(Me këtë poezi reagoj ndaj asaj që e shoh si provokim të qëllimshëm në Bruksel me melodinë e këngës «Oj Kosovo, Kosovo».
Vargjet e mia i drejtohen edhe komisioneres Marta Kos, që në atë çast zgjodhi të heshtte.)
Kemi jetuar
si zogjtë në kafaz.
Na keni burgosur, plagosur e vrarë,
deri fëmijët na i keni helmuar.
Mijëra metra nën tokë
na keni mbajtur të ngujuar.
Qiellin na e keni nxirë,
por të nesërmen
shumëfish më të fuqishëm kemi gdhirë.
Kemi qëndruar dhe protestuar
deri në ditën e ngadhënjimit.
Botën e kemi njoftuar
se nuk jetohet nën dhunë e mjerim.
Disa fare nuk na kanë kuptuar,
se zullumi që është bërë mbi ne
në kurrizin e tyre nuk ka rënduar.
Ne, edhe pse si zogj të lënduar,
rrugën kemi vazhduar,
derisa kemi hasur në ata që e kuptojnë
se po e përjetojmë ferrin nga një dorë e zezë,
se prania dhe rritja jonë në këto troje
asaj ia verbojnë të dy sytë.
Kemi vuajtur dhe jemi djegur
për së gjalli në zjarr
për këtë ditë të re e të bardhë.
Ju që dikur heshtët,
sot bëni sy e vesh katër.
Mos lejoni që të provokohemi
— ashtu siç ndodhi në Bruksel —
nga lugetërit që prapë mund t’ia japin
Ballkanit flakën!
Arif Ejupi
Gjenevë, 19 nëntor 2026


