[ Libra NëLinjë ]
Poezi nga Rexhep Çullhaj
Pas Dajtit,
aty ku mali ul ngadalë supet e tij,
shtrihet rezervuari i kaltër,
si një sy që sodit pafundësinë.
Mes gështenjave hijerënda
Shkalla ngrihet shkallë pas shkalle,
si një udhë e vjetër
që të çon nga mali në zall.
Përtej saj,
Qafmolla e qetë hap arat në dritën e diellit;
brazdat zbresin drejt lumit,
ku toka e uji bëhen një.
Nga Derja vjen përroi i kulluar,
duke kënduar mbi gurë,
ndërsa mbi shpat arrat valëviten
në erë si rojtarë të heshtur të kohës.
Domja e Malit rri më tej,
mbështetur mbi shpatet e gjelbra,
me sytë nga Erzeni,
që gjarpëron qetësisht në luginë.
Shkalla, Qafmolla,
Derja e Domja e Malit,
dikur ishin vatra plot jetë,
me oxhaqe që nxirrnin tym,
me këngë, me punë e me fëmijë.
Sot heshtja ka zënë vendin e zërave.
Portat janë mbyllur,
oborret presin hapa që nuk vijnë,
e vetëm era,
duke kaluar nga një fshat në tjetrin,
ua zgjon kujtimet.
Por mali nuk harron.
As gështenjat, as përrenjtë,
as zalli e as Erzeni.
Ata vazhdojnë të rrëfejnë
historinë e këtyre vendbanimeve,
ku gurët ende mbajnë
gjurmët e jetës së dikurshme.
