POEMI PËR ÇAMËRINË

Tokë e Çamërisë, tokë e Shqipërisë së lashtë,
e lindur nga gjaku dhe prushi i qëndresës,
nga flakët e zemrës dhe nga gjuha e gjallë,
nga gjaku i derdhur në luftëra dhe beteja,
je bimë e rrënjës pellazge, në tokën ku jeton.

Greqia e sotme të shtyp me këmbë mbi bark,
ushqehet nga fushat tua dhe malet me kullota,
shtrihet gjërë e gjatë mbi tokat tënde me det,
duke mohuar ekzistencën tënde o Çamëri,
ajo të vodhi fustanellën po edhe fjalët shqipe?

Fol, tokë e lashtë e Çamërisë së atdheut, fol!
Çamëri, ku mbeti flamuri pellazg i luftërave?
Si u dogj dorëshkrimi i himnit të Pirro Burrit?
Si ndodhi që, nga shpallja «Shqipëria e re»,
të kryqëzohet me emër të panjohur më parë: Greqi?

Çamëri, ti që linde Zeusin, Pirron, Homerin,
ti që ishe në nivelin më të lartë të shpirtit njerëzor,
ti linde plejada të tëra trimash dhe filozofësh.
Hiq pluhurin e të pavërtetave të Greqisë,
ngrite flamurin kuqezi të Kadmit dhe të Ilirit!…

Nuk harrohen çamët, as Çamëria shqiptare,
nuk harrohen arvanët, as arvanitët e Moresë.
Dua që këto vargje të bëhen udhërrëfyes
për brezat që vijnë, si dëshmi e kujtesës,
se brenda Greqisë gjendet një Shqipëri,
Shqipëria, deri në Prevezë dhe në More!…

Atdhe Geci – Dortmund, 2026