ROLI I MËRGATËS SHQIPTARE NË KUJTESËN HISTORIKE TË KOSOVËS (18)

Prof. Dr. Sabile Keçmezi-Basha

NËNTORI QË BASHKOI MËRGATËN SHQIPTARE

Në mesin e shumë fletëve të zverdhura nga koha, të ruajtura me kujdes në zarfin e përmendur më lart, gjendej edhe një dokument i veçantë, i mbushur me frymë atdhetarie dhe mall për vendlindjen. Ishte një thirrje drejtuar mërgimtarëve shqiptarë, bijve dhe bijave të Kosovës që jetonin larg trojeve të tyre, nëpër qytetet dhe fabrikat e Evropës, por që zemrën e mbanin gjithmonë të lidhur me flamurin kuqezi dhe me fatin e kombit të tyre.

Kjo thirrje i ftonte bashkatdhetarët të mblidheshin për të kremtuar festat e nëntorit, ditët më të shenjta të kujtesës kombëtare shqiptare, e në veçanti Ditën e Flamurit, simbolin e lirisë, krenarisë dhe identitetit kombëtar. Për shqiptarët e mërgimit, këto festa nuk ishin thjesht data kalendarike, ato ishin momente kur malli për atdheun bëhej më i fortë, kur kujtesa për historinë kombëtare zgjohej me një intensitet të veçantë dhe kur ndjenja e përkatësisë kombëtare merrte përmasa të reja.

Data e këtij tubimi ishte caktuar për 26 nëntorin e vitit 1983. Nuk ishte zgjedhur rastësisht. Ajo mbante një simbolikë të thellë emocionale dhe historike, sepse përkonte me përvjetorin e një manifestimi të ngjashëm që ishte organizuar një vit më parë nga tre figura të shquara të lëvizjes kombëtare shqiptare në mërgim: Jusuf Gërvalla, Kadri Zeka dhe Bardhosh Gërvalla. Emrat e tyre tashmë kishin hyrë në panteonin e kujtesës kombëtare. Ata nuk ishin më vetëm organizatorë aktivitetesh apo veprimtarë politikë; pas atentatit tragjik që ua kishte ndërprerë jetën, ata ishin shndërruar në simbole të sakrificës, qëndresës dhe idealizmit shqiptar.

Prandaj, tubimi i nëntorit të vitit 1983, nuk ishte vetëm një festim i Ditës së Flamurit. Ai ishte edhe një akt kujtese dhe nderimi për ata që kishin rënë në rrugën e lirisë. Ishte një përpjekje për ta mbajtur gjallë frymën e veprës së tyre, për të dëshmuar se plumbat që kishin marrë jetën e tyre nuk kishin mundur të vrisnin idealin që ata përfaqësonin. Përkundrazi, mungesa e tyre fizike e kishte bërë praninë e tyre shpirtërore edhe më të fuqishme në ndërgjegjen e mërgatës shqiptare.

Në atë thirrje ndihej qartë dëshira që festa e flamurit të mos mbetej vetëm një kremtim ceremonial, por të shndërrohej në një manifestim të unitetit kombëtar. Ajo ftonte shqiptarët të mblidheshin jo vetëm për të kujtuar të kaluarën, por edhe për të reflektuar mbi përgjegjësinë që kishin ndaj së ardhmes së Kosovës dhe të kombit. Nëpërmjet këtij tubimi, mërgata shqiptare dëshironte të tregonte se, edhe larg atdheut, ajo mbetej pjesë aktive e përpjekjeve për liri, barazi dhe dinjitet kombëtar.

Kështu, në atë fundnëntor të vitit 1983, flamuri kuqezi nuk do të valëvitej vetëm si simbol i një historie të lavdishme, por edhe si një amanet i bartur nga brezi i Jusufit, Kadriut dhe Bardhoshit. Ai do të ngrihej si shenjë e kujtesës, e besnikërisë ndaj idealeve të tyre dhe e vendosmërisë për të vazhduar rrugën që ata kishin ndjekur me aq përkushtim e sakrificë. Në këtë mënyrë, festa e flamurit bëhej njëkohësisht festë e krenarisë kombëtare dhe një homazh i heshtur për tre martirët që kishin lënë gjurmë të pashlyeshme në historinë e mërgatës shqiptare dhe të çështjes së Kosovës.

Thirrja, e shkruar me gjuhën e ngrohtë dhe vëllazërore që karakterizonte komunikimin e mërgatës shqiptare të asaj kohe, u drejtohej të gjithë bashkatdhetarëve me një njoftim që bartte jo vetëm karakter organizativ, por edhe një peshë të veçantë emocionale e kombëtare. Ajo i lajmëronte shqiptarët e shpërndarë nëpër qytetet dhe krahinat e Republikës Federale të Gjermanisë se kremtimi i festave të Nëntorit, krahas veprimtarive të tjera atdhetare që zhvilloheshin në ato ditë, do të organizohej këtë vit në rrethin e Shtutgartit.

Në pamje të parë, ky mund të dukej si një njoftim i zakonshëm për një tubim festiv. Por për shqiptarët e mërgimit, Nëntori nuk ishte thjesht një muaj në kalendar. Ai ishte muaji i kujtesës kombëtare, muaji kur historia dhe identiteti shqiptar bashkoheshin nën hijen e flamurit kuqezi. Ishte koha kur malli për vendlindjen bëhej më i fortë, kur zemrat e mërgimtarëve rrihnin më afër njëra-tjetrës dhe kur largësia fizike nga atdheu dukej më e dhimbshme, por edhe më kuptimplotë.

Prandaj, ky organizim në rrethin e Shtutgartit kishte një domethënie shumë më të madhe sesa një takim festiv. Ai ishte një mundësi për t’u mbledhur rreth flamurit kombëtar, për të rikujtuar rrugëtimin historik të popullit shqiptar dhe për të dëshmuar se, edhe larg trojeve të veta, shqiptarët mbeteshin të lidhur fort me rrënjët e tyre. Në sallat ku do të mblidheshin, nuk do të jehonte vetëm muzika dhe fjala festive, por edhe kujtesa për sakrificat e brezave, për luftërat e bëra në emër të lirisë dhe për idealet që vazhdonin të jetonin në zemrat e mërgimtarëve.

Për shumë prej tyre, jeta në kurbet ishte e mbushur me lodhje, me punë të rënda dhe me përpjekje të përditshme për të siguruar jetesën. Por në ditët e Nëntorit, mbi hallet e përditshmërisë ngrihej një ndjenjë e veçantë krenarie. Në ato çaste, fabrikat, kantieret dhe rrugët e huaja linin vend për kujtimet e atdheut, për rrëfimet e historisë dhe për ëndrrën e përbashkët të një të ardhmeje më të mirë për Kosovën dhe gjithë kombin shqiptar.

Shtutgarti, atë vit, do të bëhej një pikëtakim simbolik i shqiptarëve të mërgimit. Nga anë të ndryshme të Gjermanisë do të niseshin burra e gra, të rinj e të moshuar, duke sjellë me vete jo vetëm praninë e tyre fizike, por edhe mallin, kujtimet dhe besnikërinë ndaj flamurit kombëtar. Dhe kështu, festa e Nëntorit do të shndërrohej në një manifestim të identitetit, të solidaritetit dhe të qëndresës shpirtërore të një mërgate që, megjithëse larg atdheut, nuk reshttë së jetuari me të dhe për të.

Në thelb, kjo thirrje nuk ftonte vetëm për pjesëmarrje në një festë. Ajo ftonte për bashkim, për kujtesë dhe për ripërtëritje të lidhjes së shenjtë me kombin. Ishte një kujtesë se flamuri nuk valëvitet vetëm mbi tokën ku ka lindur, por edhe në zemrat e atyre që e mbajnë gjallë identitetin e tyre në çdo cep të botës. Dhe pikërisht për këtë arsye, kremtimi i Nëntorit në Shtutgart merrte përmasat e një ngjarjeje që tejkalonte kufijtë e një manifestimi kulturor, duke u shndërruar në një akt të vetëdijes dhe krenarisë kombëtare.

Dokumenti vazhdonte me një ton krenarie dhe shprese, duke vënë në pah një ndryshim të rëndësishëm që po ndodhte në gjirin e mërgatës shqiptare. Sipas tij, me kalimin e viteve po forcohej gjithnjë e më shumë vetëdija kombëtare ndër shqiptarët e shpërndarë larg atdheut. Ajo nuk ishte më vetëm një ndjenjë e fshehur në zemrat e mërgimtarëve, e ushqyer nga malli për vendlindjen dhe kujtimet e fëmijërisë. Përkundrazi, ishte shndërruar në një forcë të gjallë, në një ndërgjegje kolektive që po merrte formë të dukshme në jetën e përditshme, në organizimet shoqërore, kulturore dhe politike të shqiptarëve në mërgim.

Çdo vit që kalonte, shqiptarët e larguar nga trojet e tyre po bëheshin më të vetëdijshëm për përgjegjësinë që kishin ndaj kombit. Ata po kuptonin gjithnjë e më qartë se mërgimi nuk ishte vetëm një largim fizik nga atdheu, por edhe një detyrim moral për ta mbajtur gjallë zërin e popullit të tyre në botën e lirë. Pikërisht kjo vetëdije e re po reflektohej fuqishëm në organizimin e manifestimeve të ndryshme kombëtare dhe ndërkombëtare, të cilat nga viti në vit po fitonin përmbajtje më të pasur, organizim më të mirë dhe jehonë më të madhe.

Në ato tubime, festa dhe manifestime, nuk shfaqej vetëm dëshira për t’u takuar e për të ruajtur traditat kombëtare. Ato po shndërroheshin në tribuna të vërteta të ndërgjegjes shqiptare. Çdo organizim përpiqej të ishte më dinjitoz, më përfaqësues dhe më i fuqishëm se ai i mëparshmi. Ishte një garë fisnike, ku secili grup, secila shoqatë dhe secili aktivist përpiqej të sillte një kontribut më të madh në ngritjen e çështjes kombëtare. Kjo garë nuk zhvillohej për lavdi personale, por për t’i shërbyer sa më mirë një ideali të përbashkët.

Përmes këtyre veprimtarive, mërgata shqiptare po arrinte të paraqiste para opinionit ndërkombëtar realitetin e hidhur të popullit shqiptar në Jugosllavi. Nuk flitej më vetëm me emocione apo me mallëngjim; flitej me fakte, me dëshmi, me argumente që zbulonin padrejtësitë, diskriminimin dhe shtypjen që përjetonin shqiptarët në Kosovë dhe në trojet e tjera shqiptare nën Jugosllavi. Kështu, manifestimet po bëheshin një urë mes vuajtjes së popullit në atdhe dhe ndërgjegjes së botës demokratike.

Por dokumenti nuk ndalej vetëm te vlerësimi i arritjeve. Ai shihte përpara. Çdo sukses, çdo organizim i realizuar me dinjitet, nuk shihej si fund i një rruge, por si fillim i detyrave të reja. Sa më shumë që rritej ndërgjegjësimi kombëtar, aq më shumë shtoheshin përgjegjësitë e Lëvizjes Kombëtare. Çdo fitore morale krijonte obligime të reja. Çdo zë që dëgjohej në Evropë kërkonte një angazhim edhe më të madh. Çdo manifestim i suksesshëm shndërrohej në një thirrje për organizim më të mirë, për bashkim më të madh dhe për veprim më të vendosur.

Në thelb, ky mesazh pasqyronte një të vërtetë të rëndësishme të asaj kohe: mërgata shqiptare nuk po mbetej më vetëm një komunitet punëtorësh të larguar nga vendlindja për arsye ekonomike. Ajo po shndërrohej në një forcë të organizuar kombëtare, në një zë të fuqishëm të Kosovës dhe të shqiptarëve në arenën ndërkombëtare. Në sallat e manifestimeve, në tubimet për flamurin, në demonstratat e organizuara në qytetet evropiane, po formësohej një vetëdije e re, e cila e shihte veten jo thjesht si pjesë të mërgimit, por si pjesë aktive të fatit historik të kombit.

Dhe kështu, mes flamujve kuqezi, këngëve patriotike dhe fjalimeve të mbushura me emocion, po lindte një bindje e fortë: se largësia nga atdheu nuk e dobësonte dashurinë për të, por shpeshherë e bënte edhe më të fortë, se malli mund të shndërrohej në veprim, dhe se vetëdija kombëtare, kur ushqehet me ideal dhe përgjegjësi, bëhet një nga forcat më të fuqishme në historinë e një populli.

Autori i thirrjes vazhdonte më tej me një ton të ngrohtë, por njëkohësisht të vendosur, duke iu drejtuar ndërgjegjes së çdo shqiptari që jetonte larg atdheut. Ai theksonte se koha në të cilën ndodheshin nuk ishte një kohë e zakonshme, por një periudhë e mbushur me sfida, sakrifica dhe përgjegjësi kombëtare. Pikërisht për këtë arsye, duke u nisur nga zhvillimet e fundit dhe nga gjendja e përgjithshme e popullit shqiptar, ai e konsideronte si detyrë morale dhe kombëtare të çdo shqiptari të ndershëm që t’u përgjigjej thirrjeve për manifestime e tubime të kësaj natyre.

Në thelb, kjo nuk ishte vetëm një ftesë për pjesëmarrje në një aktivitet kulturor apo festiv. Ishte një thirrje që buronte nga nevoja për bashkim, solidaritet dhe vetëdije kombëtare. Autori dëshironte t’u kujtonte bashkatdhetarëve se çdo tubim i tillë përfaqësonte shumë më tepër sesa një takim njerëzish. Ai ishte një dëshmi e gjallë e ekzistencës së një populli që, edhe pse i shpërndarë nëpër botë, vazhdonte të ruante të paprekur lidhjen me rrënjët e veta.

Në këtë frymë, ai ndalej veçanërisht te manifestimi që do të organizohej në rrethin e Shtutgartit. Ky takim pritej të ishte një nga ngjarjet më domethënëse të atij viti për mërgatën shqiptare. Organizatorët prisnin pjesëmarrjen e një numri të madh bashkatdhetarësh dhe mysafirësh, të cilët me praninë e tyre do t’i jepnin ngjarjes një peshë edhe më të madhe morale dhe kombëtare. Çdo pjesëmarrës shihej si një gur më shumë në themelin e bashkimit shqiptar, si një dëshmi se ideali kombëtar nuk ishte zbehur pavarësisht largësisë nga vendlindja.

Në rreshtat e thirrjes ndihej qartë bindja se forca e një lëvizjeje nuk matet vetëm me fjalët që shqiptohen, por edhe me numrin e zemrave që rrahin për të njëjtin ideal. Prandaj prania e sa më shumë njerëzve në këtë mbrëmje kishte një domethënie të veçantë. Çdo fytyrë e re në sallë, çdo familje që merrte rrugën drejt Shtutgartit, çdo mërgimtar që i bashkohej manifestimit, shihej si një shenjë e gjallë e forcimit të vetëdijes kombëtare dhe e unitetit shqiptar.

Në mënyrë simbolike, kjo mbrëmje nuk do të ishte vetëm një festë. Ajo do të shndërrohej në një takim të kujtesës dhe shpresës, ku bashkoheshin e kaluara dhe e ardhmja, dhimbja e mërgimit dhe krenaria e përkatësisë kombëtare. Në atë sallë do të mblidheshin njerëz që kishin lënë pas shtëpitë, familjet dhe vendlindjen, por që nuk kishin lënë pas idealin e tyre. Ata do të sillnin me vete historitë e tyre, mallin për Kosovën dhe besimin se bashkimi kombëtar fillon pikërisht nga këto takime, nga këto momente kur shqiptarët ndihen pjesë e së njëjtës familje shpirtërore.

Kështu, autori i thirrjes përpiqej të zgjonte jo vetëm interesimin, por edhe ndjenjën e përgjegjësisë. Ai e shihte pjesëmarrjen në manifestim si një akt vetëdijeje, si një dëshmi të përkushtimit ndaj kombit dhe si një mënyrë për të treguar se mërgata shqiptare nuk ishte një bashkësi e shpërndarë rastësisht nëpër botë, por një forcë e organizuar që ruante me krenari identitetin e saj dhe që vazhdonte të kontribuonte në çështjen kombëtare. Në këtë mënyrë, mbrëmja e Shtutgartit merrte përmasat e një ngjarjeje që tejkalonte kufijtë e një feste, duke u shndërruar në një simbol të bashkimit, kujtesës dhe shpresës shqiptare.

Në fund të thirrjes, pasi ishin shpalosur arsyet e organizimit dhe rëndësia e pjesëmarrjes në këtë manifestim kombëtar, organizatorët ndaleshin edhe te udhëzimet praktike, duke u përpjekur që asnjë bashkatdhetar të mos mbetej pa e gjetur rrugën drejt vendit ku do të zhvillohej ky takim i rëndësishëm. Por edhe këto njoftime të thjeshta bartnin brenda vetes një ngarkesë të veçantë emocionale, sepse vendi i zgjedhur nuk ishte një sallë e zakonshme.

Manifestimi do të mbahej pikërisht në të njëjtin vend ku ishte organizuar edhe një vit më parë, në atë hapësirë që tashmë kishte hyrë në kujtesën e mërgatës shqiptare si një vend me simbolikë të veçantë. Ishte salla ku për herë të fundit kishin dalë para bashkatdhetarëve tre figurat emblematike të lëvizjes kombëtare shqiptare në mërgim: Jusuf Gërvalla, Kadri Zeka dhe Bardhosh Gërvalla. Aty kishin folur me zërin e tyre të gjallë, aty kishin përcjellë mesazhet e tyre të shpresës, të qëndresës dhe të besimit në të ardhmen e Kosovës. Askush nuk e dinte atëherë se ato do të ishin fjalët e tyre të fundit para një tubimi të madh shqiptarësh.

Prandaj, rikthimi në të njëjtën sallë kishte kuptimin e një pelegrinazhi shpirtëror. Nuk ishte vetëm një zgjedhje praktike e organizatorëve, ishte një mënyrë për të mbajtur gjallë kujtesën e atyre që tashmë kishin hyrë në panteonin e martirëve të çështjes kombëtare. Çdo mur i asaj salle dukej sikur ruante ende jehonën e zërave të tyre, ndërsa çdo shqiptar që do të hynte aty do të ndiente peshën e kujtimeve dhe të historisë.

Adresa e vendit ku do të mbahej manifestimi ishte MELCHIOR-JÄGER-HALLE në Höpfingheim, një lokalitet i qetë mes Shtutgartit dhe Heilbronit. Organizatorët kujdeseshin që çdo bashkatdhetar ta gjente sa më lehtë rrugën drejt këtij vendi. Me një përpikëri që tregonte seriozitetin e organizimit, ata shpjegonin se fshati Höpfingheim ndodhej ndërmjet dy qyteteve të mëdha dhe se ata që udhëtonin me vetura mund të dilnin nga autostrada në daljen e njohur “Ausfahrt Pleidelsheim”.

Ndërkohë, për ata që do të vinin me tren, ishte menduar një organizim po aq i kujdesshëm. Një grup veprimtarësh dhe shokësh do të prisnin bashkatdhetarët në stacionin e autobusëve të Shtutgartit, për t’i orientuar dhe shoqëruar deri në vendin e manifestimit. Në këtë detaj të vogël organizativ pasqyrohej fryma e solidaritetit që karakterizonte mërgatën shqiptare të asaj kohe. Askush nuk duhej të ndihej i huaj apo i vetmuar, secili ishte pjesë e një familjeje të madhe kombëtare që kujdesej për anëtarët e vet.

Manifestimi ishte caktuar të mbahej të shtunën, më 26 Nëntor 1983, me fillim në orën 19:00. Ishte një mbrëmje fundvjeshte, kur errësira binte herët mbi qytetet gjermane, por kur zemrat e shqiptarëve ndizeshin nga kujtimi i flamurit dhe nga mallëngjimi për atdheun. Në atë mbrëmje, qindra shqiptarë do të merrnin rrugën drejt Höpfingheimit jo vetëm për të marrë pjesë në një festë, por për të përjetuar një akt kujtese, bashkimi dhe besnikërie ndaj idealeve kombëtare.

Dhe kështu, nën dritat e asaj salle ku një vit më parë kishin folur Jusufi, Kadriu dhe Bardhoshi, mërgata shqiptare do të mblidhej sërish. Jo për të qarë mungesën e tyre, por për të dëshmuar se ideali për të cilin ata kishin jetuar dhe ishin flijuar vazhdonte të jetonte. Çdo hap drejt asaj salle ishte një hap drejt kujtesës, ndërsa çdo pjesëmarrës bëhej dëshmitar i faktit se plumbat mund të merrnin jetë njerëzish, por nuk mund të vrisnin një ideal që kishte zënë vend në zemrën e një populli të tërë.

Dhe në fund të thirrjes, pasi ishin shpalosur arsyet e organizimit, rëndësia e pjesëmarrjes dhe udhëzimet për mbërritjen në vendin e manifestimit, qëndronte një nënshkrim i thjeshtë, por plot kuptim: “Komisioni Përgatitor.” Në pamje të parë, këto dy fjalë mund të dukeshin vetëm si një formulim administrativ, një emërtim i zakonshëm organizativ. Por pas tyre fshihej një botë e tërë përkushtimi, sakrifice dhe pune të heshtur.

Ishte pikërisht ai komision, i përbërë nga veprimtarë të palodhur të mërgatës shqiptare, që kishte bartur mbi supe barrën e organizimit të kësaj veprimtarie atdhetare. Ata ishin njerëzit që punonin larg syve të publikut, pa kërkuar lavdi personale dhe pa pritur shpërblime. Në heshtje, pas dyerve të mbyllura të dhomave të vogla të mërgimtarëve, në takime të gjata pas orëve të lodhshme të punës në fabrika e kantiere, ata përgatitnin çdo hollësi të manifestimeve, shkruanin thirrje, shpërndanin njoftime, organizonin udhëtime dhe mbanin gjallë frymën e bashkimit kombëtar.

Komisioni Përgatitor nuk ishte vetëm një strukturë organizative. Ai përfaqësonte vetë ndërgjegjen aktive të mërgatës shqiptare. Ishte simbol i atyre burrave dhe grave që nuk pranonin të jetonin vetëm për veten dhe familjet e tyre, por që ndienin mbi supe edhe përgjegjësinë për fatin e kombit. Në kohën kur Kosova jetonte nën trysninë e represionit dhe kur zëri i shqiptarëve përpiqej të mbytej nga pushteti, këta njerëz përpiqeshin ta bënin atë zë të dëgjohej në çdo cep të Evropës.

Pas emrit të Komisionit Përgatitor qëndronin orë të tëra përkushtimi, shqetësimi dhe kujdesi. Ata duhej të siguronin sallat, të koordinonin ardhjen e mysafirëve, të organizonin transportin, të mbanin lidhje me bashkatdhetarët në qytete të ndryshme dhe të përballonin vështirësi të shumta financiare e organizative. Shpeshherë, gjithçka bëhej me kontribute vullnetare dhe me sakrifica personale. Por mbi të gjitha, bëhej me bindjen se çdo manifestim ishte një gur më shumë në ndërtimin e vetëdijes kombëtare.

Prandaj, kur në fund të dokumentit shfaqej emri “Komisioni Përgatitor”, ai nuk përfaqësonte thjesht autorët e një njoftimi. Ai ishte vulë e një përkushtimi kolektiv, dëshmi e një pune të palodhur dhe simbol i një mërgate që refuzonte të mbetej spektatore e historisë. Ishte nënshkrimi i atyre njerëzve që besonin se dashuria për atdheun nuk matet vetëm me fjalë, por me veprim, organizim dhe sakrificë.

Dhe ndoshta pikërisht aty qëndronte madhështia e tyre: në faktin se ata nuk kërkonin të përmendeshin me emra të veçantë. Ata zgjidhnin të fshiheshin pas emrit kolektiv të Komisionit Përgatitor, sepse për ta më e rëndësishme se individi ishte çështja kombëtare. Kështu, ai nënshkrim i shkurtër në fund të faqes bëhej një homazh i heshtur për të gjithë ata veprimtarë të mërgatës që, larg atdheut, vazhdonin ta ndërtonin me mund, përkushtim dhe besim urën shpirtërore që lidhte shqiptarët me Kosovën dhe me idealin e lirisë.

Teksti i thirrjes:

T H I R R J E

Njoftojmë të gjithë bashkatdhetarët se kremtimi i festave të Nëntorit, pos manifestimeve tjera, për bashkatdhetarët që punojnë e kurbetojnë në RF të Gjermanisë, këtë vit do të organizohet në rrethin e Stutgartit.

Për çdo vit që po kalon vetëdija kombëtare po rritet me të madhe edhe tek bashkatdhetarët tanë në mërgim, gjë që fuqishëm po reflektohet edhe në organizimin e manifestimeve kombëtare e ndërkombëtare, ku për ngritjen kualitative çdo njëri ia kalon tjetrit dhe në të cilat me forcën e fakteve po tregohet gjendja e popullit tonë në Jugosllavi, duke u shtruar njëherit detyra të reja para Lëvizjes sonë kombëtare.

Duke u nisur nga ky aktualitet dhe nga situata jonë në tërësi është detyrë e çdo shqiptari të ndershëm t’u përgjigjet manifestimeve të kësaj natyre, duke përfshirë edhe këtë manifestim që do të mbahet në rrethin e Stutgartit e ku pritet të vijë një numër i madh mysafirësh që me prezencën e tyre do t’ia shtojnë edhe më shumë rëndësinë kësaj mbrëmjeje.

Manifestimi do të organizohet në të njëjtin vend ku është organizuar edhe më 1981, në atë vend ku për herë të fundit tre heronjtë tanë, Jusufi, Kadriu e Bardhoshi u paraqiten me fjalët e tyre para masës. Adresa është: MELHIO JAGER HALLE, HOPFINGHEIM. Për orientim më të përafërt ju njoftojmë se fshati Höpfingheim gjindet në mes të Stutgartit dhe Hajlbronit. Nga autostrada dilet në “ausfahrt PLEIDELSHEIM”, ndërsa për ata që do të vijnë me tren një grup shokësh do t’i presë në Stacionin e autobusëve të Stutgartit. Manifestimi do të mbahet të shtunën më 26 Nëntor dhe fillon në ora 19,00.

KOMISIONI PËRGATITOR

Vijon