Kishin afro gjashtë muaj që rrinin bashkë. Gjashtë muaj me biseda të gjata, shëtitje e të qeshura, me takime që, sa herë vinte çasti të mbaronin, dukeshin sikur kishin nisur vetëm një copë herë më parë.
Qyteti Studenti ishte bërë dëshmitar i heshtur i asaj afërsie. Kishte rrugë që u përkisnin tashmë kujtimeve të tyre, stola që i mbanin mend, dhe vende ku, pa e thënë me fjalë, ndiheshin më pranë njëri-tjetrit.
– Rrimë edhe ca! – i thoshte shpesh Elira.
Dhe Arbeni, që në heshtje kishte nisur ta donte, e priste atë fjali si një dhuratë të vogël.
Nuk kishte guxuar t’ia thoshte. I trembej një fjale të nxituar, që mund ta lëndonte atë bukuri të ngritur me durim, si një shtëpi prej dritash. Por ndjenjat, si lulet që çelin pa pyetur stinën, nuk e kërkojnë gjithmonë lejen tonë.
Atë mbrëmje, liqeni artificial kishte veshur një tjetër lëkurë. Uji mbante në gji dritat e largëta të qytetit, dhe qielli ishte mbjellë me yje. Hëna kishte munguar, por nata nuk ishte e errët, sikur dikush të kishte hedhur mbi të një grusht të madh drite.
Arbeni dhe Elira ishin mbështetur te njëri-tjetri. Flisnin për ëndrrat, për jetën, për gjëra të vogla që në atë çast mbusheshin me kuptime të mëdha. Pastaj ndodhi diçka e çuditshme: fjalët filluan të venë. Vështrimet u kryqëzuan dhe nuk u shkëputën më.
Në atë heshtje, Arbeni ndjeu se diçka po ndryshonte, sikur toka të kishte marrë frymë thellë. Nuk ishte më thjesht dëshira për të qëndruar me të. Ishte një nevojë më e thellë, një afërsi që nuk gjente më ku të fshihej pas fjalëve të zakonshme.
Buzët e tyre u takuan. Puthja erdhi vetvetiu, pa paralajmërim, pa ndonjë marrëveshje të fshehtë, sikur të dy të kishin mbërritur në të njëjtin çast pas një udhëtimi gjashtëmujor.
Arbeni ndjeu se zëri po i dridhej.
– Të dua! – mundi të thoshte.
Elira e vështroi. Nuk u përgjigj me ligjërata, as me betime. U afrua dhe e puthi përsëri, dhe ajo puthje ishte përgjigjja.
Atëherë nata mori përsipër ta ruante të fshehtën e tyre. Përqafimet u bënë më të gjata, frymëmarrja u përzje, dhe duart mësuan ngadalë gjuhën e re të njëra-tjetrës. Kishte ndrojtje, kishte drithërimë, por mbi të gjitha kishte besim. Dy trupa të rinj po e zbulonin njëri-tjetrin për herë të parë, nën një qiell që bëhej sikur nuk shihte, ndërsa vesa binte e butë mbi bar dhe çdo prekje dukej sikur kishte pritur gjatë për t’u quajtur me emër. Ajo natë i mori brenda vetes të dy, si një det i qetë që të pranon pa pyetur, dhe aty, mes yjeve të heshtur, diçka e pandjeshme u bë e tyrja përgjithmonë.
Koha kishte humbur kuptimin. Nuk numëroheshin më minutat. Mjaftonte që ishin aty, pranë njëri-tjetrit, dy zemra që rrihnin në të njëjtin ritëm.
Kur mbërritën para godinës së Elirës, nata ende nuk e kishte thënë fjalën e fundit. Ajo e puthi dhe, me një buzëqeshje që i ndriçonte fytyrën, i tha:
– E kam përjetuar një moment kaq të bukur!
Pastaj e kapi për hunde, duke qeshur:
– Ah, ç’jeni ju djemtë, kaq të ligj!
Arbeni, ende i përfshirë nga magjia e mbrëmjes, ia ktheu:
– Ma fal mëkatin e dëshirave të marra!
Qeshën të dy. Pastaj buzët u takuan përsëri, sikur ndarja të ishte një fjalë që asnjëri nuk donte ta shqiptonte. U ndanë me puthje, por jo me mendje.
Atë natë Arbeni nuk eci si zakonisht. Rrugët e Qytetit Studenti i dukeshin të rimbushura me një dritë të panjohur. Dritaret, pemët, trotuaret dhe drita e zbehtë e llambave kishin marrë një kuptim tjetër, sikur gjithçka të kishte mësuar të buzëqeshte. Atij i dukej se fluturonte mbi qytet.
Nuk e dinte nëse ishte dashuri, lumturi apo një emocion që kishte pritur gjatë për të dalë në dritë. E dinte vetëm se diçka e kishte ndryshuar. Në buzë i kishte mbetur kujtimi i puthjes së saj. Në mendje, zëri. Në zemër, ajo. Dhe për herë të parë pas shumë kohësh, nuk kishte dëshirë të mendonte për asgjë tjetër.
Të nesërmen, Tirana u zgjua nën shi. Retë kishin rënduar mbi qiell dhe shiu binte me një këmbëngulje të lodhur, si një lutje që s’e di kujt i drejtohet.
Arbeni e pa Elirën të kalonte me nxitim. Ndoshta ajo nuk e vuri re, ndoshta mendja i ishte diku tjetër. Por ai e ndjeu atë kalim si një mungesë të vogël, ndërsa mbi buzë i digjej ende puthja e natës më parë.
Shkoi te godina e saj, me shpresën se do ta takonte. Por Elirës i kishte ardhur vëllai nga Anglia dhe do të niseshin për në Himarë. Takimi nuk u bë. Pak më vonë, telefoni i tij u ndez: një mesazh prej saj. I thoshte se do të shkonte në Himarë me të vëllanë dhe se do të kthehej të hënën. Mesazhin e shoqëronin disa zemra të kuqe.
Arbeni i pa gjatë ato zemra. Iu dukën të vogla, por të ngrohta, si dritare të ndezura në një ditë me shi. Megjithatë, malli nuk iu shua. Përkundrazi, u rrit si dallga. Ishte e shtunë, dhe e hëna dukej larg, shumë larg. Ditët e pritjes janë të gjata kur zemra ka gjetur një arsye për të nxituar.
Nuk përqendrohej në mësime, nuk flinte siç duhej dhe mendja i kthehej vazhdimisht te ajo natë. Por nuk ishte vetëm kujtimi i intimitetit që e mbante zgjuar. I mungonte Elira: mënyra si qeshte, si e kapte për hunde, si i thoshte të rrinin edhe pak. I mungonte ajo heshtje e bukur që kishin mësuar ta ndanin pa u ndier të huaj. Tani e kuptonte se nuk dëshironte vetëm ta përsëriste një natë të bukur. Dëshironte të vazhdonte një histori. Dëshironte dikë me të cilin të ndante edhe ditët e zakonshme, edhe lodhjen e mësimeve, edhe shëtitjet pa qëllim, që janë shpesh më të bukurat.
Dhe ndërsa priste kthimin e saj nga Himara, kuptoi se ndonjëherë njeriu nuk ndryshon sepse takon dikë të ri, por sepse ai dikush zgjon brenda tij një pjesë që kishte fjetur gjatë në heshtje.
Ndoshta dashuria nuk fillon gjithmonë me një deklaratë. Ndonjëherë ajo rritet ngadalë në gjashtë muaj bisedash, në një fjali të thjeshtë si «rrimë edhe ca», në një vështrim që zgjat më shumë se duhet. Pastaj vjen një natë me yje, një liqen, një puthje dhe një fjalë që mezi shkëputet nga buzët:
«Të dua!»
Arbeni nuk e dinte se çfarë do t’u sillte e ardhmja. As Elira nuk pati nevojë të premtonte asgjë atë natë. Por të dy kishin jetuar diçka që meritonte të mos mbetej një çast kalimtar. Dhe ndoshta kjo ishte më e bukura: të mos dinin ende gjithçka për ditët që do vinin, por të kishin dëshirë t’i zbulonin së bashku.
Sepse ka net që kalojnë, por nuk largohen kurrë. Dhe ka puthje që mbarojnë në buzë, por vazhdojnë të jetojnë në kujtesë.
Atë natë, nën një qiell pa hënë, Arbeni dhe Elira nuk gjetën thjesht njëri-tjetrin. Zbuluan se mes tyre kishte lindur një histori që meritonte të vazhdonte.


