[ Libra NëLinjë ]
Por ka beteja që nuk mbarojnë kurrë. Ato vazhdojnë të jetojnë në kujtesën e njerëzve, në tokën ku u derdh gjaku dhe në historinë që nuk mund të fshihet.
Lutfi Coka
3 prill 1999. Gllogjan.
Ofensiva serbe kishte marrë përpara tanket dhe makinerinë e saj të luftës. Përballë tyre qëndronin burrat e Zonës Operative të Dukagjinit, në llogoret ku çdo pëllëmbë dheu kishte marrë erën e luftës.
Mes tyre ishte edhe Halit Riza Coka, djali i Arnit, bir i Kukësit.
Ai kishte qenë refugjat në Greqi. Kishte punën dhe jetën e tij. Por kur Kosova thirri, la gjithçka dhe u bashkua me Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës. Nuk kërkoi një jetë më të lehtë; zgjodhi rrugën e vështirë të burrave që e vendosin nderin dhe lirinë mbi frikën.
Në betejën e 3 prillit, përballë ofensivës dhe tankeve serbe, Haliti luftoi me një trimëri që nuk harrohet. Armiku kërkoi t’a shtypte e t’a merrte të gjallë, por ai qëndroi. Luftoi kundër makinës së blinduar të armikut dhe ra në fushën e betejës.
Ra, por nuk u mposht.
Ra për të mos vdekur kurrë.
Më 24 gusht 1999, pas përfundimit të luftës, 35 luftëtarë të rënë të Zonës Operative të Dukagjinit u nxorën nga llogoret ku kishin pushuar nën dheun e zi të betejës.
U çvarrosën për t’u përcjellë drejt qytetit të mermerit, drejt banesës së fundit, por mbi të gjitha drejt një vendi që nuk njeh vdekje: kujtesës dhe historisë.
Dheu i mbajti për muaj.
Historia do t’i mbajë për shekuj.
Sot, 27 vjet më pas, emrat e tyre nuk janë vetëm emra të të rënëve. Janë dëshmi e një kohe kur burra të zakonshëm bënë sakrifica të jashtëzakonshme.
Dhe për ata që përpiqen ta errësojnë, ta shtrembërojnë apo ta zvogëlojnë atë luftë, përgjigjja është e thjeshtë:
Një luftë mund të sulmohet me fjalë, por nuk mund të fshihet kur është shkruar me gjakun e bijve të saj.
Historia nuk ka nevojë për zhurmë.
Ajo ka dëshmitarë: tokën, llogoret, varret dhe emrat.
Mes këtyre emrave është edhe Hero i Kosovës, Halit Riza Çoka – djalë i Arnit, bir i Kukësit, vullnetar nga Shqipëria, luftëtar i Zonës Operative të Dukagjinit, i nderuar si Hero i Kosovës.
Ai ra në Kosovë, por emrin e Kukësit e ngriti lart.
Prandaj, në këtë 27-vjetor, le të përkulemi me respekt para trimave të llogoreve.
Ata nuk kërkuan të hynin në histori.
Ata luftuan.
Historia i mori vetë në gjirin e saj.
Lavdi e përjetshme luftëtarëve të Zonës Operative të Dukagjinit!
Lavdi 35 të rënëve të Gllogjanit!
Lavdi Halit Riza Cokës – djalit të Arnit dhe birit të Kukësit!
3 prill 1999 – ra për të mos vdekur kurrë.
24 gusht 1999 – nga llogoret në përjetësi.
