[ Libra NëLinjë ]
Kur Vdekja Më Pa
Vdekja m’u afrua, më pa, por s’më mori,
tha: “Ke ende plagë që koha s’t’i shëroi.”
I thashë: “Kam vuajtur, po prapë kam besu’,
se sa herë më rrëzoi jeta, prapë jam çu’.”
Sot shkruaj për netët që më lanë pa gjumë,
se dhimbja më mësoi të mos dorëzohem kurrë.
E kur të vijë dita e të heshtë çdo fjalë,
le të flasin vargjet e mia… për atë që s’munda ta them dot me fjalë.
- DEO
Lapsi i Nanës
Nanë, ma dhe forcën që vetë s’e pate,
ma dhe lapsin, me shkru’ një tjetër fat e fate.
Kur unë u rrëzova, ti më mësove me u çu,
kur s’besova në vete, ti më mësove me besu.
Sot çdo varg që shkruaj, ka pak prej shpirtit tand,
se ti më dhe një jetë… unë po ta kthej me fjalë në çdo varg.
- DEO
