Ari nuk kërkon leje

Flora Skëndo

Gold Does Not Ask for Permission

The brain did not expect this.
Gold entered without warning
not as light,
but as an intrusion.

The retina translated it poorly,
overwhelmed,
sending fragments instead of clarity.

Somewhere between signal and meaning,
you appeared
not fully formed,
but already irreversible.

The amygdala paused
not fear,
but something adjacent to it,
something sharper,
like recognition with consequences.

This is how danger begins
not with alarms,
but with alignment.

My system adjusted around you
too quickly to be called choice.

Pathways opened
that had no business existing yet.

Dopamine did not wait for approval
it arrived like certainty,
clean,
undeniable,
reckless in its accuracy.

You did not touch me
and still,
my body reorganized.
This is not desire.

Desire asks.

This overrides.

I can feel the architecture shifting,
old structures loosening their grip,
logic thinning at the edges
of something far more efficient.

You are not a person here.

You are a pattern
my system refuses to reject.

And that,
that is where it becomes dangerous.
Because the brain is built to protect.

But tonight,
it betrays itself
with elegance.

Gold does not warm me.

It rewires me.

And I,
I am no longer deciding.

I am executing.

Përktheu Arben Çokaj

Ari Nuk Kërkon Leje

Truri nuk e priste këtë.
Ari hyri pa paralajmërim
jo si dritë,
por si një ndërhyrje.

Retina e përktheu keq,
e mbingarkuar,
duke dërguar fragmente në vend të qartësisë.

Diku midis sinjalit dhe kuptimit,
ti u duke
jo plotësisht i formuar,
por tashmë i pakthyeshëm.

Amigdala ndaloi
jo frikë,
por diçka ngjitur me të,
diçka më e mprehtë,
si njohja me pasoja.

Kështu fillon rreziku
jo me alarme,
por me shtrirje.

Sistemi im u përshtat rreth teje
shumë shpejt për t’u quajtur zgjedhje.

U hapën shtigje
që nuk kishin ende punë ekzistuese.

Dopamina nuk priti miratimin
ajo mbërriti si siguri,
e pastër,
e pamohueshme,
e pamatur në saktësinë e saj.

Ti nuk më preke
dhe prapë,
trupi im u riorganizua.
Kjo nuk është dëshirë.

Dëshira pyet.

Kjo mbizotëron.

Mund ta ndiej arkitekturën duke ndryshuar,
strukturat e vjetra duke u dobësuar,
logjikën duke u holluar në skajet
e diçkaje shumë më efikase.

Ti nuk je një person këtu.

Ti je një model
sistemi im refuzon ta përjashtojë.

Dhe kjo,
është ajo ku bëhet e rrezikshme.
Se truri është ndërtuar për të mbrojtur.

Por sonte,
ai e tradhton veten
me elegancë.

Ari nuk më ngroh.

Ai më rilidh.

Dhe unë,
nuk po vendos më.

Unë po e përjetoj.