[ Libra NëLinjë ]
Në foto: Zahir Pajaziti dhe Isak Shabani
Nata e ushqeu me gjak rinor,
dita e rriti si sokol.
Nga Orllani e në Prishtinë,
disa herë, nëpër shi e dëborë,
fusha e male këmbë i kaloi.
Edhe pse bënte acar e stuhi,
numëronte çdo varr të djemve të rinj,
të vrarë nga policët
dhe ushtarët e armikut.
Betohej në Flamurin e Arbërit
dhe në fjalën e burrave
të Kongresit të Manastirit,
se do të jetë krahu i djathtë
i Zahir Pajazitit.
Më 4 shtator 1994,
te diga e Liqenit të Batllavës,
shtinë ashtu siç godet rrufeja
mbi policët, xhelatë
dhe satrapë të armikut,
që terrorizonin Llapin e Gallapin.
Isak Shabani,
me guxim luani e zemrën kala,
asnjëherë nuk u ndal,
derisa, befas, u kap
nga xhandarët dhe zagarët e armikut.
Në burgun famëkeq të Sremit.
e torturuan
dhe e lanë në gjak.
Por vetes i kishte vënë kusht:
të vdiste
e të mos jetonte me nofkën
“tradhtar”
apo “i shitur te armiku”.
Edhe pse i lidhur
këmbë e duar,
si Prometeu në pranga,
mbijetoi Masakrën e Dubravës.
Në çdo bisedë
me familjarë, shokë e miq,
thotë:
“Zoti më bekoi
dhe më shpëtoi,
që të rrëfej netët e ferrit
që përjetuam nga egërsirat e Serbisë,
të cilat dalldiseshin
e entuziazmoheshin
kur shihnin lumenj
të përzier me gjakun tonë.”
Isak Shabani,
i rritur me ajrin e pastër
të maleve të Gallapit,
qysh i ri kujtonte
pranverën e përgjakshme
të vitit 1981.
Fare mirë e dinte
se qëllimi i armikut ishte
të vriste e të shkatërronte,
pastaj nga vatrat tona
të na dëbonte,
si dikur nga Sanxhaku i Nishit.
Me djemtë skifterë
të Gallapit e Llapit,
dha betimin
se, për së gjalli,
nuk do ta pranonte robërinë.
Krijuan njësi treshe e katërshe,
që dalëngadalë u shndërruan
në Ushtrinë e lavdishme
Çlirimtare të Kosovës.
Ditën që i rrokën armët,
të gjithë u betuan
se do të vdisnin në rezistencë,
ashtu siç ranë
në Bregun e Diellit, në Prishtinë,
Afrim Zhitia
e Fahri Fazliu.
ARIF EJUPI
Gjenevë, 27 korrik 2026
