[ Libra NëLinjë ]
nga Rexhep Çullhaj
– Atdheu im i dashur,
në tri fe Atdheu im i dashur,
në tri fe,
s’ka njeri e banor që për këtë të mos bëjë be.
Një harmoni e rrallë,
e ndërtuar ndër breza,
ku kemi jetuar bashkë,
me respekt e me besa.
Në gëzime e në festa,
nderojmë njëri-tjetrin,
pa pyetur për fenë,
por duke respektuar shqiptarin.
Kjo është pasuria jonë,
kjo është vlera që kemi:
të ndryshëm në besim,
por një zemër e një atdhe kemi.
Prandaj pyes:
nga u shpif ky “shtet brenda shtetit”?
Nga erdhi kjo ide,
që më duket kaq e pathemeltë?
Sot njëri kërkon Republikën,
nesër tjetri përfaqësinë,
po pasnesër
çfarë do të mbetet nga Shqipëria jonë?
Hajde një ditë të kemi edhe ortodoksët
Republikën e tyre,
më vonë edhe katolikët
të kërkojnë përfaqësinë e tyre.
E pastaj kush do të mbetet
për të mbrojtur këtë tokë,
këtë flamur, këtë gjuhë,
këtë histori që na bashkon?
Atdheu nuk është pronë e një feje,
as e një krahine.
Shqipëria është shtëpia e të gjithëve,
pa dallim besimi.
Mund të lutemi në mënyra të ndryshme,
por mbi të gjitha jemi shqiptarë.
Mos ta lejojmë hartën e atdheut tim
të bëhet copë-copë.
Mos të ndërtojmë mure
aty ku brezat kanë ndërtuar ura.
Sepse kur fillojmë të ndahemi sipas fesë,
krahinës apo interesit,
humbim jo vetëm tokën,
por edhe atë që na bën shqiptarë.
Shqipëria ka nevojë për bashkim,
jo për ndarje.
Për më shumë respekt,
jo për më shumë kufij.
Atdheu ynë është një dhe duhet të mbetet i tillë.
20 gusht 2026
Kaposhi
- fabul
Afrohet kaposhi: “Ki, ki, ki!” Pula mbeti: “K-k-k!” Papritur u shuan të gjitha zhurmat dhe oborri mbeti i qetë. Pa ardhur ende turmat, shpejt qetësia u vendos. Por pula, e trembur nga heshtja, u fsheh pas një gardhi dhe mendoi se kishte ardhur ndonjë rrezik. Gjarpëri u gropos nën dhe, sepse kishte frikë se mos e shihnin. Këndezi, që gjithmonë mburrej se ishte më trim se të gjithë, mbeti pa fjalë.
Ai kishte bërë shumë zhurmë, por kur erdhi momenti i vështirë, nuk dinte çfarë të bënte. Pas pak, kafshët dolën njëra pas tjetrës dhe kuptuan se nuk kishte ndodhur asgjë e keqe. Të gjithë qeshën me frikën e tyre dhe u kthyen në jetën e zakonshme. Morali: Mos u tremb nga gjërat që nuk i njeh dhe mos u mburr me trimërinë vetëm me fjalë. Trimëria e vërtetë tregohet në momentin kur duhet të veprosh.
Gomari
- fabul
Gomari veshgjatë, sa herë ngarkohej, kundërshtonte dhe mbushej me inat. Punëtori i thoshte: “Për këtë punë ke lindur, ndaj pse nuk bindesh?” Por gomari nuk e kuptonte se çdo barrë nuk të vjen për të të poshtëruar, por ndonjëherë për të të mësuar durimin dhe përgjegjësinë. Ai që ikën gjithmonë nga detyra, nuk fiton lirinë, por vetëm një barrë tjetër. Morali: Njeriu nuk matet nga pesha që mban mbi shpinë, por nga mënyra si e përballon atë. Të kesh përgjegjësi nuk është mungesë dinjiteti; mungesa e dinjitetit është të kërkosh gjithmonë të shpëtosh nga ajo që të takon
S. S., spiunit…
Mund të jesh çfarë të duash në këtë botë, fushë e hapur apo hije që fshihet në portë, por spiun mos u bëfsh kurrë, se ajo rrugë s’ka kthim, s’ka dritë, s’ka gurë. Në çdo hap je afër veprimit që merr, por në zemër ke diçka që të nxjerr njeriun për dherë. S’të falet fjala e hedhur në errësirë, kur informacioni bëhet plagë, bëhet thikë në dëshirë. Spiunoje të afërm, miq e shokë, dhe do vijë dita kur vetë do mbetesh në tokë.
Se çdo e fshehtë që hedh si helm në jetë, kthehet si hije që s’të lë më të qetë. Dhe kur familja të sheh me sy të ngrirë, damka nuk fshihet, mbetet si gur i gdhirë. S’ka më besim, s’ka më fjalë të butë, kur emri yt bëhet plagë që s’mbyllet kurrë. Në pamje si rrush, i ëmbël e i mirë, por brenda u kalb çdo gjë që dukej e dlirë. Dhe kur e vërteta del, pa mëshirë, pa zë, s’të beson më askush… as vetë hija jote në re.
