s, dhe mbështetësit janë të mirëpritur t’i shfaqin ato në përputhje me rregulloret e stadiumit dhe Kodin e Sjelljes së Stadiumit të FIFA-s”, tha organi drejtues për Associated Press, në një deklaratë.

Futbollisti musliman Hossam Hassan Hassanin Hassan (1966), është nji menaxher profesionist i futbollit egjiptian dhe ish-lojtar popullor, që ka luajtur futboll si sulmues.

Ai është gjithashtu aktualisht trajneri kryesor i ekipit kombëtar të Egjiptit. Nga historia e futbollit egjiptian del se ai është golashënuesi ma i mirë i të gjitha kohërave i Egjiptit me 69 gola në 177 ndeshje ndërkombetare. Vëllai i tij binjak Ibrahim gjithashtu luajti si futbollist profesional, dhe ata ndanë ekipe për pjesën më të madhe të karrierave të tyre të gjata.

Hassani përfaqësoi ekipin kombëtar në Kupën e Botës FIFA 1990 dhe në 7 turne të Kupës së Kombeve të Afrikës. Ai konsiderohet si nji nga lojtarët më të mirë në historinë e futbollit afrikan dhe është lojtari i 15-të me më shumë ndeshje në futbollin ndërkombëtar për sportin popullor të futbollit për meshkuj.

Si nji golashënues i shkëlqyer, ai është i dyti në listën e golashënuesve më të mirë të të gjitha kohërave të Ligës Premier të Egjiptit. Ai konsiderohet një nga lojtarët më të mirë të Egjiptit të të gjitha kohërave.

Përveç dy periudhave jashtë vendit në Zvicër dhe Greqi, Hassan i lindur në Kajro luajti për ekipin më të dekoruar me trofe futbolli të qytetit të tij të lindjes dhe Afrikës, Al Ahly, për të cilin debutoi në ekipin e parë në moshën 18-vjeçare, ku ai luajti ndeshjen e tij të fundit për klubin 16 vjet më vonë.

Ai u rendit i pari në klub në disa kategori dhe fitoi gjithsej 25 tituj me të, duke përfshirë 11 liga; ai ishte një nga vetëm dy lojtarët që gjeti rrjetën në derbi për secilën skuadër. Ai u tërhoq nga futbolli si lojëtar në moshën 42-vjeçare, duke luajtur shumicën e kohës me vëllain e tij Ibrahim, përfshirë ndeshjet ndërkombëtare jashtë vendit.

Ai u paraqit për kombin egjiptian në Kupën e Botës FIFA 1990, duke i ndihmuar Faraonët të arrinin dy barazime, ndërsa humbisnin ngushtë 0-1 ndaj Anglisë.

Ibrahim ishte gjithashtu nji titullar i padiskutueshëm. Në moshën 40 vjeç, Hassan ishte kapiten i ekipit kombëtar në Kupën e Kombeve Afrikane 2006, dhe luajti tre herë dhe shënoi nji herë për vendasit, duke fituar të fundit nga tre garat e tij kontinentale.

Karriera si trajner fillon më 29 shkurt 2008, ku Hassan u emërua si drejtor i përgjithshëm dhe trajner kryesor i ish-klubit të tij Al Masry. Ai u shkarkua më vonë pas nji humbjeje 2–0 ndaj JSM Béjaïa në Kupën e Fituesve të Kupave të Afrikës së Veriut 2008, gjatë së cilës ai sulmoi gjyqtarin e katërt dhe bëri gjeste ofenduese ndaj turmës algjeriane.

Në vitin 2009, ai u emërua trajner kryesor i Itesalat. Ai u bë trajneri kryesor i Jordanisë, ku udhëhoqi ekipin, gjatë kualifikimeve të Kupës së Botës FIFA 2014.

Ai u bë menaxher i ekipit kombëtar egjiptian në shkurt të vitit 2024. Turneu i parë i madh i Hassanit me Egjiptin erdhi në Kupën e Kombeve të Afrikës 2025 në Marok, ku ai e udhëhoqi ekipin në gjysmëfinale.

Ai më pas e udhëhoqi Egjiptin në fazën eliminatore të Kupës së Botës FIFA 2026, për herë të parë në historinë e kombit. Egjipti u eliminua në raundin e 16-tave nga kampionët në fuqi, Argjentina, duke humbur 3–2, pasi humbi nji epërsi prej dy golash. Më pas ai e rinovoi kontratën e tij, me ekipin kombëtar deri në vitin 2030.

Hassan si politikan mbështeti hapur presidentin e vjetër Hosni Mubarak gjatë revolucionit arab egjiptian të vitit 2011

Ai, së bashku me vëllain e tij binjak Ibrahim, udhëhoqën marshime në mbështetje të Hosni Mubarakut. Ai është i martuar me Hoda El-Gorbawi, me të cilën ka katër fëmijë.

Pas fitores së Egjiptit ndaj Australisë në Kupën e Botës FIFA 2026, Hassan shfaqi një flamur palestinez dhe shprehu mbështetjen e tij për popullin palestinez, duke bërë thirrje për respekt për të drejtën e tyre për të jetuar dhe duke theksuar se shqetësimet humanitare duhet të tejkalojnë kombësinë, fenë ose politikën.

Trajneri musliman, që drejton ekipin egjiptian të futbollit (e cila ndodhet në Afrikën Veriore), ka nivelet më të nalta të Racizmit në botë historikisht dhe aktualisht.

Asht tepër qesharake, që ai u përpoq të perdorte të njëjtën kartë deshtake, që ata pra të bardhët amerikano-jugor argjentinas po luajnë kundër afrikaneve të zinj (ose njerëzve me ngjyrë), për të ndikuar sado pak me ide “suprizë” ose sensasionale, në opinionin publik sportiv dhe politik ndërkombëtarë.

Franca si Afrika dhe Afrika si Franca

Mos të harrojme faktin e fresket se shteti i bardhë i Francës, sipas racës të gjithë ekipin “kombëtar”, (që duket sot si klub private futbollit) i ka pa përjashtim me ngjyrë afrikanë dhe me origjinë të mirëfilltë nga shtetet e kontinentit të zi, por askush nuk thotë asgja për këtë fakt kokëfortë.

Portreti i Krishtit apo Zojës së Bekuar me ngjyrë të zezë

Këtu në SHBA, komuniteti i njerëzve me ngjyrë afrikano-amerikanë portretin apo fugurën e Jesu Krishtit në dyqanet ku tregotojnë objekte fetare të kishave e kanë ba (realizue) me ngjyrë të zezë, kur dihet shumë mirë realiteti historik botëror se Krishti ishte i bardhë dhe se askush deri më sot nga njerëzit e bardhë nuk proteston për këtë blasfemi fyese (gënjeshtër apo trillim).

A është kjo në kundërshtim me realitetin dhe tipike nji mënyrë arrogante e hapur sjellje dhe fyese kontraversale!? Sigurisht që po.

Njerëzit me ngjyrë të Afrikës përfaqsojnë kombëtaren e Francës së bardhë në futboll

Afrika (Franca) e Mposht Afrikën: Si Ndihmon Talenti i Diasporës në Përcaktimin e Kupës së Botës. Shumë e shohin rivalitetin midis Francës dhe Senegalit si rezultat të trashëgimisë koloniale. Por në të njëjtën kohë, ekipet evropiane janë më afrikane se kurrë.[1]

Afrikano-francezët si skllevër të futbollit në shtetin e bardhë të Francës, që të gjithë janë paisur me shtetësi franceze për arsye të futbollit dhe gëzojnë të gjithë të drejtat d e Kushtetutës si shtetas të bardhë etnik francez.

A asht ky nji lloj skllavërimi i kamufluar dhe modern në emër të sportit popullor të futbollit që ish-shteti kolonizues i tyre i Frances u ban popujve të ish 8 kolonive të saj në Afrikë!?

[1] Africa Beats Africa: How Diaspora Talent Helps Define the World Cup. Many see the rivalry between France and Senegal as a result of colonial heritage. But at the same time, European teams are more African than ever.

Edhe lojëtarët rezervë në stolin e tranjerit dhe rezervave të ekipit të futbollit të Francës po ashtu të gjithë lojëtarët janë me ngjyrë afrikano-francezë…

Si nuk paska asnji lojëtarë të talentuar bardhë në shtetin e Bardhë të Francës me nji popullsi 60 milionë banorë!?

A asht kjo rastësi!?

Pse media ndërkombëtare hipokritike shumë liberale dhe globaliste komuniste si dhe politikanët sot në botë po përdorin gjerësisht termin e racizmit si logjikë idiote justifikimi kundër njerëzve të bardhë në kontinentin e bardhë vetëm kur ai ushtrohet ndaj njerëzve me ngjyrë afrikanë dhe jo kur ky racizëm përdoret dhe ushtrohet masivisht dhe vazhdimisht ditën për Diell ndaj të bardhëve në kontinentin e tyre të bardhë të Europës!?

Kjo mendoj, se asht nji politikë e re e rafineruar raciste, për të dobësuar racën e bardhë dhe shkatërrimin e krishtërimit në vend, duke justifikuar politikën e mbrapshtë trathtare dhe globaliste komuniste anti-europiane të hyrjes masive deri në 20 milionë emigrantëve të jashtëligjshëm në kontinentin e plakur nga vendet e pazhvilluara dhe radikale islamike të botës së tretë dhe katërt të Afrikës dhe vendeve radikale islamike shariatiste.

Duhet thanë e vërteta e pandershme dhe hipokrite, se për shtetin e Francës abuzive se ka ma shumë randësi me fitue Kampionatin Botëror në Kupën e Botës në Futboll me lojëtarë të huaj me ngjyrë dhe jo etnikë francezë të bardhë.

Pse kjo nuk ka ndodhur asnjiherë ma parë kur ekipi real i kombëtares së futbollit të Francës nuk ishte e shquar në sportin e topit me këmbë!?

Me këtë formë dhe praktikë hileje dhe djallëzore të shfrytëzimit të racizmit ndaj kontinenti me ngjyrë të Afrikës, Ajo kurrë Nuk mund të fitoj Kampionatin apo Kupën e Botës në Futboll, sepse të gjithë shtetet europiane po vrapojnë të kopjojnë (copy paste) Francën hileqare, tek marrin apo të vjelin sa munden talente nga plantacioni i madh i talentëve të futbollit në shtetet e pazhvilluara të botës së tretë dhe katërt të kontinentit të zi të Afrikës.

Këto talente me perspektivë në Europë janë të rinj plot energji dhe rezistentë për nga natyra (mjedisi apo vendi, ku ato kanë lindur dhe rritur) e origjinës dhe të fortë e të palodhur fizikisht në fushën e gjerbërt të futbollit.

Kjo ndodh në mënyrë identike saktësisht si me sportin e Bejbollit amerikan (topit me shkop) ma popullor në SHBA.

Kështu ekipi i New York Yankees (The New York Yankees are an American professional baseball team based in the New York City borough of the Bronx. ),[1] për cdo vit menaxherët e ekipit shkojnë në Republikën Domenikane (ishujt Karaibe, Amerikën Qendrore) për të zbuluar fëmijë të talentuar domenikane. Ata më pas “federohen” ose përzgjidhen si lojetarë të ardhshëm të ekipit të Yankees. Familjet e këtyre fëmijëve transferohen në New York me dokumente të rregullta dhe ato tashmë të rinj si lëndë e parë janë nën mbikqyrje profesionale nga menaxheret të ekipit njujorkez. Nga ana e tjetër Republika Domenikane asnjiherë nuk shquhet në botë për këtë sport (bejboll), kaq popullor në SHBA, sepse talentet e shtetit të varfër në Karaibe (D.R.) qysh në embrion ia merr shteti më i fuqishëm ekonomikisht dhe financiarisht në botë.

[1] New York Yankees, asht ekipi profesionist amerikan bejsbolli, me seli në qytetin Bronx të New York City. Yankees garon në Major League Baseball si nji klub anëtar i Divizionit Lindor të Ligës Amerikane (AL). Ata janë një nga dy klubet e MLB me seli në New York City, së bashku me New York Mets të Ligës Kombëtare. Ekipi u themelua në vitin 1903 kur Frank Farrell dhe Bill Devery blenë të drejtat e ekskluzivitetit për Baltimore Orioles të shuar dhe i përdorën ato për të themeluar New York Highlanders. Highlanders u riemëruan Yankees në vitin 1913. Ekipi është në pronësi të Yankee Global Enterprises, një kompani me përgjegjësi të kufizuar që kontrollohet nga familja e të ndjerit George Steinbrenner. Steinbrenner bleu ekipin nga CBS në vitin 1973. Që nga viti 2025, Brian Cashman është menaxheri i përgjithshëm i ekipit, Aaron Boone është menaxheri i fushës së ekipit dhe Aaron Judge është kapiteni i ekipit.

Ndeshjet e ekipit në shtëpi u luajtën në stadiumin origjinal Yankee në Bronx nga viti 1923 deri në vitin 1973 dhe nga viti 1976 deri në vitin 2008. Në vitet 1974 dhe 1975, Yankees ndanë stadiumin Shea me Mets, New York Jets dhe New York Giants. Në vitin 2009, ata u zhvendosën në një stadium të ri Yankee, të ndërtuar pranë atij të vjetër, i cili u shemb. Ekipi është gjithmonë ndër liderët në pjesëmarrjen në MLB. Ekipi ka fituar më shumë tituj se çdo ekip tjetër në ligat kryesore sportive të Amerikës së Veriut, megjithëse ata ishin pas Montreal Canadiens të NHL-së nga viti 1993 deri në vitin 1999. Sipas Forbes, Yankees janë skuadra e dhjetë më e vlefshme sportive në botë dhe skuadra më e vlefshme e MLB, me një vlerë të vlerësuar prej 8.2 miliardë dollarësh në vitin 2025.

A asht kjo nji lloj skllavërie e vazhdueshme bashkëkohore moderne e shfrytëzimit të fëmijëve domenikanë të ishujve ekzotik të Karaibeve!?

Vetë shteti apo qeveria domenikane nuk ka para që të investoj për sportin më popullor të bejsbollit që është #1 në Republikën Domenikane.

Të bardhët francez nuk i kanë këto cilësi biologjike trupore. Lind pyetja retorike. Si nuk paska 3 ose 4 futbollistë të bardhë në nji shtet me popullsi rreth 60 milionë banorë të talentuar që të dijnë të lozin futboll në të gjithë shtetin e zgjuar dhe ish supërfuqi koloniale të Francës së bardhë!?

Pra, karta e Racizmit, që përdori trajneri i Egjiptit, Hossam Hassan, nuk ecë apo punon për njerëzit ultra liberal sot për sot në Europë dhe botë. Nga ana e tjetër nuk kemi parë, që njerëzit e bardhë në Francë të protestojnë, për pabarazi racore në futboll kur “përfaqsuesja” e “saj” me ngjyrë “Africa II” në vitin 2018 fitoi titullin e dytë kampion të Kupës së Botës në Futboll, ku sikurse dihet pothuajse të gjithë lojërarët e parë dhe stoli i rezervave ishin me ngjyrë nga shtete të ndryshme të Afrikës, ose me saktë nga tetë (8-të) ish-shtetet koloniale, që sot janë të pavarura nga kolonizatorët dhe shfrytëzuesit e tyre francize, të cilët në shumë raste për shumë kohë kanë ba edhe krime dhe genocide të pastër ndaj tyre, për tu marrë pasuritë mbi dhe nëntokësore…

Franca “integrin” si skllevër modernë shumë shpejt (qysh fëmijë) talentet afrikane, me mbi 30 lojtarë në skuadrat apo klubet e futbollit të saj.

Kështu mbi 26 lojtarë të talentuar me ngjyrë, ajo ka angazhuar sot për Kupën e Botës në Futboll dhe Kampionatin Europian të Futbollit, të cilët e gjurmojnë trashëgiminë e tyre drejtpërdrejt në kombet me ngjyrë afrikane, si: Kameruni, Mali, Algjeria, Republika Demokratike e Kongos, Borkina Facio dhe Senegali.

Në vend që të rekrutojnë drejtpërdrejt lojtarë nga Afrika, kjo dinamikë ekziston sot, sepse këta atletë kanë lindur, janë rritur dhe janë zhvilluar nga Sistemi i Akademisë së Federatës Franceze të Futbollit (FFF) i klasit botëror. Shumë nga këta yje me dy kombësi janë emigrantë të gjeneratës së parë ose të dytë.

Meqenëse kanë lindur në Francë ose janë zhvendosur atje në një moshë shumë të re, ata vijnë përmes sistemeve franceze të të rinjve dhe e vënë veten në dispozicion të shfrytëzimit modern për ekipin kombëtar francez.

Megjithatë, për shkak të rrënjëve të tyre, ata janë gjithashtu të kualifikuar për të përfaqësuar kombet e tyre të para-ardhësve afrikanë. Ndërsa Franca përfiton thellë nga ky grup i madh talentesh nga diaspora, ka diskutime të vazhdueshme globale rreth pabarazisë në infrastrukturën e futbollit. Ekspertët vërejnë se për shkak se FFF ka 14 qendra rajonale në stilin INSEP dhe mijëra akademi të licencuara, ajo mund të gjurmojë dhe zhvillojë talentet e të rinjve në një shkallë të pakrahasueshme.

Si pasojë, më shumë se 150 lojtarë të lindur në Francë zgjidhen rregullisht për të përfaqësuar kombe të ndryshme afrikane, gjatë turneve si Kupa e Kombeve të Afrikës.

Ekipi kombëtar i Francës ia vjedh talentin Afrikës

Kjo asht mase e Vërtetë. Unë nuk jam francez. Si amerikan e gjej këtë rrëfim, këtë kritikë ndaj ekipit kombëtar francez, si tipike raciste në thelb.

Le të shohim lojtarët në ekipin kombëtar francez nga Kupa e Botës 2022, të cilët kanë origjinë afrikane permes familjes ose prejardhjes së tyre:

Kylian Mbappé – i lindur në Francë
Ousmane Dembélé – i lindur në Francë
Aurélien Tchouaméni – i lindur në Francë
Youssouf Fofana – i lindur në Francë
Ibrahima Konaté – i lindur në Francë
Dayot Upamecano – i lindur në Francë
Jules Koundé – i lindur në Francë
William Saliba – i lindur në Francë
Axel Disasi – i lindur në Francë
Randal Kolo Muani – i lindur në Francë
Steve Mandanda – erdhi në Francë në moshën 2 vjeç
Eduardo Camavinga – erdhi në Francë në moshën 2 vjeç.
etj.

Tani, nëse shumica e lojtarëve me prejardhje afrikane do të kishin ardhur në Francë vetëm disa vite më parë, pasi kishin kaluar pjesën më të madhe të jetës së tyre diku tjetër, pastaj papritmas filluan të luanin për Francën, do të pajtohesha me kritikat.

Por shumica dërrmuese e lojtarëve të mësipërm kanë lindur në Francë, shumica e kanë kaluar tërë jetën e tyre në Francë, dhe vetëm dy në atë skuadër kanë lindur diku tjetër, por megjithatë erdhën në Francë si foshnje dhe e kaluan pjesën më të madhe të jetës së tyre atje.

Megjithatë, narrativa nënkupton: një ‘afrikan’ i lindur në Francë nuk mund të jetë francez. Nji ‘afrikan’, që e kaloi pjesën më të madhe të jetës së tij në Francë, gjithashtu nuk mund të jetë francez. Ata janë afrikanë.

(edhe pse ‘afrikan’ nuk është as kombësi, dhe është e mundur të përqafosh rrënjët e tua afrikane dhe ta konsiderosh veten francez në të njëjtën kohë)

Ata që e mbështesin këtë narrativë nuk thonë kurrë asgjë për Antoine Griezmann, i cili ka prejardhje gjermane dhe portugeze, dhe Lucas Hernandez, i cili ka rrënjë spanjolle dhe është zhvendosur atje në moshën 4 vjeç… Hmm, pyes veten pse nuk është problem për ta të luajnë për Francën, por është për ‘afrikanët’? E vërteta duhet thënë në çdo kohë dhe rast do apo nuk do ti, ai jo, ne, ju, ata, ato!

Sërisht ndeshja e përfolur e futbollit midis Egjiptit dhe Argjentinës

Për t’u rikthyer në fillimin e temës, theksoj se nuk duhet të harrojmë, se gjatë kohës ose minutave të ndeshjes ndërkombëtare të futbollit kur ekipi i egjiptit po fitonin pra ishin në avantazh ndaj Argjentinës me 2 me 0, me sa duket FIFA ishte e drejtë me egjiptianët.

Nuk asht faji i FIFA-s, se ato si dembelë ishin futur të gjithë në mbrojtje dhe se të dy (2) golat që ata shënuan ishin më tepër si rezultat i kundërsulmit të tyre dhe jo se ata kishin një strategji të kjartë të ndeshjes, që zhvillonin deri në ato minuta.

Për ma tepër e gjithë ndeshja e tyre ishte e përqendruar vetëm ne taktikën primare të mbrojtjes, të shoqëruar me pak kundërsulme, ku dhe ato shënuan shpejt në dy rastet e pastra, qe iu krijuan, mbasi argjetinasit nga ana e tyre që të gjithë ishin hedhur në sulm, për te nxjerre apo shënuar golin e parë për ekipin e tyre, dhe për të dalë nga situata e sikletit që i kishte pllakos në apo momente depresioni dhe hutie në fushë…

RACIZMI NE EGJIPT DHE DISKRIMINIMI NDAJ TE KRISHTEREVE KOPTE AUTOKTON NE VEND

Nga historia mësojmë se Koptët si besim tradicional fetarë, janë grupi etnofetar indigjen i krishterë i Egjiptit, që i gjurmojnë rrënjët e tyre që nga shekulli I pas Krishtit.

Sipas burimeve demografike në vend, del se sot për sot ata përbëjnë afërsisht 15% deri në 20% të popullsisë së përgjithshme të Egjiptit, ku ndjekin kryesisht Kishën Ortodokse Kopte të Aleksandrisë, e cila u themelua nga apostulli Shën Marku.

Termi kopt rrjedh nga fjala greke Aigyptos, që do të thotë egjiptian. Koptët, janë pasardhës të drejtpërdrejtë të egjiptianëve etnik të lashtë.

Historia vendase tregon, se Kisha Ortodokse Kopte u nda nga grupet e tjera të krishtera në shekullin V mbas Krishtit, për shkak të natyrës teologjike të Jezusit, duke iu përmbajtur miafizitizmit.

Gjuha kopte, është faza e fundit evolucionare e gjuhës së lashtë egjiptiane. Edhe pse tani është zhdukur si gjuhë e folur, ajo ruhet dhe përdoret si gjuhë liturgjike, gjatë shërbesave kishtare, ashtu sikurse përdoret latinishtja zyrtarisht në katolicizëm nga Selia e Shenjtë në Vatikan.

Përsa i perket popullsisë ekzistojnë komunitete në të gjithë vendin, ku përqendrimet më të larta ndodhen në Egjiptin e Epërm (guvernatorë si Asyut dhe Minya) dhe Kajro.

Koptët, si popullsi etnike krenohen jashtëzakonisht me trashëgiminë e tyre të formësimit të doktrinave të hershme të krishtera dhe monastizmit pionier.

Ata kanë banuar në zonën e Egjiptit modern, që nga antikiteti si popullsia më e gjerë egjiptiane dhe janë pasardhës të egjiptianëve të lashtë. Po ashtu ata janë popullsia më e madhe e krishterë në Egjipt dhe Lindjen e Mesme, si dhe në Sudan dhe Libi.

Fillimisht duke iu referuar të gjithë egjiptianëve, termi kopt u bë sinonim i të krishterëve vendas, në “dritën” e islamizimit dhe arabizimit të Egjiptit, pas pushtimit barbar mysliman të Egjiptit në vitet 639-646 pas Krishtit.

Koptët historikisht kanë folur gjuhën kopte, një pasardhëse e drejtpërdrejtë e gjuhës demotike egjiptiane që flitej në antikitetin e vonë.

Historikisht, koptët vuajtën nga valë të gjata persekutimi të vijueshëm dhe sistematikisht, duke i lënë vendin tolerancës relative në cikle që ndryshonin sipas sundimtarit politik lokal dhe rrethanave të tjera të reja politike dhe ekonomike. Temat e persekutimit dhe martirizimit ndër shekuj përbëjnë një pjesë të rëndësishme të identitetit kopt, për shkak të konflikteve historike dhe aktuale.

Kisha Katolike Kopte më e vogël është nji Kishë Katolike Lindore, në bashkësi me Selinë e Shenjtë të Vatikanit në Romë, kurse të tjerat i përkasin Kishës Ungjillore të Egjiptit.

Ndërsa janë pjesë integrale e shoqërisë dhe kulturës më të gjerë egjiptiane, Koptët gjithashtu ruajnë tradita të dallueshme fetare dhe disa elementë unikë tradicionalë kulturorë. Muzika kopte mendohet se përfshin disa ndikime nga traditat e mëparshme me tematike të pasur muzikore origjinale vendase egjiptiane. Ata gjithashtu ruajnë përdorimin e kalendarit kopt, i cili bazohet në kalendarin e lashtë egjiptian dhe mbetet i rëndësishëm në praktikat e tyre liturgjike.

Në qytetet urbane të Egjiptit si Kajro dhe Aleksandria, koptët kanë një nivel arsimor relativisht të lartë, indeks pasurie dhe një përfaqësim të fortë në llojet e punëve me jakë të bardhë. Koptët gjithashtu përballen me sfida unike, me shumicën që jetojnë në Egjiptin e Epërm, larg qyteteve kryesore kombëtare, punojnë në punë me jakë blu dhe kanë përfaqësim të kufizuar në agjencitë e sigurisë, që dominojnë politikën kombëtare.

Të gjithë të krishterët etnikë të vjetër dhe me tradita të hershme historike të krishtera ndër shekuj në Egjipt, Lindjen e Mesme dhe në të gjithë Pellgun Arabik, shihet dje dhe sot se besimtarët e krishterë persekutohen dhe diskriminohen në mënyrë të hapur dhe sistematike thjeshtë për arsye të mirëfilltë fetare kristiane.

Edhe gjatë krijimit të shtetit radikal islamik të ISIS, komunitetet e krishtera etnike në Iraq, Siri etj., janë persekutuar, ku ndaj tyre asht ushtrue Gjenocid. Asnji qeveri apo shtet muslimane arab dhe ne Lindjen e Mesme, nuk dënoi me deklarata publike botërore, krimet mosturioze të bame ndaj tyre nga “vllaznit” muslimanë në Lindjen e Mesme dhe Pellgun Arabik!!!

E njejta gja ndodhi edhe gjatë kohës të së ashtëquajturës Pranvera Arabe, ku ata shpesh ishin objekt i sulmeve fizike dhe shkatërrimi i kishave nga Vëllazëria Muslimane, e cila në Egjipt ishte themeluar për herë të parë dhe kishte një fuqi absolute, saqë edhe Presidenti Mohamed Morsi (1951-2019) u zgjodh nga ky komunitet, ndër ma radikalët terrorist në besimin politik islam (Dead Cult) në të gjithë botën.

Duhet thanë se egjiptiani Morsi ishte nji nder liderët kryesorë të vllazërisë radikale politike islame. Si egjiptian aktiv në fenë radikale islame dhe politikë të mirëfilltë fetare kur’anore (për përhapjen dhe dominim e saj absolut në Egjipt dhe botë), ai ishte edhe presidenti i parë i zgjedhur në mënyrë “demokratike” i vendit, duke shërbyer nga qershori 2012 deri në korrik 2013. Ai ishte nji figurë e lartë dhe kryesore në Vëllazërinë Myslimane. Viti i tij i trazuar në detyrë shkaktoi protesta masive, duke çuar në rrëzimin e tij, në një grusht ushtarak shteti. Fatmirësisht ai vdiq në një sallë gjyqi në Kajro në vitin 2019, ndërsa përballej me akuza për spiunazh.

Morsi kaloi shumë kohë në Shtetet e Bashkuara, duke marrë një doktoraturë në inxhinieri nga Universiteti i Kalifornisë Jugore (me shpenzimet financiare te Katarit dhe Vëllazërisë Myslimane), përpara se të jepte mësim dhe të punonte shkurtimisht për NASA-n. Pas kryengritjes së vitit 2011, që rrëzoi Presidentin e vendit Hosni Mubarakun, Morsi u nominua nga Partia e “Lirisë” dhe “Drejtësisë”, e cila ishte krahu ekstremist politik i Vëllazërisë Myslimane, që fatkeqsisht fitoi zgjedhjet presidenciale të vitit 2012.

Presidenca e tij ishte shumë e polarizuar e u ndërpre nga demonstratat masive anti-qeveritare. Kritikët e akuzuan Morsin për keqmenaxhim të ekonomisë dhe për nxitjen e një axhende radikale islamiste, duke përfshirë një dekret të diskutueshëm të vitit 2012, që zgjeroi ndjeshëm fuqitë e tij presidenciale.

Më 3 korrik 2013, mes trazirave të përhapura publike, ushtria egjiptiane e udhëhequr nga gjenerali i atëhershëm Abdel Fattah el-Sisi e rrëzoi Morsin nga pushteti (fiku) dhe pezulloi Kushtetutën me bazë shariatiste radikale islamike (Sharia Law) e u vetëshpall president i vendit.

Pas rrëzimit të tij, Morsi u ndalua dhe kaloi pjesën tjetër të jetës së tij në izolim, duke u përballur me gjyqe të ndryshme për akuza, duke përfshirë spiunazh, nxitje të dhunës dhe organizim të arratisjeve masive te radikalëve islamike nga burgu, gjatë revolucionit të vitit 2011.

Më 17 qershor 2019, në moshën 67 vjeç, ai u rrëzua në një sallë gjyqi në Kajro pas një seance gjyqësore e u deklarua i vdekur pak më vonë. Vdekja e tij, të cilën media shtetërore ia atribuoi një ataku në zemër, nxiti thirrje ndërkombëtare për hetime të pavarura, në lidhje me gjendjen e tij shëndetësore dhe trajtimin gjatë kohës që ishte në paraburgim.

Pra Vëllazëria Myslimane edhe sot e kësaj dite po vepron në forma dhe rrugë të ndryshme edhe në shtetet muslimane europiane si fatkeqsisht në Shqipni dhe Kosovë.

Për fat të mirë SHBA e nxori jashtë ligjit organizatatën radikale islamike te Vëllazërisë në fjalë, gjatë vitit të kaluar 2025, me nji Urdhër Ekzekutiv, të nënshkruar nga administrata e re e Presidentit të 45 & 47 i SHBA-se Donald J. Trump.

Mbi këtë organizatë të rrezikshme dead cult, me bazë dhe qëllime radikale islamike, mund të lexoni me hollësi (nga themelimi dhe deri ne ditet tona) në librin tim të ri: “AMERIKA dhe bota në syte e mi”, që ndodhet online në dy websitetet e kompanive ma të mëdha në bote, si: Amazon.com Barnes & Noble etj.

E parë në nji këndvështrim tjetër ma konkret, mediat e majta marksiste dhe globaliste europiane dhe simotrat në botë, nuk flasin asnjiherë për këto krime dhe Genocide ndaj të krishterëve etnik koptë në Egjipt edhe në ditë tona. Pse!? Kjo sepse ata vetë i kanë lejue ti bajnë ata para syve të leshkosura dhe duarve të gjakosura të tyne si bashkëfajtorë.

Egjipti për 100 vjet shërbeu si nji nga portat kryesore për rrugët e skllevërve trans-Sahariane dhe Detit të Kuq

Nji aspekt tjetër i rëndësishëm asht sot, se në Egjipt shteti musliman me paramendim dhe si raciste e pastër diskriminon sistemaitkisht komunitetin e krishterë koptë ndër dekada. Ata janë objekt vrasjes dhe kishat e tyre shpesh hidhen në erë me eksploviz nga radikalët islamik të Vëllazërisë Myslimane, vetëm pse ata janë të krishterë, ndërsa tranjeri i tyre nuk thirri asnji lojtar futbolli nga ky komunitet, mbasi të gjithë ishin muslimanë.

Të krishterët Koptë përbëjnë 15-20% të popullsisë në Egjipt, megjithatë ata Nuk Lejohen të marrin pjesë në asnji turne kombëtar dhe ndërkombëtar të futbollit, mbasi sipas tyre ata “s’kanë” talent, por vetëm muslimanet e Egjiptit kanë “talent” fetarë islam 100%.

Mos të harrojmë faktet historike të pamohueshme, se vetë Egjipti asokohe ishte nji qendër e madhe e tregtisë arabe të skllevërve.

Për ma shumë se 1000 vjet, Egjipti shërbeu si nji nga portat kryesore për rrugët e skllevërve trans-Sahariane dhe Detit të Kuq. Keshtu afrikanët e skllavëruar, u transportuan përmes tregjeve egjiptiane dhe shumë burra afrikano veriorë iu nënshtruan skllavërisë së plotë, para se të shiten si punëtor me meditje apo në shërbime të ndryshme shtepiak (si shegerta, pa asnji të drejtë elementare), role ushtarake ose hareme të mbushur me femra të bukura (robina) dhe meshkuj të pashëm (për bossët homoseksualë), për të shuar epshet përvese seksuale pronarët e tyne po egjiptianë me ngjyrë.

Kësisoj historianët gjatë dekadave, ma në fund vlerësojnë se miliona afrikanë kaluan nëpër këto rrjete skllavëruse dhe përvese prostitucioni, gjatë shumë shekujve.

Ata i shitën bashkëatdhetarët e tyne me ngjyrë në Europë dhe ishujt e Amerikës Qendrore dhe të Amerikës Veriut (SHBA), duke mbërritur deri në ishujt qendrore të Karaibeve ose ma saktë në Haiti (Espanjola ose Ispanjola), ku gjysma e ishullit u popullua nga afrikanët e ardhur nga shitja, që boss-ët e babzitur për para u bënë atyre…

Nga historia e fakteve mësojmë, se vetë shteti amerikanojugor Argjentina kishte skllavëri, por e hoqi atë shumë ma herët. Po ashtu ajo trashegoi skllavërinë nga sundimi kolonial spanjoll, por vendi miratoi Ligjin e Barkut të Lirë në vitin 1813 dhe hoqi skllavërine nji herë e përgjithmonë me Kushtetutën e vitit 1853 (i perfunduar në nivel kombëtar deri në vitin 1861).

Ndërsa skllavëria ekzistonte padyshim, Argjentina nuk ishte ndër fuqitë ma të mëdha të rrugëve të tregtisë së skllevërve në Amerikë.

Kohëzgjatja e kësaj dukurie antihumane ka shumë rëndësi

Ndryshe nga Argjentina, skllavëria në Egjipt vazhdoi deri në fund të shek. XIX, duke përfunduar kryesisht për shkak të presionit të vazhdueshëm diplomatik britanik (pra europian), përndryshe ajo do të ishte tepër aktive deri në ditët tona të vitit 2026. Për këtë duhet falenderuar diplomatët bujarë britanikë. Po ashtu shteti i Argjentinës në Amerikën Latine e kishte hequr ligjërisht skllavërinë shume dekada ma parë.

Persekutimi i të krishterëve koptë në Egjipt

Duke iu rikthyer temës së Egjiptit, theksoj se gjatë shekujve të kaluar edhe sot del se minoritetet fetare janë përballur me përvoja të shumta dhe të ndryshme negative.

Egjipti, asht kritiku vazhdimisht për diskriminim fetarë ndaj disa minoritetëve fetare, veçanërisht të krishterëve Koptë, dhe asht përballë periodikisht me shqetësime diskriminimi masiv dhe shumë serioz, në lidhje me kufizimet absurde të lirisë fetare në nji shtet me shumicë myslimane.

Ndryshe me Egjiptin shteti latin Argjentina, pavarësisht sfidave, ka ruajtur mbrojtjet kushtetuese për lirinë fetare dhe asht sot shtëpia e nji prej komunitetëve ma të mëdha hebraike të Amerikës Latine, të cilat gëzojnë të gjithë të drejtat fetare në këtë vend demokratik dhe kapitalist.

Shteti komunist musliman i Egjiptit, ka dokumentuar me prova dhe fakte vazhdimisht dhe non stop diskriminimin ndaj nubianeve, refugjateve sudaneze, afrikaneve subsahariane dhe komuniteteve të tjera minoritare.

Nji fakt i pamohueshëm asht se popullsia europiane e Argjentinës asht kryesisht rezultat i imigracionit masiv nga Italia dhe Spanja midis viteve 1880 dhe 1914, jo deshmi se njerëzit me ngjyrë u eliminuan sistematikisht atje.

Nga ana e tjetër, popullsia muslimane e Egjiptit ka mbetur kryesisht e dominuar nga arabët fanatik muslimanë, me komunitete nubiane, beduine dhe të tjera indigjene, qe formojne pjesë të strukturës së saj shoqënore.

Ironia, në disa rrëfime publike asht se akuzat për racizëm nganjiherë i drejtohen Argjentinës pa të drejtë kur vetë ajo ishte më parë viktimë e skllavërisë, ndërsa roli historik i Egjiptit në tregtine arabe të skllevërve ishte masiv, nji nga sistemet ma të organizuar dhe jetëgjata diskriminuese të skllevërve në historinë e njerëzimit, e cila sot fatkeqsisht po merr relativisht pak vemendje.

Historia nga ana e saj, nuk duhet të përdoret për të dënuar qytetarët modernë. As argjentinasit dhe as egjiptianet e sotëm nuk mbajnë përgjegjësi personale, për veprimet e brezave të maparshëm.

Kalimi kufitar i Rafah-ut midis Gazës dhe Egjiptit

Sikurse dihet kalimi kufitar i Rafah-ut midis Gazës dhe Egjiptit shërben si litari (ose korridori rrugor) i vetëm i drejtpërdrejtë i jetës për popullsinë e zhvendosur të rajonit. Zona e fortifikuar në ektrem me hekur dhe beton, nëse e shikon sot me sy të lire sheh se ajo përmban barriera betoni të fortifikuara rëndë dhe gardhe me tela me gjemba dhe ushtarë të mirëarmatosur, që janë përforcuar shumë, për të kufizuar hyrjen e pa-autorizuar të palestinezëve radikal islamik dhe terroristë të Hamasit, në Gadishullin e Sinait.

Funksionet kufitare përfshijnë Kalimin e Rafah-ut, si dhe historikisht dalja kryesore për këmbësorë dhe ndihmat. Postobloqet ose kontrollet kufitare. Kjo formë kalimi ka pësuar modifikime të rëndësishme strukturore dhe pastrime të zonës nga autoritetet egjiptiane, për të parandaluar zhvendosjet në shkallë të gjerë të terroristëve radikal islamik palestinezë të Hamasit në territorin egjiptian, pavarësisht presioneve të rënda humanitare brenda Gazës.

Pra, sikurse shihet kjartë sot në vitin 2026, nji shtet muslman si Egjipti, kufizon vllaznit e vet po mysliman, të cilin e ka kojshi (në kufi), që të hyj në territorin e vet. Kjo asht hipokrizia dhe racizmi i Egjiptit me dy standarte në ditët tona dhe pastaj ajo flet dhe ulërinë me të madhe me histerizëm, për racizmin e shtetëve të tjera të botës.

Kufizimet e aksesit nga ana e Egjiptit, asht ba për emigrantët vllazën muslimanë palestinezë të Hamasit në Rripin e Gazës. Në ditët tona, vëzhguesit e huaj ndërkombëtarë kanë vënë re se kalimi në kufirin midis dy shtetëve zakonisht asht i kufizuar vetëm në operacione të specializuara të ndihmës ndërkombëtare dhe të plagosurve të luftës midis Israelit dhe Palestinë në Gaza, ndërsa perimetri përreth mbetet shumë i militarizuar.

Egjipti Nuk do që të hyjnë dhe dalin nga territori i saj kufitar vllaznit e vet muslimanë palestinezë të Gazës

Në fakt ata nuk i duan vllaznit islamike palestinezë, sepse banorët palestinezë të ardhur në dhe të huaj (Lindjen e Mesme), nuk kanë asnji histori të tyre me bazë origjinale, por ata janë nji popull i braktisur dhe endacak, i hedhur në rrugë si mbeturina nga vetë shtetet arabe të Lindjes së Mesme dhe Gadishullit Arabik.

Sipas historisë së Lindjes së Mesme, del se ata, pra palestinezët historikisht kanë jetuar ndër shekuj si endacakë në këto shtete, ku fatkeqsisht gjenden sot. Duke u përzëne vazhdimisht nga këto shtete po myslimane, ata u zhvendosën ma vonë si karvane evgjitësh dhe kolonë heterogjene apo ngulime, në toka apo territorin e huaj, ku ato janë sot.

Për çudi, shumë kohë ma parë britanikët e quajtën si Palestinë, të gjith territorin në hartat e përpiluara gjeografike, duke shkruar ose shtuar vazhdimisht emërin e ri Palestinë. Asokohe britanikët përfshinë pa të drejtë si Palestinë edhe tokat stërlashta të ebrejve, të cilët ma vonë mbas shumë mund, perpjekjesh, sakrificash, persekutimesh, ata pas mbarimit të Luftës së Dytë Botërore si “Populli i Zgjdhur i Zotit”, sikurse thotë edhe Bibla, u grumbulluan në tokën e tyre të origjinës së lashtë dhe formuan në vitin 1948 shtetin e tyre të Israel-it, me kryqytetit të përkohshem Tel Aviv. Sot kryqytetit i vendit është qyteti dhe kryeqyteti ma i lashtë në lindjen e Mesme – Jerusalemi. Bibla, pra Shkrimi i Shejt e përmend Jerusalem-in si kryeqytet të ebrejve 95 herë, ç’ka tregon se ai ka qenë nji ndër kryeqytetet ma të vjetra të populli ebrej.

Konkluzioni për tranjerin ma shumë fetarë se sa sportist të Egjiptit

Dhe së fundi. Pak e dijnë se tranjeri Hossam Hassan i kombëtares së futbollit të Egjiptit, asht nji figurë sportive dhe politike, sikurse edhe fetare i përkushtuar qëllimeve të tija politike dhe fetare për arsye personale për disa dekada.

Mbi të gjitha, ndryshe nga Qeveria e Egjiptit, ai ka simpati të madhe për palestinezët e Hamasit në Rrypin e Gazës dhe urren në maksimum ebrejt dhe shtetin e Israel-it si popullsi historikisht etnike, që në fakt sipas historisë dhe burimeve të pasura antike arkeologjike origjinale, ebrejt janë në tokat dhe banesat e tyre, gjë të cilën e pranojnë fatmirësisht edhe vetë historianët egjiptologë të famshëm të ditëve tona.

Egjiptologët thonë se ebrejtë dhe persianët (iranianët sot) janë banorët e hershëm dhe shumë të lashtë të Lindjes së Mesme

Mullatë ardhacakë e jabanxhi radikalë islamik, që janë sot në pushtet si Pushtues të dhushëm dhe agresiv për të ruajtur pushtetin dhe regjimin me forcën e armëve dhe kur’anit prej vitit të zi 1979 në Iran, nuk janë iranianë original etnik apo persianë të lashtë.

Sikurse dihet nga historia radikalet islamik të mullave të disa Ajatollahëve janë kolonë barbarë të huaj, që kanë ardhur si pushtues nga shtetet kufitare me Persinë 5 mijë vjeçare ose Iranin e sotshëm.

Ata kanë në ditët tona kanë ba në mënyrë të përsëritur Genocide. I fundit ash tai freskët në muajin janar të vitit 2026, ku kanë vrarë barbarisht për 48 orë mbi 54.000 njerëz të pafajshëm, kryesisht të rinj persianë dhe pakicat e tjera kombëtare në vend, që nuk janë islame dhe nuk e duan kurrësesi islamin radikal dhe Sharia Law. Si kundërpërgjigje të menjëhereshme ndaj akteve kriminale persianët me të drejtë dogjen mbi 130 xhami radikale islamike dhe librat e tyre, ku 70 prej tyre janë shkumuar e kthyer në hi vetëm në kryeqytetin e vendit në Teheran…