[ Libra NëLinjë ]
Kumrie Avdyl Shala
Ti që na dhe udhë e na dhe dritë,
me forcën dhe guximin e shpirtit tënd,
na mësove dashurinë e heshtur,
atë që nuk uluret,
por digjet si flakë e shenjtë në zemër.
Dashurinë për atdheun e mbajte si amanet,
një dritë që nuk shuhet në kohë;
që te zgjoje shpirtra të përgjumur,
si pranvera që zgjon tokën
pas dimrave të gjatë e të ashpër.
Kur Shqipëria ishte lodhur
nën hijet e egra të harresës,
ti, Naim, ia hape sytë
dhe i fale zërin e artë të gjuhës,
që sot kumbon si këngë e përjetësie.
Nuk e deshe tokën me epsh,
por me mall të shenjtë besimi,
Ashtu siç duhet nëna,
siç duhet drita,
siç duhet Zoti në zemrën e njeriut.
Nga errësira na nxore drejt rilindjes,
na mësove shkrimin dhe mendimin e lirë;
fjala jote u bë urë e pavdekshme
midis shpirtit njerëzor
dhe përjetësisë.
Sot ne ecim në gjurmët e dritës sate,
me dijen si pishtar
dhe ballin krenar drejt së ardhmes;
E flakën që ndeze dikur
ende ndriçon në zemrën e çdo shqiptari.
I përveçmi ynë, Naim Frashëri,
ti nuk je vetëm emër i gdhendur në gur,
ti je frymë që flet,
je gjuhë që jeton,
je dritë që nuk njeh perëndim kurrë.
Nga: K.A.Shala
Dt/06.02.2026
