[ Libra NëLinjë ]
Drita Ademi
Zvicër
E gegnueme ardhun n’jetë,
mes Bunës, Drinit, rrjedhë e kullueme;
ku dielli n’perëndim bjen i qetë,
e toka mban fjalë t’ambla t’bekueme.
Si bukë e nxehtë n’sofër t’murosun,
u rrita si andërr e randë n’kët jetë;
kujtesa rron n’gjak t’fortë t’ngurosun,
si dritë që digjet e mbet e vërtetë.
Due me kênë hija e Rozafës s’lashtë,
me ndie gurët që rrahin si zemër;
Shkodrës me i falë nji mall të lashtë,
si lutje e butë që ngroh çdo zemër.
Kalldremeve zbres me hap t’qetë,
Buna e Drini rrjedhin t’përjetshëm;
Shkodra rrin si nji nanë e vërtetë,
që mban në gji shpirtin e përjetshëm.
Shpirti kërkon paqe n’ujna t’kthjellta,
ku fjala shqipe rron si dritë e vjetër;
e zemra rreh me mall ndër kohë t’vjetra,
si kambanë që thërret prej dhéut t’vetë.
Andërr n’Shkodër due me mbet.
