ABEJ, ISHE ENGJËLL

Zymer Mehani

Për vëllanë tim të paharruar, Hakifin

I

Sot e kuptoj se engjëjt
nuk lindin vetëm në qiell,
ata ecin mes nesh pa u vënë re.
Ti ishe njëri prej tyre,
me buzëqeshjen që mëkonte plagët
dhe heshtjen që fliste më shumë se fjalët.
Zemra ime të thërret në ëndrra,
ajo të ruan në kujtime,
të mban gjallë në çdo frymëmarrje.
Sa e çuditshme kjo botë…
Më të mirët nuk i mban gjatë,
sikur Zoti t’i marrë hua dritës.
Ti nuk more me vete
as tokën, as pasurinë,
veç emrin që e bëre nder.
Na mësove se njeriu
nuk matet me vitet që jeton,
por me zemrat ku mbetet.
Tani e shoh qiellin ndryshe;
çdo yll më duket një sy
që na ruan në heshtje.
Ndoshta edhe ti
je bërë një dritë e padukshme
mbi udhët tona të lodhura.
Dhimbja nuk ka kalendar,
ajo zgjohet çdo mëngjes
dhe fle e fundit në mbrëmje.
Malli nuk qan me lot,
ai flet me sendet
që ende mbajnë gjurmët e tua.
Kam dashur të të thërras:
“Vëlla!”
Por jehona m’u kthye: “Jam këtu…”
Jo në pragun e derës,
por në çdo kujtim
që nuk pranon të vdesë.
Njerëzit ikin nga kjo botë,
por mirësia nuk varroset kurrë;
ajo mbin në zemrat që e kanë njohur.
Prandaj nuk them se të humba.
Humbet ai që harrohet,
e ti je kujtesa jonë më e gjallë.
Një ditë do të takohemi përsëri,
atje ku nuk ka ndarje,
as lot, as lamtumirë.
Deri atëherë,
do ta mbaj emrin tënd si lutje,
dhe jetën tënde si udhërrëfyes.
Abej, ishe engjëll…
Zoti vetëm e ktheu në qiell
atë që qielli na e kishte falur për një kohë.

II

NË ANËN TJETËR TË DRITËS

Qëkur u largove,
koha nuk ecën më me hapat e saj.
Ajo ndalet
te pragu ku mbeti zëri yt,
pastaj ecën zbathur,
si të kishte frikë
të zgjonte kujtimet.

Shtëpia nuk është zbrazur prej njerëzve,
por prej një pranie
që nuk zinte vend,
e megjithatë
mbushte çdo cep me kuptim.

Ti ishe ura
midis fjalës dhe heshtjes,
midis gurit dhe lisit,
midis NËNËS që na la emrin
dhe fëmijëve që do ta mbajnë nesër.

Sot,
ura nuk është shembur.
Vetëm është fshehur
nën lumin e mallit.

Nganjëherë
e pyes qiellin:
A i ruan Zoti
edhe buzëqeshjet e njerëzve të mirë?
Apo i kthen në yje,
që të mos humbin kurrë?

Atëherë një dritë
dridhet larg.
Dhe unë nuk e quaj yll.
E quaj vëlla.

Pemët vazhdojnë të japin hije.
Lumenjtë vazhdojnë të rrjedhin.
Stinët ndërrojnë petkun.
Vetëm emri yt
ka mbetur stinë më vete.

Ai çel në pranverën e kujtimeve,
piqet në verën e krenarisë,
zverdhet në vjeshtën e mallit
dhe zbardh
në dimrin e lutjeve.

Më kanë thënë
se vdekja është fundi.

Jo.

Fundi është
kur harrohet dashuria.

Ti nuk u bëre mungesë.
U bëre rrënjë.
Dhe rrënjët
nuk duken,
por mbajnë pyllin në këmbë.

Sa herë fëmijët tanë
do të pyesin për ty,
nuk do t’u tregoj
se ke ikur.

Do t’u them:
Ai jeton
aty ku njerëzit e mirë
bëhen dritë.

Sepse disa njerëz
nuk maten me vitet që jetuan,
por me dritën
që lanë pas.

Ti ishe njëri prej tyre.

Prandaj nuk të kërkoj
në gurin e varrit.

Të kërkoj
në aromën e bukës së shtëpisë,
në hijen e lisit,
në heshtjen e mbrëmjes,
në lutjen e ZEMRËS,
në lotin që nuk bie,
por mbetet në sy
si një margaritar i shpirtit.

Dhe sa herë
qielli hap portat e agimit,
e di se diku,
në anën tjetër të dritës,
një vëlla
lutet për ne
ashtu si dikur
jetonte për ne.

Shpirti të ndrittë në përjetësi, vëlla!