[ Libra NëLinjë ]
Lutfi Coka
Te gjithve na prek jeta, na prek dhimbja, na prek loti, kur humbim njerez te dashur, njerez te zemres, zemra thyhet copash shume her gjat jetes, shume her jemi gadi me u shtri per toke, me ju dorzua kesaj jete, por disi i mbledhim forcat dhe vazhdojm me jetua ashtu te perlotur te thyer e te vrare, te frigosur ne shpirt, se çdo njeri si do te takojmë ne jete do t’na ther ne shpirt, me pabesi me tradhti me vepra te kqia.
Sa shume nevojë kemi per pak dashuri, me na ngrit kurajot guximin, me na ndalua lotin e dhimbjet, me na dhene pak frym pak shpres pak lumturi, frika e madhe ne shpirt, dhimbja me nuk durohet, mbyllemi ne vetminë tone, e cila eshte e vetmja mbrojtje, izolohemi nga bota e jashtme, dhe bota na behet shume e vogel, e lumturia edhe me e vogel, dielli me nuk nxeh, lulet s’kane arome, jetojm me vjet te tera te plagosur thelle ne shpirt, mundohemi me mshef dhimbjen, mundohemi me tregua sa te fort jemi…
Gjithë kjo e ka burimin nga frika, ater kur kemi shume nevojë per pak dashuri njerzore, ater nga dhimbja e pabesia, strukemi si nje zog i vogel, jeta nuk eshte e drejt, ashtu si njeriu nuk eshte i drejt, ashtu si toka nuk eshte e drejt, diku fryn stuhi, diku bie termet, diku kerrset lufta, diku lulet jane te vyshkura, diku as dielli kurr nuk nxeh, kjo eshte jeta e jone, sa me shume dashuri e mirsjellje, nje dit te gjith do vdesim, nje dit ket bote do te leme mrapa sic e lane gjyshrit tone, nuk ja vlen me kalua jeten me lote e me dhimbje, nuk ja vlen me kalua jeten me grushta abuzime, paqe dashuri lumturi te jetojm si njeri…
