[ Libra NëLinjë ]
Autore:
Elife LUZHA
IDENTITET
Kam mijëra vjet me erërat e shekujve që zgjohem
Mbretëreshë e hyjnive isha qysh në parahistori
Nën të njëjtin ujë pellazgë u pagëzova shqiptare
Me fenë e flamurit e besën për shqiptarinë
O vend i bekuar me fushëqiell fole të shqiponjave
Nga lashtësia si në Motin e Madh rrugë gjaku ke bërë
Nëpër histori mbajte një emër një gjuhë një flamur si fe
Ti gurshkëmb i paluajtur me ngjyrgjakun tim atdhe
SFIDË
Stinës së rrebeshtë u nisa për te ti
Qielli i tendosur ishte pa ngjyrë
Ndër shkreptima rrufesh e mugëtirës nxirë
Për një rreze drite sa mote në kërkim
Me vrullin e mallit e lotin e valë ia beha
Si kopsht me trëndafila të të gjej s’e kam pritur
Por jo as kështu të sfilitur nga dhimbjet det
Në pritje të një dite të bardhë për të lindur
Më sëmboi shikimi yt i vranët vetullngrysur
Ndjenjë e trandur hidhërimi si thikë më shpoi
Sa shumë desha të t’i zbus plagët që të kanë
molisur
Po pa frymë mbeta mes dhimbjeve të zjarrta të
lindjes
Tragës së gjakut amaneti na përtëritet ndër
brezni
Damarëve të moteve nga hyjni qiellore lartësuar
Ne bijtë e tu një mijë herë kemi për të lindur
Gjersa dielli të shndrisë mbarë hapësirave të tua
KUMBIM
Sillesh e pështillesh vetes vend s’i gjen
Pse athët më vështron nuk e di
Vrajave dhembjen ma shkundullon
E unë lutem për ty
Ah, mos qofsh vëlla Kain
Unë e harruar le të mbetem
Sall të rritet pemë e lumtur
Nga humusi i eshtrave të mi
THËLLIMË
Tavernave në tym cigaresh enden
Sorollaten nanurisen shtiracakët
Bjerrin kohën me fjalë e kotësi
Prozhmime të paqena sajojnë
Në strofka harbutësh rritur
Atdheun e duan zezonë
Ligavecët si egjra po mbijnë gjithandej
Zëri i atdhenjtë s’dëgjohet kund
Ç’makth, ç’thëllimë medet
PRAPASKENAT
Gjithçka rrjedh nga padukshmëri e dukshme
Trillime errtane tejbartin pakuptimësi
Hulli të përhumbura arenave shtillen
Duke kurdisur komplote tinëzare
Shenjëzuar kanë qenien time
