[ Libra NëLinjë ]
Isuf B. Bajrami
Motër Adelina Marku ngre alarmin për gjendjen e rëndë në zonat e thella të Shqipërisë: “Shëndeti nuk mund të jetë fat, por e drejtë”.
Ka momente kur fjala nuk është më thjesht fjalë. Bëhet dhimbje. Bëhet lutje. Bëhet thirrje që del nga thellësia e tokës dhe ngjitet deri te ndërgjegjja e një kombi të tërë.
Në Tiranë, në një protestë kombëtare, zëri i Motër Adelina Markut nga Mirdita nuk ishte thjesht pjesëmarrje në një tubim. Ishte jehonë e një Shqipërie tjetër — asaj që nuk shihet sa duhet, asaj që nuk dëgjohet sa duhet, asaj që jeton mes mungesës dhe durimit të gjatë.
Dhe ajo tha diçka që nuk mund të kalojë si fjali e zakonshme politike. Tha:
“Faleminderit Zot që prindërit e mi nuk sëmuren, sepse në veri, nëse të bie një sëmundje, ne mbetemi të pambrojtur.”
Në këtë fjali nuk ka vetëm një shqetësim personal. Ka një akuzë të heshtur. Ka një realitet që nuk kërkon interpretime, por përgjegjësi. Sepse kur një qytetar i këtij vendi lutet që shëndeti të jetë fat dhe jo e drejtë, atëherë diçka thelbësore nuk funksionon më si duhet në shoqëri.
A është kjo Shqipëria që u premtua për 36 vite rresht? A është kjo barazia që u përmend në programe, në fjalime dhe në premtime të përsëritura?
Në zonat e thella të veriut, jeta shpesh nuk matet me zhvillim, por me mbijetesë. Nuk matet me standarde, por me distancën deri te një mjek, me rrugët që nuk janë gjithmonë të hapura, me kohën që bëhet armik kur urgjenca troket në derë.
Dhe kjo nuk është vetëm çështje infrastrukture. Është çështje dinjiteti.
Sepse një shtet matet jo vetëm nga qendrat e tij të zhvilluara, por nga mënyra si i trajton skajet e tij më të largëta. Dhe nëse skajet ndihen të harruara, atëherë qendra nuk mund të quhet e plotë.
Motër Adelina Marku foli edhe për një tjetër realitet të dhimbshëm: për ndjenjën e një zhvillimi të pjesshëm dhe të pamjaftueshëm që nuk arrin të mbulojë plagët e vjetra.
“Veriu krenohet me disa gjëra të vogla që janë bërë, por kjo nuk mjafton. Pas 36 vitesh, nuk mund të jetojmë ende me mungesa bazike.”
Këto nuk janë thjesht fjalë. Janë pasqyrë. Janë reflektim i një gjendjeje ku përparimi shpesh duket si një ishull në mes të një deti nevojash të paplotësuara.
Në këtë kontekst, heshtja bëhet bashkëfajtore. Dhe harresa bëhet rrezik më i madh se mungesa.
Sepse mungesa shihet. Harresa nuk shihet — por ndihet çdo ditë.
Dhe ndoshta këtu qëndron edhe pesha më e madhe morale e kësaj historie: fakti që këto zëra nuk kërkojnë privilegje, por barazi; nuk kërkojnë mëshirë, por drejtësi; nuk kërkojnë premtime të reja, por kujdes të vërtetë.
Në fund, fjala e Gjergj Fishta ngrihet si një kujtesë e thellë shpirtërore mbi këtë realitet:
“Flamuri kombëtar nuk ka ç’ka ban ndër ne, po kje se dashtni nuk kem’ për Atdhe!”
Bibla, Proverbat 31:8-9
“Hap gojën për të pagjeturin dhe për të gjithë ata që janë të braktisur. Mbro të drejtat e të varfërve dhe të nevojtarëve.”
Dhe mbetet pyetja që nuk ka nevojë për retorikë, por për ndërgjegje:
Sa gjatë mund të jetojë një vend, kur një pjesë e tij ende lutet për gjërat më themelore të jetës?
Vendi i Lekës, 06.06.2026
THE NORTH THAT SPEAKS WITH THE VOICE OF PAIN: A CALL THAT MUST NO LONGER REMAIN SILENT
Isuf B. Bajrami
Sister Adelina Marku raises alarm over the difficult conditions in Albania’s remote areas: “Health cannot be a matter of fate, but a right”.
There are moments when words are no longer just words. They become pain. They become prayer. They become a call that rises from the depths of the earth and reaches the conscience of an entire nation.
In Tirana, during a national protest, the voice of Sister Adelina Marku from Mirdita was not merely participation in a gathering. It was the echo of another Albania — one that is not seen enough, not heard enough, one that lives between deprivation and long endurance.
And she said something that cannot pass as an ordinary political statement. She said:
“Thank God my parents do not get sick, because in the north, if you fall ill, we are left unprotected.”
In this sentence, there is not only personal concern. There is a silent accusation. There is a reality that does not require interpretation, but responsibility. Because when a citizen of this country prays that health be luck rather than a right, then something fundamentally important is no longer functioning properly in society.
Is this the Albania that was promised over 36 years? Is this the equality that was spoken of in programs, in speeches, and in repeated promises?
In the remote areas of the north, life is often measured not by development, but by survival. Not by standards, but by the distance to a doctor, by roads that are not always accessible, by time becoming an enemy when emergency knocks on the door.
And this is not only a matter of infrastructure. It is a matter of dignity.
Because a state is measured not only by its developed centers, but by the way it treats its most distant and forgotten edges. And when the edges feel abandoned, the center can no longer be called complete.
Sister Adelina Marku also spoke about another painful reality: the sense of partial and insufficient development that fails to cover long-standing wounds.
“The north is proud of a few small things that have been done, but this is not enough. After 36 years, we still cannot live with such basic shortages.”
These are not just words. They are a mirror. They reflect a reality where progress often appears as an island in the middle of a vast sea of unmet needs.
In this context, silence becomes complicity. And forgetfulness becomes a greater danger than shortage itself.
Because shortage is visible. Forgetfulness is not — but it is felt every single day.
And perhaps here lies the deepest moral weight of this story: the fact that these voices are not asking for privilege, but for equality; not for pity, but for justice; not for new promises, but for genuine care.
At the end, the words of Gjergj Fishta rise like a deep spiritual reminder over this entire reality:
“The national flag has no meaning among us, if we do not have love for the Homeland!”
Bibla, Proverbs 31:8-9
“Hap gojën për të pagjeturin dhe për të gjithë ata që janë të braktisur. Mbro të drejtat e të varfërve dhe të nevojtarëve.”
And the question remains — one that does not require rhetoric, but conscience:
How long can a country live, when part of it is still praying for the most basic necessities of life?
The Land of Leka, 06.06.2026
