[ Libra NëLinjë ]
Udhëtimi i një jete
Në Tiranë u shkrua fillimi i emrit tim,
si një rrugë e hapur mes dritës dhe mundimit,
ku dija u bë tokë, e puna u bë frymë,
dhe shpresa s’u nda kurrë nga hapat e ritmit.
Me diplomën në dorë, nisa shtegun e gjatë,
mes fushave të dijes dhe detyrave të rënda,
ku fjala “përgjegjësi” s’ishte thjesht fjalë,
por nder që e mbaja si zemrën në brenda.
Komunë, shkollë, zyrë e qytet më thirrën,
në çdo derë ku hyra lashë pak nga vetja,
jo për lavdi, as për emër të ngritur,
por për njerëzit, për punën, për jetën e thjeshta.
E pastaj erdhi fjala e shtypur në letër,
librat, fabulat, Tregime, Publicistikë, kujtimet si valë,
ku fëmijët mësuan të ëndërrojnë më ndryshe,
e bota u bë më e butë në çdo fjalë.
Libraritë u hapën si dritare kulture,
ku fjala dhe lodra u bënë një shpresë,
ku çdo lexues gjente një copë të zemrës,
në raftet që flisnin pa bërë zë.
Dhe jeta më mësoi, pa zhurmë, pa ngut,
se njeriu ndërtohet në heshtje e durim,
me punë që s’kërkon duartrokitje,
por lë gjurmë të qeta në çdo drejtim.
Sot kthej sytë pas, jo për të ndalur kohën,
por për ta kuptuar sa rrugë kam kaluar,
dhe them me zë të ulët, me zemrën e hapur:
“Gjithçka që bëra, e bëra duke jetuar.”
Xhemsi me Kristo Kaurrin
Në sofrën fshatare u shtrua bollëku,
djathë e domate, ullinj e bekim,
po mbret i gostisë u bë ai litri,
rakia që ndizte gaz e guxim.
Epo mbarësi!” – gotat u ngritën,
si himn për arën e për kooperativën,
po sa më shumë zbrazej shishja,
aq më shumë humbte mendja timonin.
Rruga u bë si dallgë deti,
këmbët s’gjenin më drejtim.
Qeshte Kristo me zë të lartë,
kur rakia bënte gjykim.
Buzë humnerës heshti nata,
era mbante një fjalë të rëndë.
Xhemsit i lindi një mendim i marrë,
si ferr i vogël brenda në mend.
“O Kristo, kam një dëshirë,
të të shtyj tej në atë greminë!”
Kristo buzëqeshi me zgjuarsi:
“Veç prit… të dal pak më përpara, mik i mirë.”
Dhe ia dha vrapit me sa fuqi,
sa i falte rakia në atë çast.
Xhemsi mbeti duke bërtitur:
“Më ike nga dora, o dreq i pastër!”
Nga larg u kthye zëri i Kristos:
“Ruaje zemrën e jo inatin!
Humnera s’më mori dot sot,
po rakia ta prishi muhabetin.”
Edhe sot në odat e fshatit
kjo histori këndohet me gaz:
rakia bashkon miq në sofër,
por dehja i ndërron mendimet krejt pa shkak.
Prandaj gota le të ngrihet
për shëndet e jo për marrëzi;
se kur humori humb arsyen,
edhe shoku bëhet rrezik për shokun e tij.
