[ Libra NëLinjë ]
nexhat halimi
mëngjes arbëror
me dritën e parë të mëngjesit arbëror
një flutur me krahë të bardhë borë
hyri në dhomën time e vetmuar
në krahë mbante pluhurin e rrugëve tona
gurin e kullave e dhembjen e lashtë
dëshmitare e heshtur që fluturon
mbi varre e mbi djepet e kësaj toke
u ul mbi tymin e ftohtë të vatrave tona
aty ku populli ka lidhur jetën me rrënjët
duke sfiduar stuhitë që ranë mbi krye
për të mbetur i zoti në shtëpinë e vet
në dhomën time të mbyllur
ajo nuk erdhi mysafire e rastit
shenjë e gjallë e këtij trualli
e brishtë si liria, e bardhë si shpresa
që rilind në çdo agim mbi dheun arbëror
II
kjo flutur e tëra e bardhë
preku zemrën e ilirisë së lashtë
ra mbi bozhuren gjak të kuqe në dardani
u ul mbi sofrën e vjetër
aty ku koha matet me heshtje
e buka ndahet me zemër
zemra vlon gjakun për liri
e solli me vete erën e maleve
ujin e kristal të kësaj toke
soditja krahët e saj të brishtë
që sfidonin errësirën e natës që iku
një letër e pashkruar ndër shekuj
në dhomën e errët nuk erdhi të vdesë
erdhi të mbledhë vetminë time
ta marr me vete e ta kthej në liri
para se ik drejt qiellit të hapur
III
e kur agimi arbëror çeli syrin e parë
flutura e bardhë më shpërtheu nga zemra
fjalë e lashtë e mbetur pa gojë
e shkoi mbi gurët që thërrasin emrat tanë
mbi gjurmët e ujit që rrjedh nëpër eshtra
mbi heshtjen që ruan pragun e kullave
aty ku ende frymon hiri i zjarreve
e nata e vjetër lëkurën e vet e ndërron
si gjarpri në prag të pranverës
e pashë si prekte me krahët prej drite
ballin e dheut të lodhur nga pritja
dhe zgjonte farën e fjetur në rrënjë
e pikë e diellit i rrinte në sy
amanet i lënë prej të parëve
në kohën kur guri kishte zemër
nuk fliste
nga heshtja e saj fluturoni zogj
e rridhnin lumenj të vegjël drite
liria nuk vjen vet
zgjohet brenda gjakut
flutura që ngrihet nga dora ime
e merr me vete plagën dhe shpresën
e humbet në kaltërsinë e mëngjesit arbëror
e unë i shtrirë nën aromën e degës së ullirit
me duar në erë e sy në dritë
ndjej si rritet bari mbi gur.
