[ Libra NëLinjë ]
nga Gjon Marku
Kullat ngritur nëpër shkrepa,
Djemtë e tu porsi rrufetë.
Veç dragoj përkund në djepa,
tek ti shqipet kanë foletë.
Nëpër male e lugje të thella,
mrizet, krojet plot freski.
Si kurorë e ke Munellën,
kapuç bardhë plot me heshi.
Në kreshta malesh, ndër ograja,
gurrat rrjedhin ujë kristal.
Bora e bardhë si kësulë mbi maja,
çdo pëllëmbë toke mineral.
Djemtë e tu të fortë si çeliku,
gjithmonë në prita e në llogore.
Kurrë s’ua pa shpinën armiku,
gjithnjë gjoksin përmendore.
Ty romaku, sllavi e turku,
kurrë s’ta mposhtën krenarinë.
Gjuhë e fe si ti s’i ruajti
asnjë fis në mbarë Shqipërinë.
Fole shqipesh, në kuvend burrash,
pushka e ndera e shqiptarisë.
Kullat kështjella matanë currash,
je djep i dije e djep i trimërisë.
Djemtë si yje, çucat si zana,
gjakun ta marrin në qerpik
Ke rritur trima e kapidanë,
çdo pushtues të ka pasur frikë.
Të qofsha fal, Mirditë kreshnike,
ndër shekuj me lavdi rrofsh!
Ti oxhak që kurrë s’u fike,
djemtë vullkan e kanë në gjoks.
