21.6 C
Tirana
E enjte, 19 Nëntor 2026
[ Arkivi ] përmban shkrime nga vitet [ 2009-2015 ] dhe [ 2016-2021 ], ndërsa [ 2003 – 2009 ] (në html)
Kreu Artikuj FLAMURI ËSHTË AI QË NA BASHKON : NGA KRUJA NË LEZHË, NGA...

FLAMURI ËSHTË AI QË NA BASHKON : NGA KRUJA NË LEZHË, NGA VLORA TE ADEM JASHARI NË KOSOVË E DERI NË TIRANË!

0
Flamuri shqiptar

Isuf Bajrami Nga: Isuf B. Bajrami

«ZOTI ËSHTË FLAMURI IM!»
— Moisiu, Eksodi 17:15

Një histori që nisi me qëndresën, u bashkua me besën, u shpall me Pavarësinë, u vulos me gjakun e dëshmorëve dhe vazhdon si amanet për lirinë, dinjitetin dhe bashkimin kombëtar.

Historia e flamurit tonë nuk fillon në Vlorë. Ajo ka rrënjë shumë më të thella, në shekuj të tërë përpjekjesh, qëndrese dhe sakrificash. Në kohën kur Arbëria përballej me sfidat më të mëdha të ekzistencës së saj dhe kur liria nuk ishte një e drejtë e garantuar, por një ideal që kërkonte guxim, bashkim dhe gatishmëri për të sakrifikuar gjithçka.

Për ta kuptuar domethënien e Flamurit që sot valëvitet mbi trojet shqiptare, duhet të kthehemi aty ku historia jonë mori një kthesë të jashtëzakonshme.

KRUJA – ATY KU FLAMURI U BË SIMBOL I QËNDRESËS

Më 28 nëntor 1443, Gjergj Kastrioti – Skënderbeu u kthye në Krujë dhe mori nën kontroll qytetin, duke ngritur flamurin e Kastriotëve, shqiponjën e zezë dykrenare mbi fushën e kuqe. Një ngjarje që do të shënonte rikthimin e shpresës dhe të qëndresës arbërore.¹

Kruja nuk ishte më vetëm një qytet me kala. Ajo u shndërrua në simbol të një populli që nuk pranonte të nënshtrohej, në një pikë referimi për shqiptarët dhe në dëshminë se liria, sado e rrezikuar, nuk shuhet për sa kohë ekzistojnë njerëz që janë të gatshëm ta mbrojnë.

Nën udhëheqjen e Gjergj Kastriotit, flamuri i Kastriotëve u bë shenjë e një qëndrese që do të fitonte jehonë përtej kufijve të Arbërisë.

Skënderbeu e kuptonte se asnjë qëndresë nuk mund të mbështetej vetëm te trimëria individuale. Përballë një fuqie të madhe nevojitej bashkim, organizim dhe një vullnet i përbashkët politik.
Dhe ky vullnet do të merrte formë në Lezhë.

LEZHA – BESËLIDHJA QË I DHA KUPTIM BASHKIMIT

Më 2 mars 1444, në Lezhë u mblodhën princat dhe fisnikët shqiptarë në Kuvendin që do të hynte në histori si Besëlidhja e Lezhës.
Lezha, e cila në atë kohë ishte nën zotërimin e Venedikut, u bë vendi ku personalitete të rëndësishme të principatave arbërore u bashkuan përballë një rreziku të përbashkët.

Besëlidhja nuk mund të realizohej pa Besën e Pal Dukagjinit.Pal Dukagjini, ishte përfaqësues i një prej familjeve më të njohura dhe më me ndikim të aristokracisë arbërore.²

Nënë Tereza me flamur

Në Lezhë, princat vendosën të bashkonin forcat politike dhe ushtarake. Skënderbeu u zgjodh kryekomandant i ushtrisë së përbashkët, nën Besën e Besëlidhjes.

Ky ishte një moment me rëndësi të jashtëzakonshme për historinë tonë.
Sepse Lezha nuk ishte thjesht një kuvend princash. Ishte dëshmi se shqiptarët, përtej dallimeve ndërmjet principatave, interesave familjare dhe zotërimeve të tyre, mund të bashkoheshin rreth një ideali më të madh se vetja: mbrojtjes së vendit dhe të lirisë.

Kruja përfaqësonte ngritjen e flamurit.
Lezha përfaqësonte bashkimin për ta mbrojtur atë.
Dhe pikërisht këtu qëndron një nga mësimet më të mëdha që historia na ka lënë:
Një komb mund të jetë i vogël në numër, por bëhet i madh kur bashkohet rreth dinjitetit dhe lirisë së vet.

VLORA – KUR FLAMURI U BË SIMBOL I SHTETIT TË PAVARUR

Shekuj më vonë, më 28 nëntor 1912, në Vlorë, Ismail Qemali ngriti flamurin dhe shpalli Pavarësinë e Shqipërisë.

Pas shekujsh pushtimi, përpjekjesh, kryengritjesh dhe sakrificash, shqiptarët riktheheshin në hartën politike të shteteve të pavarura.³

Ajo ditë nuk ishte vetëm një akt politik. Ishte kurorëzimi i një ëndrre të mbajtur gjallë brez pas brezi.
Flamuri që kishte përfaqësuar qëndresën e Kastriotëve tashmë bëhej simbol i një shteti shqiptar të pavarur.

Ismail Qemali dhe burrat e udhëhequr nga Isa Boletini, që u mblodhën në Vlorë nuk ngritën vetëm një flamur. Ata ngritën një përgjegjësi historike: ndërtimin e shtetit, ruajtjen e identitetit dhe garantimin e së ardhmes së kombit.

Por gëzimi i Pavarësisë u shoqërua edhe me një tragjedi të madhe kombëtare.
Vendimet e Fuqive të Mëdha dhe përcaktimi i kufijve lanë jashtë shtetit shqiptar territore të gjera të banuara nga shqiptarë.

Kosova, trevat shqiptare në Maqedoni, Lugina e Preshevës, pjesë të Malit të Zi dhe Çamëria mbetën jashtë kufijve të Shqipërisë.

Kështu, ndërsa në Vlorë valëvitej flamuri i shtetit të pavarur, për miliona shqiptarë të tjerë fillonte një kapitull i ri përpjekjesh për ruajtjen e identitetit, gjuhës, kulturës dhe dinjitetit kombëtar.

Prandaj, 28 Nëntori është edhe festë, edhe kujtesë; është krenari, por edhe përgjegjësi.
Sepse Pavarësia e vitit 1912 nuk e përfundoi historinë e përpjekjeve shqiptare për liri.
Ajo vetëm hapi një kapitull të ri.

KOSOVA – ATY KU FLAMURI U MBROJT ME GJAK

Në Kosovë, flamuri nuk u mbrojt vetëm me fjalime, ceremoni dhe deklarata politike.
U mbrojt me qëndresë, me burgje, me sakrifica, me vuajtje dhe me gjakun e bijve e bijave të këtij vendi.

U mbrojt në përpjekjet e vazhdueshme për të drejta kombëtare, në demonstratat e vitit 1968 dhe 1981, në qëndresën paqësore të viteve ’90 dhe në luftën çlirimtare të viteve 1998–1999.

Kosova e pagoi jashtëzakonisht shtrenjtë lirinë e saj.
Në këtë histori të dhimbshme por të lavdishme, një emër u bë simbol i qëndresës së pakompromis:

ADEM JASHARI!

Në Prekaz, në mars të vitit 1998, familja Jashari u përball me një sulm shkatërrimtar të forcave serbe.
Adem Jashari, së bashku me anëtarë të familjes së tij, ra në altarin e lirisë, gjatë qëndresës së 5, 6 dhe 7 marsit.⁴

Aty nuk u shua vetëm jeta e një njeriu. Aty u shkrua një nga faqet më të dhimbshme dhe më të fuqishme të historisë moderne të Kosovës.

UÇK - flamuri - KS - SQ

Prekazi u bë simbol i një qëndrese që kapërceu kufijtë e një familjeje dhe u shndërrua në kujtesë të përbashkët kombëtare.

Adem Jashari nuk është thjesht një emër në historinë e Kosovës. Ai është simbol i sakrificës për liri, i vendosmërisë për të mos u nënshtruar dhe i çmimit që një popull ishte i gatshëm të paguante për të jetuar i lirë.

Familja Jashari na kujton se liria nuk është një dhuratë që vjen vetvetiu. Ajo është rezultat i një historie të gjatë vuajtjesh, përpjekjesh dhe sakrificash njerëzore.

Dhe kur sot përmendim Krujën, Lezhën, Vlorën dhe Prekazin, nuk po bëjmë thjesht një renditje vendesh historike.
Po lidhim katër kapituj të mëdhenj të kujtesës sonë kombëtare.

Nga Skënderbeu te Pal Dukagjini, nga Ismail Qemali te Isa Boletini e Adem Jashari, kalon një fill i përbashkët: dëshira e shqiptarëve për të jetuar të lirë dhe me dinjitet.

Kosova e shpalli Pavarësinë më 17 shkurt 2008, duke kurorëzuar një rrugëtim të gjatë historik dhe sakrificën e shumë brezave.

Por amaneti i atyre që ranë nuk përfundon me shpalljen e Pavarësisë.
Ai vazhdon në ndërtimin e institucioneve demokratike, në respektimin e ligjit, në mbrojtjen e të drejtave të qytetarëve dhe në forcimin e shtetit.

Sepse dëshmorët nuk ranë që ne vetëm të kujtojmë të kaluarën, por që brezat që vijnë të jetojnë në liri.

NGA KOSOVA NË TË GJITHA HAPËSIRAT SHQIPTARE

Historia jonë nuk përfundon në kufijtë e një shteti.Edhe në Maqedoninë e Veriut, në Luginën e Preshevës, në Mal të Zi dhe në Çamëri, shqiptarët kanë kaluar dhe vazhdojnë të përballen me sfida të ndryshme për ruajtjen e identitetit, gjuhës, kulturës dhe të drejtave të tyre.

Në secilën prej këtyre hapësirave, historia ka pasur rrjedhën e vet, plagët e veta dhe përpjekjet e veta.
Por një gjë i bashkon: dëshira për të mos humbur atë që i bën shqiptarë.

Gjuha, kujtesa, tradita, kultura dhe identiteti nuk janë pronë e një territori të caktuar. Ato janë trashëgimi e përbashkët e një kombi.

Prandaj, 28 Nëntori nuk është vetëm festë e Shqipërisë shtetërore. Është ditë e të gjithë shqiptarëve, kudo që jetojnë.
Është dita kur kujtojmë se kemi një histori të përbashkët, pavarësisht kufijve që historia dhe politika kanë vendosur ndërmjet nesh.

Por kjo kujtesë duhet të na bashkojë rreth vlerave, jo të na kthejë kundër të tjerëve. Dinjiteti ynë kombëtar nuk matet me urrejtjen ndaj askujt, por me aftësinë për të mbrojtur lirinë, të drejtat dhe identitetin tonë.

TIRANA – KUR FLAMURI DUHET TË MBROJË EDHE DEMOKRACINË

Dhe ja ku vijmë te e tashmja.
Pas gjithë kësaj historie, pas Krujës, Lezhës, Vlorës dhe Prekazit, sot lind një pyetje që nuk mund ta shmangim:

Çfarë po bëjmë ne me amanetin e atyre që sakrifikuan për këtë flamur?
Në Tiranë, në kryeqytetin e shtetit shqiptar, po përballemi me një realitet që ngre shqetësime serioze për cilësinë e demokracisë, përgjegjësinë e pushtetit dhe funksionimin e shtetit ligjor.

Keqqeverisja, korrupsioni, arroganca politike, mungesa e llogaridhënies dhe përplasja me zërin kundërshtues kanë krijuar një klimë të rëndë mosbesimi.

Kur institucionet humbin besimin e qytetarëve, kur pushteti sillet sikur shteti është pronë e tij dhe kur kritika trajtohet si armiqësi, atëherë demokracia rrezikon të mbetet vetëm një emër në letër.

Flamuri nuk mund të përdoret si mburojë për pushtetin.
Nuk mund të shndërrohet në dekor festiv për të fshehur plagët e shoqërisë.
Dhe as nuk mund të bëhet pronë simbolike e një partie apo e një kryeministri.
Flamuri i përket popullit, jo qeverisë. Historia i përket kombit, jo partive politike.
Në këtë realitet, një zë i veçantë po dëgjohet nga rrugët e Tiranës: zëri i studentëve!

Një brez i ri po kërkon demokraci të mirëfilltë, shtet ligjor, arsim dinjitoz, mundësi të barabarta dhe institucione që u shërbejnë qytetarëve, jo interesave të pushtetit.
Studentët nuk po kërkojnë privilegje.
Po kërkojnë të drejtën për të studiuar në kushte dinjitoze, për të ndërtuar të ardhmen në vendin e tyre dhe për të jetuar në një shoqëri ku dija, puna dhe merita vlejnë më shumë se lidhjet politike.

Ata po kërkojnë një shtet ku ligji të jetë i barabartë për të gjithë, ku drejtësia të mos jetë privilegj dhe ku askush të mos ndihet i paprekshëm vetëm sepse ka pushtet.

Por çfarë ndodh kur ky zë përballet me dhunë, me përplasje me policinë dhe me përpjekje për ta frikësuar protestën qytetare?
Çfarë mesazhi i jepet një brezi të ri kur në vend të dialogut ndeshet me forcën?

Raportimet për protestat studentore të tetorit 2026 në Tiranë kanë evidentuar përplasje të dhunshme ndërmjet protestuesve dhe policisë, si dhe shqetësime për mungesën e dialogut institucional. Këto zhvillime kërkojnë transparencë, hetim dhe përgjegjësi nga të gjitha palët.⁵

Dua Lipa - me flamur

Një shtet demokratik nuk duhet t’i frikësohet studentit që ngre zërin. Duhet ta dëgjojë atë.
Çdo akt dhune, nga cilado palë që vjen, duhet të hetohet dhe të marrë përgjegjësinë ligjore. Por e drejta për protestë paqësore, për shprehje të lirë dhe për kundërshtim të pushtetit është themel i demokracisë.

Sepse demokracia nuk provohet kur qytetarët heshtin, por kur pushteti pranon të dëgjojë edhe zërin që e kundërshton.

Dhe pikërisht këtu duhet të ndalemi.
Ata që dikur kërkuan lirinë me sakrificën e jetës, nuk mund të jenë pjesë e një kujtese që përdoret vetëm nëpër ceremoni.
Nëse i nderojmë dëshmorët, duhet të mbrojmë edhe të drejtat për të cilat ata sakrifikuan.
Nëse nderojmë Adem Jasharin, duhet të kuptojmë se liria e fituar me gjak kërkon institucione të denja për atë sakrificë.
Nëse ngremë flamurin e Skënderbeut dhe të Ismail Qemalit, duhet të kemi guximin të kërkojmë një shtet ku ligji është mbi pushtetin.

LINCOLN – LIRIA NUK MUND TË JETË PRIVILEGJ I DISA TË ZGJEDHURVE

Në këtë kontekst, fjalët e Abraham Lincoln-it, presidentit të 16-të të Shteteve të Bashkuara të Amerikës, marrin një domethënie të veçantë.

Në letrën drejtuar Henry L. Pierce-it, më 6 prill 1859, Lincoln shkroi:
**«Ata që ua mohojnë lirinë të tjerëve, nuk e meritojnë as vetë.»**⁶

Sa aktuale tingëllon kjo e vërtetë edhe sot!
Liria nuk është pronë e qeverive. Nuk është privilegj i partive politike dhe as dhuratë e kryeministrave.
Liria është e drejtë e qytetarit dhe detyrim i shtetit për ta respektuar e garantuar atë.
Askush nuk mund të kërkojë liri për vete dhe t’ua mohojë atë të tjerëve.
Askush nuk mund të kërkojë respekt për institucionet, nëse vetë nuk respekton qytetarin.

Dhe askush nuk mund të flasë në emër të demokracisë, nëse nuk pranon pluralizmin, kritikën dhe të drejtën për të protestuar.

«ZOTI ËSHTË FLAMURI IM!» – MESAZHI QË LIDH HISTORINË ME NDËRGJEGJEN

Dhe pikërisht në këto momente, mendja të kthehet te një rrëfim biblik, te Eksodi 17:8–16.
Aty përshkruhet beteja e Izraelit kundër Amalekut.
Jozueu luftonte në fushë, ndërsa Moisiu qëndronte në majë të kodrës me duart e ngritura drejt qiellit.

Për sa kohë duart e tij qëndronin lart, Izraeli fitonte. Kur lodhej, Aaroni dhe Huri i mbështetnin duart e tij, duke qëndruar pranë tij deri në perëndim të diellit.

Pas fitores, Moisiu ndërtoi një altar dhe e quajti:
**«Zoti është flamuri im!»**⁷

Ky rrëfim mbart një simbolikë të jashtëzakonshme.
Moisiu nuk ishte vetëm në majë të kodrës. Pranë tij ishin Aaroni dhe Huri. Në fushë luftonte Jozueu.
Secili kishte rolin e vet, por të gjithë ishin të lidhur nga një qëllim i përbashkët.

Ky është edhe një nga mësimet më të fuqishme që mund të nxjerrim nga ky rrëfim: asnjë qëndresë nuk mbështetet vetëm te një njeri, asnjë fitore nuk është vepër e një individi dhe asnjë kauzë nuk mund të mbijetojë pa bashkim, besim dhe qëndrueshmëri.

Moisiu kishte nevojë për Aaronin dhe Hurin. Jozueu kishte nevojë për mbështetjen e popullit.
Edhe një komb ka nevojë për njerëz që nuk i ulin duart përballë padrejtësisë.
Dhe këtu qëndron lidhja e fuqishme ndërmjet mesazhit biblik dhe historisë sonë kombëtare.

Skënderbeu kishte nevojë për bashkimin e princave shqiptarë.
Besëlidhja e Lezhës kishte nevojë për besën e të gjithëve.
Ismail Qemali kishte nevojë për burrat që u bashkuan në Vlorë.
Kosova kishte nevojë për bijtë dhe bijat e saj që nuk u dorëzuan.

Adem Jashari u bë simbol i një sakrifice që do të mbetej në ndërgjegjen e një kombi të tërë.
Dhe sot, Shqipëria ka nevojë për qytetarë që nuk heshtin, për studentë që kërkojnë drejtësi, për institucione që respektojnë ligjin dhe për një shoqëri që nuk e shet dinjitetin përballë pushtetit.

Sepse flamuri nuk është vetëm simbol i së kaluarës, por edhe provë e ndërgjegjes sonë në të tashmen!

EVROPA – VLERA DUHEN TË JENË TË NJËJTA PËR TË GJITHË

Ndërkohë, nga strukturat politike evropiane po vijnë edhe sinjale se respektimi i standardeve demokratike nuk mund të mbetet vetëm një deklaratë politike, por duhet të shoqërohet me përgjegjësi konkrete.

Edhe shqyrtimi i masave ndaj një subjekti politik në rajon nga strukturat e Partisë Popullore Evropiane është një zhvillim që meriton vëmendje.⁸

Kjo rikthen në vëmendje një pyetje thelbësore: a do të vlejnë të njëjtat standarde demokratike për të gjithë, pa përjashtim, edhe për partitë që qeverisin në Shqipëri?

Sepse Evropa nuk mund të jetë vetëm destinacion politik dhe retorikë integruese.
Ajo duhet të jetë para së gjithash standard i demokracisë, i shtetit ligjor, i llogaridhënies dhe i respektimit të lirive qytetare.
Nuk mund të kërkohet respektimi i demokracisë diku dhe të tolerohet shkelja e saj diku tjetër.

Nuk mund të flitet për integrim evropian, ndërkohë që qytetari, studenti, gazetari dhe zëri kundërshtues nuk ndihen të lirë të kërkojnë llogari nga pushteti.

Asnjë parti nuk është mbi shtetin, asnjë kryetar nuk është pronar i votës së qytetarëve dhe asnjë pushtet nuk ka të drejtë ta trajtojë vendin si pronë politike.

Evropa nuk është vetëm gjeografi. Është kulturë politike, përgjegjësi institucionale dhe respekt për njeriun.
Dhe këto vlera duhet të fillojnë të zbatohen në shtëpinë tonë.

28 NËNTORI – AMANETI QË NUK DUHET TË HUMBASË

Prandaj, në këtë prag feste, duhet ta kujtojmë Krujën, Lezhën dhe Vlorën.
Duhet ta kujtojmë Prekazin dhe Adem Jasharin.

Duhet t’i kujtojmë të gjithë ata që ranë për lirinë e Kosovës dhe të gjithë ata që, në rrethana të ndryshme historike, sakrifikuan për identitetin dhe dinjitetin shqiptar.
Por duhet të shohim edhe të tashmen.

Duhet t’i dëgjojmë studentët e Tiranës, sepse në zërin e tyre nuk gjendet vetëm pakënaqësia e një brezi, por edhe shpresa për një Shqipëri ku e ardhmja nuk përcaktohet nga afërsia me pushtetin, por nga dija, puna, merita dhe ligji.

Duhet të kuptojmë se flamuri nuk nderohet vetëm duke e valëvitur në sheshe, duke e vendosur në ballkone apo duke e përmendur në fjalime solemne.

Ai nderohet duke respektuar qytetarin, duke mbrojtur lirinë, duke luftuar korrupsionin, duke ndërtuar institucione të besueshme dhe duke mos lejuar që shteti të bëhet pronë e pushtetit.

Një komb nuk e nderon historinë e vet vetëm duke u krenuar me të kaluarën. E nderon duke dëshmuar se është i denjë për sakrificat e atyre që ia krijuan atë histori.

Kruja na la qëndresën.
Lezha na la mësimin e bashkimit.
Vlora na la Pavarësinë.
Prekazi na la sakrificën
Kosova na la dëshminë se liria nuk shuhet.

Dhe brezat e sotëm duhet të na lënë një Shqipëri e një hapësirë shqiptare më demokratike, më të drejtë, më të zhvilluar dhe më dinjitoze.

Moisiu i mbajti duart lart deri në perëndim të diellit.
Ne nuk kemi të drejtë t’i ulim duart përballë padrejtësisë.
Nuk kemi të drejtë ta përdorim historinë vetëm për të fituar duartrokitje.

Nuk kemi të drejtë ta përmendim gjakun e dëshmorëve dhe pastaj të heshtim përballë padrejtësisë.

Dhe nëse dikur flamuri u ngrit në Krujë, u mbështet me besën e princave në Lezhë, u shpall simbol i shtetit të pavarur në Vlorë dhe u mbrojt me gjak në Prekaz e në mbarë Kosovën, sot kemi një detyrim tjetër: ta mbrojmë me ndërgjegje, me dinjitet, me demokraci dhe me përgjegjësi kombëtare.

Sepse historia nuk na kërkon vetëm të kujtojmë ata që ranë.
Na kërkon të mos tradhtojmë idealet për të cilat ata jetuan dhe sakrifikuan.
Flamuri mund të jetë mbi ndërtesat e shtetit, por nderi i tij duhet të jetë mbi çdo pushtet!
Flamuri mund të valëvitet në çdo shesh, por liria duhet të jetojë në çdo qytetar!

Dhe pikërisht për këtë arsye, në këtë 28 Nëntor, le ta themi me krenari, me përulësi dhe me ndërgjegje të pastër:

GËZUAR 28 NËNTORIN, SHQIPTARË KUDO QË JENI!

Lavdi atyre që e ngritën, nderim atyre që e mbrojtën dhe përgjegjësi për të gjithë ne që duhet t’ua përcjellim brezave!

Një komb nuk e nderon historinë e vet vetëm duke u krenuar me të kaluarën. E nderon duke dëshmuar se është i denjë për sakrificat e atyre që ia krijuan atë historitë.

Referencat:

1. Muzeu i Forcave të Armatosura, Epoka e Skënderbeut, dokumentacioni historik mbi kthimin e Gjergj Kastriotit në Krujë dhe ngritjen e flamurit, 28 nëntor 1443.
Muzeu i Forcave të Armatosura – Epoka e Skënderbeut

2. Bashkia Lezhë, Kuvendi i Lezhës, dokumentacion mbi Besëlidhjen e Lezhës, pjesëmarrjen e Pal dhe Nikollë Dukagjinit dhe statusin e qytetit nën zotërimin venedikas.
Bashkia Lezhë – Kuvendi i Lezhës

3. Muzeu Historik Kombëtar, Pavijoni i Pavarësisë së Shqipërisë, 28 nëntor 1912.
Muzeu Historik Kombëtar – Pavarësia

4. Qeveria e Republikës së Kosovës, dokumentacioni zyrtar për Epopеnë e UÇK-së dhe qëndresën e familjes Jashari në Prekaz, 5–7 mars 1998.
Qeveria e Kosovës – Epopeja e UÇK-së

5. Komisioni Evropian, Albania Report 2026, pjesa mbi protestat studentore të tetorit, përplasjet me policinë dhe dialogun institucional.
Komisioni Evropian – Raporti për Shqipërinë 2026

6. Abraham Lincoln, Letter to Henry L. Pierce and Others, 6 prill 1859, Abraham Lincoln Papers.
Teaching American History – Letra e Abraham Lincoln-it

7. Bibla, Eksodi, 17:8–16. Emërtimi i altarit: Jahve-Nissi – «Zoti është flamuri im».
Eksodi 17:15 – The Lord Is My Banner

8. Euronews, EPP ready to suspend Vučić’s SNS party in December, 18 nëntor 2026. Raportimi mbi propozimin për pezullim dhe shqyrtimin e tij në strukturat e Partisë Popullore Evropiane.
Euronews – Zhvillimi në Partinë Popullore Evropiane

Vendi i Lekës, 19.11.2026

K O M E N T E

Ju lutem, shkruaJ komentin tuaj!
Ju lutem, shkruaJ emrin tuaj këtu

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.