[ Libra NëLinjë ]
Kumrie Avdyl Shala
Një vullkan shpërtheu e s’më la të qetë,
Nuk jam puthadore,
O të mjerë!
Jam shqiponjë Belleje e kreshtave të kreshnikëve,
S’më ndaloni turrin se jam llave vullkani,
As Ti, as Ai,
As heshtja juve.
Nuk ma ndalojnë turrin
As Ata që kritikën e kanë në majë të gjuhës,
As Ato që pëshpëritin si vejushkat rrëzë gardhit,
As pritat tuaja natën e ditën.
Unë jam zjarri që ju ndez,
E zjarrin e kam uratë që njerëzia ma dha,
Fletë-fletë në flatrat e mia.
Nga të bëmat tuaja të kahmotshme,
Shpirti juaj gërmadhë po digjet pa zë,
Bashkë me bimët që u rritën nën hijen tuaj.
Gurgullimat i filluat si meritat,
Duke ma prishur rimën e vargjeve të mia,
E zieni si vegshi i fasules në zjarr,
Netëve të dimrit dikur.
Ju nuk ma ndaloni rrugëtimin e fjalëve të mia të arta,
Që si rreze dielli shkëlqejnë gjithësinë,
Si vello nusërie tutje horizonteve,
lindje e përendim.
Nga: Kumrie Avdyl Shala
