[ Libra NëLinjë ]
Fatmire Duraku
I
Gjithçka në ty
Është prej puplës së shenjtë
Tetëmbëdhjetë vjet nuk janë shumë për një gur,
janë moshë e thellë për zemrën që ka mësuar të rrahë vetë.
Republikë, drita ime e re mbi Sharr,
ëndërr e vjetër si këngë që zgjohet lahutës në mbrëmje.
Në mëngjeset e tua tashmë ka vesë bari,
kalldrëmi gjëmon nga hapat e nxënësve për në shkollë,
Si frymëmarrje e qetë që ngrihet në gjoksin e trimit
emri i të cilit është shkrua me gjak në flamur.
Tetëmbëdhjetë herë ka ardhur pranvera
ka mbjellë fidanë shprese në arat e Kosovës,
tetëmbëdhjetë herë dimri ka zbardhur malet në Rugovë,
duke na kujtuar se “guri i rëndë peshon në vendin e vet”.
II
Republikë
Ti nuk je më veç një parullë në mur,
as veç zë i studentit të hedhur në erë.
Je duart e rrudhosura mbi xhubletë të një nëne
që numëron vitet me rruaza qelibari në lutjeje,
je hapi i sigurt i fëmijës
që mëson alfabetin shqip në shkollë.
Në qytetet e tua shpërthen drita e Yllit Agon,
që mbajnë brenda një histori të pathënë:
një klithmë, një falje, një plagë të vjetër.
Flamuri është qiell i kaltër që përkulet mbi sheshe,
është pika e gjakut që ujiti themelet tua.
III
Republikë,
ti po rritesh me hapa të amshuar,
si vëllai që mban motrën për dore
të kalojnë lumin mbi urë e thyer.
Gjithçka në ty
Është prej puplës së shenjtë
Megjithatë unë e ndiej zjarrin
që shpërthen padukshëm nga qielli yt
e ndiej ngrohtësinë e tokës tënde
mbi të cila eci hap pas hapi drejt agut.
