VLORA REXHAJ MORINA (Poezi shqip-gjermanisht)

NËN HËNËN E PLOTË …

Nën hënën e plotë
zogjët e verbër
çukisin sytë e njëri-tjetrit

UNTER DEM VOLLMOND

Unter dem vollen Mond
picken die blinden Vögel
einander die Augen aus.

DEHJE

Sonte
Se ç’më deh ky shi
Lehtas
Kur bie supeve
të rënduara të shpirtit

E rrëshqet trupit
braktisun ëndërrash

Si simfoni psalmesh mesjetare

Pikat e shiut
godasin ombrellën e fatit

Bien trotuareve të pashkeluna
bëhen pellgje malli
bashkë me lotët e shpirtit

Derdhë në lumin e gjatë të jetës.

BERAUSCHUNG

Heute Abend
berauscht mich dieser Regen,
wenn er sanft
auf die schweren Schultern
der Seele fällt.

Er rinnt den Leib hinab,
verlassen von Träumen,

wie eine Symphonie
mittelalterlicher Psalmen.

Die Regentropfen
schlagen gegen den Schirm des Schicksals.

Sie fallen auf unbetretene Gehwege,
werden zu Pfützen der Sehnsucht
und vereint mit den Tränen der Seele

ergießen sie sich
in den langen Fluss des Lebens.

NË TEMPULLIN E VETMISË

Në tempullin e vetmisë sime
Fle një ëndërr e brishtë
E brishtë si gjethi i harruar
Në degëzën e thatë t’pyllit

Në divanin e natës lënguese
Thërmohej lëkura
Në kthetrat e hapura t’erresirës

Si lapidarët e rrënuar shekujsh
Ankthet vizatojnë portrete
N’horizonte të territ

Në fushbetejat e netëve të acarta
përpëlitet trupi im
nën çarçafin e përjetësisë.

IM TEMPEL DER EINSAMKEIT

Im Tempel meiner Einsamkeit
schläft ein zerbrechlicher Traum,
zerbrechlich wie ein vergessenes Blatt
am dürren Zweig des Waldes.

Auf dem Lager der klagenden Nacht
zerbröckelte die Haut
in den geöffneten Klauen der Dunkelheit.

Wie verwitterte Denkmäler vergangener Jahrhunderte
zeichnen die Ängste Porträts
an den Horizonten der Finsternis.

Auf den Schlachtfeldern eisiger Nächte
windet sich mein Körper
unter dem Laken der Ewigkeit.

NE TË DY

Ne të dy shpirtëra
të pangopur
Shqyejmë sytë
njëri-tjetrit

Ne të dy
horizontesh shtrimë
duart e mpira

Për një copë qiell
Për një copë ëndërr
Harruar diku në
jastekun e fëmijërisë

Ne të dy duar kryq
Sodisim portretet e njëri-tjetrit
Në lumin që vodhi shkëlqimin dritës
tinëzisht

Ne të dy
Shekujsh shuajmë etjen
Me lotët e njëri-tjetrit
që burojnë mallshëm

Pa ndaluar në truallin
e askujt.

WIR BEIDE

Wir beide,
unersättliche Seelen,
reißen einander
die Augen aus.

Wir beide,
strecken über Horizonte hinweg
unsere erstarrten Hände aus.

Für ein Stück Himmel,
für ein Stück Traum,
vergessen irgendwo
auf dem Kissen der Kindheit.

Wir beide, die Hände verschränkt,
betrachten die Porträts des anderen
im Fluss, der heimlich
dem Licht seinen Glanz raubte.

Wir beide
stillen seit Jahrhunderten unseren Durst
mit den Tränen des anderen,
die sehnsuchtsvoll entspringen,

ohne je
auf fremdem Grund zu verweilen.

Përktheu nga shqipja në gjermanisht / Aus dem Albanischen ins Deutsche übersetzt von
Ferdinand Laholli

© Rexhaj Morina & Laholli