[ Libra NëLinjë ]
Parlamenti i Shqipërisë dhe Kuvendi i Kosovës, shqiptarët deputetë në Mal të Zi, Maqedoninë e Veriut duhet të Miratojnë Rezulutën e Dënimit të Genocide Otomanë dhe demshpërblim për masakrat xhihadiste islame të ushtruar për 700 vjet ndaj trojeve etnike shqiptare. Shembulli i Argjerisë ndaj Francës koloniale
“Algjeria aprovoi ligjin, që dënon Francën për kohën e kolonisë 130-vjecare dhe kërkon dëmshpërblim. Po Shqipnia a ka me ja kërku Turqisë për 4.5 shekuj pushtim!?” – ARBNORIILIRE, Gjergj Jozef Kola
“Zgjidhja ideale do të ishte për shqiptarët të zhduknin njëherë e mirë ndikimet orientale, duke shkëputur çdo lidhje, fetare islame, morale apo letrare me turqit. Mirëpo, gjë e bukur të ndodhte kjo në çast. Zgjidhja do ishte e realizueshme po qe se stërgjyshërit tanë do ta kishin përgatitur me kohë për ne; atëherë neve do të na duhet ta përgatisim këtë zgjidhje për nipat tanë të ardhshëm.” – Faik (Domenik) Konica, Albania 2, 1907
“Partitë politike Shqiptare të Maqedonisë URGJENTISHT duhet ta deislamizojnë, deturqizojnë dhe rishqiptarizojnë vendin dhe shumë shpejt duhet të urdhërojnë të hiqet simbolika e përkatësisë turkomadhe nga viset arbnore. Se atë e duan maqedonasit, që po u identifikojnë me turqit, që “ua sollën islamin” dhe që po u shfarosin me dashurinë, që me agjentura të tjera ua mbollën në zemrat tuaja për islamin! Ta p.sh. zemrën turke në Gostivar, o bastardh, që nuk mendon për shqiptarët ortodoksë të sllavizuar dhe për vetën, që po turqizohesh për ditë e më shumë. Ne nuk ka mundësi të jemi “vëllezër” me turqit, që në kuptimin historik janë armiqët me të mëdhenj të kombit shqiptar! Ore i shkretë për mend…, që t’i ka verbu sytë islami turkomadh, serbomadh, rusomadh dhe maqedonas, se vetëm këtyre u duhet ikja jote prej vetvetës! Partitë shqiptare të Maqedonisë, duhet me shpejtësi të madhe ta japin përgjigjen para mbarë një kombi, duke treguar hapur e qartë se a janë parti të arbnorëve dhe të interesave të tyre, apo parti të Turqisë, të maqedonasve apo të Serbisë dhe të Federatës ruse…?!” – Bajram Kabashi, gazetar, studiues dhe autor librash
“Dhe kurrë mos thoni për ata të cilët vdesin në rrugën e Zotit (islamit) se ata janë të vdekur. Jo! Jo, ata janë të gjallë dhe në vazhdimësi të furnizuar me begati të madhit Zot. Është obligim për t’a kujtuar Sulltan Muratin, i cili kontribuoi në çlirimin e popullit shqiptar nga okupatori sllav, që kishte zaptuar trevat shqiptare duke zbritur nga malet e Rusisë me qëllim që shqiptarët t’i asimilojnë plotësisht duke i zhdukur. Me ardhjen e Sulltan Muratit I, zullumqari i quajturi car Lazar u fshi nga faqja e dheut. Për 500 vjet të tjera “shqiptarët dhe turqit bashkëjetuan dhe bashkëqeverisën këto troje”. – Kryemyftiu otoman i Kosovës Naim Ternava[1]
Klajd Kapinova
…dhe një opinion në rezonancë me historinë e hidhur dhe të turpshme të “shqiptarëve”, që kurrë nuk zunë mend…
Këto ditë në mediat alegjeriane, të kontinentit afrikano veriorë dhe më pas lajmi sensasional i mirëpritur u shpërnda në të gjithë mediat ndërkomëbtare e u mirëprit nga populli algjerian pas 13 dekadave: Parlamenti i Algjerisë aprovoi ligjin që dënon Francën për kohën e kolonisë 130-vjeçare dhe kërkon dëmshpërblim.
Presidenti i Francës Emmanuel Macron e ka quajtur kolonizimin një “krim kundër njerëzimit“, por nuk ka kërkuar Falje publike
Parlamenti i Algjerisë miratoi një ligj, që e shpallte sundimin kolonial 130-vjeçar të Francës Krim, duke kërkuar një falje zyrtare nga ana franceze, dëmshpërblime dhe duke i njohur mizoritë si krime kundër njerëzimit pa afat kufizimi.
Ky veprim, i mbështetur nga ligjvënësit algjerianë, që brohorisnin slogane historike, pasqyron marrëdhënie thellësisht të tendosura dhe synon të vendosë përgjegjësi ligjore për dhunën, masakrat dhe zhvendosjen e epokës koloniale, duke kërkuar drejtësi historike për popullin algjerian.
Franca, ende nuk i është përgjigjur zyrtarisht ligjit, por më parë ka pranuar disa gabime të epokës koloniale, pa ofruar një Falje të plotë publike.
Aspektet kryesore të ligjit të ri të Algjerisë:
- Kriminalizon kolonializmin dhe shpall sundimin francez (1830-1962) Krim, jo vetëm një ngjarje historike.
- Kërkon nga pala e qeverisë aktuale franceze ish pushtuese, që të bëj publikisht Pendesë ose Falje zyrtare publike dhe të filloj menjëherë dëmshpërblimet financiare ndaj popullit të masakruar dhe perskeutuar algjerian.
Legjislacioni rendit “krimet e kolonizimit francez“, duke përfshirë testet bërthamore, vrasjet jashtëgjyqësore, “torturën fizike dhe psikologjike” dhe “plaçkitjen sistematike të burimeve“. Ai thotë, se: “Kompensimi i plotë dhe i drejtë për të gjitha dëmet materiale dhe morale të shkaktuara nga kolonizimi francez është një e drejtë e patjetërsueshme e shtetit dhe popullit algjerian”.
Shteti i pavarur dhe Parlamenti i Algjerisë, që ndodhet në pjesën veriore të kontinentit me ngjyrë të Afrikës, po Kërkoi më 27 dhjetor 2025 njohje zyrtare të krimeve dhe genocideve prej disa shekujsh, si dhe Falje dhe Kompensim për krimet koloniale, duke pohuar një të drejtë të patjetërsueshme, për një dëmshpërblim të tillë.
Parlamenti algjerian ka përcaktuar se krimet e kryera gjatë kësaj periudhe nuk kanë afat kohor, për ndjekje të padive penale ose llogaridhënie. Ajo Mbron Kujtesën Kombëtare dhe Synon të luftojë mohimin dhe të vendosë të vërtetën historike për pajtimin kombëtar, raporton Al Jazeera.
Nga ana e tjetër, ky ligj përshkallëzon tensionet që tashmë janë të pranishme mbi kujtesën historike, Saharën Perëndimore dhe migrimin, duke shënuar një pikë të ulët në lidhjet që nga pavarësia, sipas BBC-së.
Kolonizimi apo trashigimia koloniale franceze asokohe përfshiu vrasje masive, deportime dhe një luftë brutale për pavarësi, duke lënë plagë të thella në popullin me ngjyrë dhe myslimanë algjerian.
Ligji i Parlamentit, nënkupton qëndrimin formal ligjor të Algjerisë, duke shkuar përtej kërkesave politike, për të përcaktuar fajësinë kriminale të Francës, për të kaluarën e saj të zymtë koloniale.
Për më tej, ligjvënësit në Algjeri votuan për të shpallur kolonizimin e vendit të Afrikës së Veriut nga Franca një krim, duke miratuar një ligj, që kërkon kthimin e pronës së marrë nga Franca gjatë sundimit të saj 130-vjeçar, si një ndër kërkesat e tjera, që gjithashtu kërkojnë të korrigjojnë padrejtësitë e mëdha historike.
Franca që nuk e pëlqen këtë gjë, kur të tjerët ia rreshtojnë krimet shekullore në fytyrë e kritikoi ligjin si një “akt armiqësor”, që kërcënon përpjekjet dypalëshe për të shëruar plagët e së kaluarës. Të dy vendet formalisht sot mbajnë lidhje të ngushta kulturore dhe ekonomike, por kanë marrëdhënie diplomatike shumë të trazuara.
Ligjvënësit mbanin shalle me ngjyrat e flamurit kombëtar dhe brohoritën Rroftë Algjeria, ndërsa duartrokitën miratimin e projektligjit në Parlament.
Në një ceremoni solemne të mbushur me simbolikë, 340 nga 407 anëtarë të Asamblesë Kombëtare të Algjerisë votuan vonë për të miratuar ligjin. Ky veprim erdhi vetëm disa javë pasi 8 (tetë) vendet afrikane nxorën dhe miratuan një Rezolutë kolektive, për njohjen dhe dëmshpërblimet për krimet e epokës koloniale.
Ligji mbulon periudhën nga zbarkimi i ushtrisë së Mbretit Charles X në plazhet e Sidi Ferruch në perëndim të Algjerit në vitin 1830 deri më 5 korrik 1962, datën e Pavarësisë zyrtare të Algjerisë.
Teksti, parashikon kthimin e plotë të arkivave dhe pronave algjeriane të zhvendosura padrejtësisht në Francë, gjatë periudhës së zymtë koloniale, dhe transmetimin në Algjer të hartave të detajuara të testeve bërthamore francize, të kryera fatkeqsisht në Algjeri në vitet 1960-1966. Ai (ligji), gjithashtu bën thirrje për riatdhesimin e eshtrave të disa luftëtarëve të rezistencës algjeriane të çuara në Francë.
Kombet afrikane njëzëri po kërkojnë për njohjen e krimeve koloniale franceze në 8 shtete afrikane dhe fillimin e nisjes së proçedurave për dëmshpërblime të menjëhershme dhe të plota financiare.
Po ashtu Ligji në fjalë përcakton dënime me 10 vite burgu për çdo veprim trathtie nga një algjerian, që feston dhe gëzohet kolonializmin e turpshëm francez, apo për sulme absurde ndaj simboleve popullore të rezistencës algjeriane dhe “vërejtje me konotacione koloniale”.
Franca, kokëfort nuk ka gjasa t’i kushtojë vëmendje kërkesave në ligj. Ligji është “një iniciativë qartësisht armiqësore”, tha zyra e zëdhënësit të Ministrisë së Jashtme Franceze, në një deklaratë për Associated Press.
Ajo vuri në dukje përpjekjet nën Presidentin francez Emmanuel Macron për të adresuar ankesat e epokës koloniale dhe shtoi: “Ne vazhdojmë të punojmë drejt ripërtëritjes së dialogut, veçanërisht në lidhje me çështjet e sigurisë dhe migracionit”.
Macron, në vitin 2017, përshkroi elementë të historisë së Francës në Algjeri si një krim kundër njerëzimit, por nuk bëri asnjëherë një kërkimfalje zyrtare.
Kostoja ekonomike e kolonializmit në Afrikë besohet të jetë marramendëse. Algjeria vuajti disa nga format më brutale të sundimit kolonial francez. Mësohet, se mbi 1 milion kolonistë evropianë mbanin privilegje më të mëdha politike, ekonomike dhe sociale, edhe pse Algjeria ishte ligjërisht pjesë e Francës dhe burrat e saj u rekrutuan në Luftën e Dytë Botërore. Asokohe mësohet se qindra dhe mijëra të pafajshënm algjerian vdiqën në revolucionin e Algjerisë, gjatë të cilit forcat franceze torturuan pa mëshirë të burgosurit, zhdukën të dyshuarit dhe shkatërruan apo dogjën vazhdimisht fshatra si pjesë e një strategjie kundër kryengritjes, për të ruajtur me force dhe Genocide kontrollin e tyre në pushtet si kolonistë barbarë.
Këto ditë flamuj të mëdhenj kombëtar algjerianë zbukuruan dhomën e ulët të Parlamentit të vendit afrikan, ndërsa kryetari Mohamed Boughali mbajti fjalimin e tij të hapjes.
“Sot, 24 dhjetor 2025, është një ditë historike, që do të shkruhet me shkronja të arta në narrativën kombëtare”, filloi ai, përpara se të ndërpritej nga ligjvënësit, që këndonin një fragment nga himni kombëtar algjerian: “O Francë, ora e llogaridhënies ka mbërritur… ne jemi betuar të ringjallim Algjerinë, dëshmo! Dëshmo!”
Folësi e quajti ligjin “një mesazh politik dhe një qëndrim të qartë moral”. Zyrtarë qeveritarë, profesorë dhe ish-anëtarë të Parlamentit algjerian, që mbështetën projektligjin ishin të gjithë të ftuar në ceremoni. Ndërsa kryetari i parlamentit shpalli ligjin të miratuar, nga salla u dëgjuan thirrje “Allahu Akbar!” dhe “Tahya Al Djazair!” (Rroftë Algjeria!).
“Kjo është një ditë e veçantë për mua, plot emocione dhe krenari. Sot shënohet kulmi i një beteje të gjatë, që filluam në vitin 2001 me kolegët anëtarë të parlamentit, për kujtimin dhe nderin e të gjithë atyre që luftuan kundër kolonizimit francez“, tha për AP Mohamed Arezki Ferrad, një ish-ligjvënës që inicioi projektligjin.
Ligji, i cili përmban 5 kapituj dhe 27 nene, deklaron se nuk ka statut parashkrimi për krimet e epokës koloniale. Ai e shpall kolonizimin e Francës krim kundër njerëzimit.
Franca, ktheu eshtrat e 24 luftëtarëve të rezistencës algjerianë në vitin 2020. Ligji gjithashtu kriminalizon glorifikimin e kolonializmit, raporton televizioni shtetëror algjerian. Votimi, është shenja e fundit e marrëdhënieve diplomatike gjithnjë e më të tendosura midis dy vendeve, me disa vëzhgues, që thonë se ato janë në nivelin më të ulët, që kur Algjeria fitoi pavarësinë 63 vjet më parë.
Kolonizimi i Algjerisë nga Franca gjatë viteve 1830-1962, u shënua nga vrasje masive, deportime në shkallë të gjerë dhe përfundoi në një luftë të përgjakshme për pavarësi. Algjeria, thotë se lufta vrau 1.5 milion njerëz, ndërsa historianët francezë e vënë numrin e të vdekurve shumë më të ulët.
Ligjvënësit mbanin shalle me ngjyrat e flamurit kombëtar dhe brohoritën Rroftë Algjeria, ndërsa duartrokitën miratimin e projektligjit në Parlament.
Algjeria liron romancierin dhe gazetarin e burgosur franko-algjerian në qendër të krizës diplomatike mes dy vendeve dhe kërkon nga Franca për të kthyer artefaktet e plaçkitura, që ende mbahen në muzetë e tyre
Grindja e vazhdueshme franceze me Algjerinë, përshkallëzohet më tej me dëbime të tipit dhëmbë për dhëmbë. Zhurma e madhe dhe kriza e re plasi Algjeria dënon gazetarin francez të sportit me 7 vjet burg.
Ai tregon se legjislacioni thotë se Franca ka “përgjegjësi ligjore” për “tragjeditë që shkaktoi” dhe se kompensimi “i plotë dhe i drejtë”, ishte një “e drejtë e patjetërsueshme e shtetit dhe popullit algjerian”.
Kjo vjen në një kohë të presionit në rritje mbi fuqitë perëndimore, për të ofruar dëmshpërblime për skllavërinë dhe kolonializmin, dhe për të kthyer artefaktet e plaçkitura që ende mbahen në muzetë e tyre.
Ligjvënësit algjerianë kanë kërkuar që Franca të kthejë një kanun bronzi të shekullit XVI, të njohur si Baba Merzoug, që do të thotë Ati i Bekuar, që konsiderohej si mbrojtësi i Algjerit, tani kryeqyteti i Algjerisë.
Forcat franceze pushtuan qytetin në vitin 1830, në përpjekjen e tyre të tretë, dhe hoqën topin, i cili tani ndodhet në qytetin port të Brestit në Francën veriperëndimore.
Në vitin 2020, Franca ktheu eshtrat e 24 luftëtarëve algjerianë, që u vranë, duke iu rezistuar forcave koloniale franceze në shekullin XIX.
Gjatë muajit nëntor 2025, Algjeria zhvilloi një Konferencë të shteteve afrikane, për të nxitur drejtësi dhe dëmshpërblime. Ministri i Jashtëm i Algjerisë, Ahmed Attaf, tha se një kuadër ligjor do të siguronte që dëmshpërblimi të mos konsiderohej as si “dhuratë dhe as si favor”.
Marrëdhëniet diplomatike midis Algjerisë dhe Francës u përkeqësuan në vitin 2024, kur Presidenti Macron njoftoi se Franca po njihte sovranitetin maroken të Saharasë Perëndimore dhe mbështeti një plan për autonomi të kufizuar për territorin e kontestuar.
Algjeria mbështet Frontin Polisario pro-pavarësisë në Saharanë Perëndimore dhe shihet si aleati i saj kryesor. Novelasi franko-algjerian Boualem Sansal u arrestua më pas në aeroportin e Algjerit në vitin 2014 e u burgos për 5 vjet, përpara se të falej nga Presidenti i Algjerisë, Abdelmadjid Tebboune, muajin e kaluar. Prokurorët vendas thanë se ai kishte dëmtuar Sigurinë Kombëtare, për shkak të komenteve, që vunë në dyshim kufijtë e Algjerisë.
Prof. Hosni Kitouni, një studiues i historisë koloniale në Universitetin e Exeter në Mbretërinë e Bashkuar, tha se: “ligjërisht, ky ligj nuk ka fushëveprim ndërkombëtar dhe për këtë arsye nuk është detyrues për Francën”. Por, “rëndësia e tij politike dhe simbolike është e rëndësishme: Ai shënon një ndërprerje në marrëdhënien me Francën në aspektin e kujtesës”, tha ai.
Kryeqyteti i vendit Algjeri ende nuk ka përcaktuar shumën e kompensimit që kërkon. Ministria franceze e punëve të jashtme e quajti ligjin e ri “një iniciativë hapur armiqësore, si ndaj dëshirës për të rifilluar dialogun franko-algjerian, ashtu edhe ndaj një pune të qetë mbi çështjet e përkujtimit”.
Ligji i ri liston një inventar të “krimeve të kolonizimit francez”, duke përfshirë testet bërthamore, vrasjet jashtëgjyqësore, torturat sistematike, dhunën seksuale të institucionalizuar dhe plaçkitjen e burimeve algjeriane. Legjislacioni kërkon që Franca të dekontaminojë vendet e eksperimenteve bërthamore, që u kryen në Sahara dhe të ofrojë harta të detajuara të vendeve të varrimit toksik.
Po ashtu është përcaktuar se algjerianët trathtarë, që lavdërojnë ose miratojnë kolonializmin francez, ose kritikojnë rezistencën algjeriane, përballen gjithashtu me dënime me burg deri në 10 vjet dhe gjoba të konsiderueshme.
Ligji gjithashtu kërkon kthimin e pronës algjeriane dhe riatdhesimin e mbetjeve të mbajtura në Francë të disa prej luftëtarëve të rezistencës së vendit.
Pranohet 158 mizoritë dhe torturat nga forcat ushtarake franceze në Algjeri
Gjatë vetë luftës, censorët qeveritarë francezë ndaluan shfaqjen në kinema të të gjithë filmat të temës së luftës. Në vitin 1962, ra pak censura e filmave, në lidhje me luftën të cilat u lehtësuan dhe konfliktin ushtarak e kanë portretizuar vazhdimisht si një grup kujtimesh kontradiktore dhe rrëfimesh rivale.
Herë pas here, kujtimi i Luftës Algjeriane shfaqej në Francë. Në vitin 1987, kur SS-Hauptsturmführer Klaus Barbie, “Kasapi i Lionit”, u nxor në gjyq për krime kundër njerëzimit, grafiti u shfaqën në muret e banlieues, lagjeve të varfra ku jetojnë shumica e emigrantëve algjerianë në Francë, duke shkruar: “Barbie në Francë! Kur do të jetë Massu në Algjeri!”. Avokati i Barbie-t, Jacques Vergès, miratoi një mbrojtje tu quoque, që i pyeti gjyqtarët “a duhet të përkufizohet një krim kundër njerëzimit vetëm si një krim i nazistëve kundër hebrenjve apo nëse zbatohet për krime më serioze… krimet e imperialistëve kundër njerëzve që luftojnë për pavarësinë e tyre?”.
Në vitin 1997, kur Maurice Papon, një nëpunës civil francez me karrierë, u nxor në gjyq për krime kundër njerëzimit, për dërgimin e 1600 hebrenjve nga Bordeaux për t’u vrarë në Aushvic në vitin 1942, gjatë gjyqit doli në pah se më 17 tetor 1961, Papon kishte organizuar një masakër prej 100 deri në 200 algjerianësh në qendër të Parisit, që ishte hera e parë që shumica e francezëve kishin dëgjuar ndonjëherë për masakrën.
Zbulimi se qindra njerëz ishin vrarë nga Paris Sûreté ishte një tronditje e madhe në Francë dhe çoi në ngritjen e pyetjeve të pakëndshme rreth asaj që kishte ndodhur gjatë Luftës Algjeriane.
Gjenerali Paul Aussaresses dha një intervistë më 23 nëntor 2000, në të cilën ai pranoi hapur se kishte urdhëruar tortura dhe ekzekutime jashtëgjyqësore dhe deklaroi se kishte ekzekutuar personalisht 24 fellagha. Ai argumentoi se ato ishin të justifikuara, pasi tortura dhe ekzekutimet jashtëgjyqësore ishin e vetmja mënyrë për të mposhtur FLN-në.
Lufta Algjeriane u diskutua më në fund gjerësisht nga media franceze, e cila e kishte injoruar temën sa më shumë që të ishte e mundur për dekada, por nuk u shfaq asnjë konsensus se si ta kujtohej më mirë lufta. Lufta Algjeriane mbetet një ngjarje e diskutueshme.
Deri më sot ka mbi 3,000 botime në frëngjisht mbi Luftën e Argjerisë, ende nuk ka asnjë vepër të prodhuar nga autorë francezë dhe algjerianë që bashkëpunojnë me njëri-tjetrin.
Shteti francez, e vendosi 19 marsin 1962, Marrëveshjen e Evianit, theksojnë se masakrat e harkive dhe rrëmbimi i pieds-noir-ëve ndodhën më vonë. Kjo u dëshmua nga krijimi i ligjit mbi kolonializmin nga Asambleja Kombëtare më 23 shkurt 2005, i cili pohoi se kolonializmi kishte qenë përgjithësisht “pozitiv”.
Në të vërtetë, Lufta Algjeriane nuk është as subjekt i një kapitulli specifik në librin shkollor për terminalë. Askush nuk po u shpjegon studentëve se çfarë ka qenë kolonizimi. Ato i kanë penguar studentët të kuptojnë pse ndodhi dekolonizimi.
Njohja franceze e përdorimit historik të torturës, pasi e mohoi ose e minimizoi përdorimin e saj për 40 vjet, Franca më në fund e njohu historinë e saj të torturës, por nuk pati kurrë një shpallje transparente zyrtare për të. Kështu si shembull është Gjenerali Paul Aussaresses, i cili u dënua pas justifikimit të tij për përdorimin e torturës për “kërkim faljeje për krimet e luftës”.
Shteti fajtor francez tani pretendon se tortura ishte një devijim i keq, për shkak të kontekstit të luftës jashtëzakonisht të egër. “Tortura në Algjeri ishte gdhendur në aktin kolonial; është një ilustrim ‘normal’ i një sistemi jonormal”, shkruan Nicolas Bancel, Pascal Blanchard dhe Sandrine Lemaire, të cilët diskutuan fenomenin e “kopshteve zoologjike njerëzore”, therja me thithje tymi e shpellave Darha në vitin 1844 nga Aimable Pélissier deri te trazirat e vitit 1945 në Sétif, Guelma dhe Kherrata, represioni në Algjeri përdori të njëjtat metoda. Pas masakrave të Sétif, ndodhën trazira të tjera kundër pranisë evropiane në Guelma, Batna, Biskra dhe Kherrata që rezultuan në 103 vdekje midis pieds-noirs. Shtypja e trazirave zyrtarisht pa 1,500 vdekje të tjera, por N. Bancel, P. Blanchard dhe S. Lemaire vlerësojnë se numri është 8,000 vrasje.
Kjo vjen pas faktit se me shumë se 8 shtete brenda kontinentit me ngjyrë të Afrikës kanë shpallur pavarësinë nga varësia e tyre e mëparshme shumë shekullorë ose prej disa dekadash nga shteti kolonial pushtues europian me emrin Francë. Pas shumë protestave të njëpasnjëshme popullore të mbajtura nga populli algjerian, Franca perms makinacioneve të ndryshme politike dhe diplomatike, gjatë këtyre 5 viteve është munduar me të gjithë mënyrat të ruaj influencën ose kolonitë e saj në këtë continent, por sot në shekullin XXI (viti 2025) mbi 8 shtete kanë kërkuar dhe realizuar ëndrrën e tyre të pavarësisë së përhershme nga makina barbare e shtypjes dhe shfrytëzimit të pasurive të saj nëntokësore dhe sipërfaqsore, nga francezët, që kurrë nuk kanë kërkuar falje me pendesë, duke i lënë këto shtete me ngjyrë në varfëri tepër ekstreme.
Pavarësia nga Franca e 8 shtetëve, si: Mauritania, Senegali, Sudani Francez (Mali), Guinea Franceze (Guinea), Bregu i Fildishtë, Volta e Sipërme (Burkina Faso), Dahomei (Benin) dhe Nigeria
Afrika Perëndimore Franceze, ishte një federatë e tetë territoreve koloniale franceze në Afrikën Perëndimore, ku bënin pjesë shtetet e tilla, si: Mauritania, Senegali, Sudani Francez (Mali), Guinea Franceze (Guinea), Bregu i Fildishtë, Volta e Sipërme (Burkina Faso), Dahomei (Benin) dhe Nigeri.
Federata ekzistonte në vitet 1895-1958, ku kryeqyteti i saj ishte Saint-Louis në Senegal deri në vitin 1902, dhe pastaj Dakari deri në rënien e federatës në vitin 1960. Me një sipërfaqe prej 4,689,000 km2, Afrika Perëndimore Franceze ishte tetë herë më e madhe se Franca Metropolitane. Sikurse dihet nga harta gjeografike politike dhe administrative Afrika Ekuatoriale Franceze kishte një sipërfaqe shtesë prej 2,500,000 km2.
Deri pas Luftës së Dytë Botërore, pothuajse asnjë nga afrikanët (që jetonin në kolonitë e Francës) nuk ishte shtetas i Francës, por përkundrazi, ata ishin subjekte franceze, të cilëve u mungonin të drejtat para ligjit, të drejtat e pronësisë së pronës, të drejtat për të udhëtuar, për të mospajtuar ose për të votuar.
Këtu përjashtim bënin Katër Komunat e Senegalit: këto zona kishin qenë qytete të Kolonisë së vogël të Senegalit në vitin 1848 kur, me heqjen e skllavërisë nga Republika e Dytë Franceze, të gjithë banorëve të Francës iu dhanë të drejta të barabarta politike. Kushdo që ishte në gjendje të provonte se kishte lindur në këto qytete ishte ligjërisht francez. Ata mund të votonin në zgjedhjet parlamentare, të cilat më parë ishin dominuar nga banorët e bardhë dhe të racës së përzier të Senegalit.
Në vitin 1914, afrikani i parë, Blaise Diagne, u zgjodh si deputet për Senegalin në Parlamentin Francez. Në këmbim, ai premtoi të ndihmonte në rekrutimin e miliona afrikanëve për të luftuar në Luftën e Parë Botërore.
Ndërsa francezët ndiqnin rolin e tyre në luftën për Afrikën në vitet 1880-1890, ata pushtuan zona të mëdha të brendshme dhe në fillim i sunduan ato si pjesë të kolonisë së Senegalit ose si entitete të pavarura. Këto zona të pushtuara zakonisht qeveriseshin nga oficerë të Ushtrisë Franceze dhe quheshin “territore ushtarake”.
Në fund të viteve 1890, qeveria franceze filloi të frenonte zgjerimin territorial të “oficerëve të saj në terren” dhe i transferoi të gjitha territoret në perëndim të Gabonit një guvernatori të vetëm me seli në Senegal, i cili raportonte drejtpërdrejt te Ministri i Çështjeve Jashtë Vendit. Guvernatori i parë i përgjithshëm i Senegalit u emërua në vitin 1895 dhe në vitin 1904, territoret që ai mbikëqyri u quajtën zyrtarisht Afrika Perëndimore Franceze (AOF).
Gaboni më vonë do të bëhej selia e federatës së vet Afrika Ekuatoriale Franceze (AEF), e cila do të kufizohej me fqinjin e saj perëndimor në kufirin modern midis Nigerit dhe Çadit.
Franca hoqi skllavërinë në Afrikën Perëndimore Franceze. Ky proces ishte gradual. Skllavëria, ishte zyrtarisht e paligjshme në të gjithë tokën franceze, përfshirë kolonitë e tyre që nga viti 1848, por ky ligj zbatohej vetëm për qytetarët francezë në territoret zyrtarisht nën ligjin francez, që do të thoshte se subjektet indigjene pa shtetësi franceze nuk ishin të detyruara t’i bindeshin.
Në Afrikën Perëndimore Franceze në vitet 1903-1905, autoritetet franceze filluan të zbatonin ligje kundër skllavopronarëve indigjenë në territoret nën kontrollin francez, për shkak të presionit nga abolicionistët francezë: ligjet kundër tregtisë së skllevërve u zbatuan dhe skllevërit e arratisur nuk u kthyen pronarëve të tyre.
Në vitin 1905, francezët hoqën zyrtarisht skllavërinë në pjesën më të madhe të Afrikës Perëndimore Franceze.
Pas rënies së Francës në qershor të vitit 1940 dhe dy betejave të Dakarit kundër Forcave të Lira Franceze në korrik dhe shtator të vitit 1940, autoritetet në Afrikën Perëndimore shpallën besnikëri ndaj regjimit të Vishisë, ashtu si edhe kolonia e Gabonit Francez në AEF. Gaboni ra në duart e Francës së Lirë pas Betejës së Gabonit në nëntor të vitit 1940, por Afrika Perëndimore mbeti nën kontrollin e Vishisë deri në zbarkimin e Aleatëve në Afrikën e Veriut në nëntor të vitit 1942.
Pas Luftës së Dytë Botërore, qeveria franceze filloi një proces të zgjerimit të të drejtave të kufizuara politike në kolonitë e saj. Në vitin 1945, Qeveria e Përkohshme Franceze i ndau dhjetë vende Afrikës Perëndimore Franceze në Asamblenë e re Kushtetuese të thirrur për të shkruar një Kushtetutë të re Franceze.
Kushtetuta e Republikës së Pestë Franceze e vitit 1958 ndryshoi përsëri strukturën e kolonive nga Unioni Francez në Komunitetin Francez. Çdo territor do të bëhej një “Protektorat”, me asamblenë konsultative të quajtur Asamble Kombëtare.
Të gjitha kolonitë përveç Guinesë votuan për të qëndruar në strukturën e re. Guineanët votuan me shumicë dërrmuese për pavarësi.
Në vitin 1960, një rishikim i mëtejshëm i kushtetutës franceze, i detyruar nga dështimi i Luftës Franceze të Indokinës dhe tensionet në Algjeri, u lejoi anëtarëve të Komunitetit Francez të ndryshonin në mënyrë të njëanshme kushtetutat e tyre.
Çdo koloni e Afrikës Perëndimore Franceze administrohej nga një Guvernator-Lejtnant, përgjegjës ndaj Guvernatorit të Përgjithshëm në Dakar.
Algjeria dhe Franca
Ndonëse me shumë vonesë, duhet thënë fakti historikisht se mirë ia bën Francës më në fund Algjeria dhe populli i saj i zgjuar nga gjumi i gjatë letargjik apo shtetet e tjera afrikane tashmë ish të pushtuara.
Franca kontradiktore dhe qeveritë pushtuese të ndryshme të saj kanë bërë Genocide në Algjeri prej 130 vjetësh të sundimit të saj, duke shkaktuar vrasje masive prej shumë dekadash dhe sundimit barbarë ose pengimin e të drejtave njerëzore dhe lirisë e demokracisë në shtetin verior afrikan shumë të varfër prej 13 dekadash të shtetit të Algjerisë, sa që fatkeqsisht edhe si gjuhë zyrtare të përditshme të tyre edhe sot e kësaj dite ata kanë jo gjunën e nënës algjerisshten por gjuhën e huaj të pushtuesit francezë.
Sikurse na deshmon historia, ky fenomen negative është i ngjashëm me atë që për 7 shekuj bëri në trojet e Arbërisë Perandoria Xhihadiste Islame Otomane ose sikurse njihet sot si Republika e Turqisë, ku ndaloi me urdhër ekzekutiv të hartuar nga Parlamenti perandorak xhihadist islam otoman deri në vitin 1912…
Përsa i përket rezonancës ose ngjashmërisë historikë me turqit ne (arnautët) i kena “vllazën” ata
“Shqiptarët” turq ose muslimanë, fatkeqsisht sot edhe mbas 700 vjetëve mjerim dhe skllavëri sistematike mendore dhe shpirtërore, po vazhdojnë të mbajnë me nder dhe krenari emrat fyes dhe poshtërues të sulltanëve pushtues, jenicerëve pushtues, vezirave pushtues, hoxhallarëve pushtues, pashave pushtues, sulltanëve pushtues otomanë, mjerisht jo vetëm mes familjeve formalisht “shqiptare”, por në zyrat e gjendjes civile ato muslimanë shqipfolës, të cilët rregullisht dhe përherë po japin pare (lek shqiptar, euro apo dollarë) dhe llokume shumëngjyrëshe apo shtrojnë dreka dhe darka ku këndohet muzikë otomane, të importuar nga Turqia, për vendosjen e fëmijëve të tyre emrat fyes dhe poshtërues, sot në në kohën e demokracisë.
Pse nuk shqiptarizohen xhamitë në Kosovë, duke bërë de-otomanizuar e tyre dhe zëvendësuar me emra hoxhallarësh shqiptarë si p.sh. kleriku dardan mulla Idrizi i Gjilanit[2] a ndonjë tjetër nëse ka, që ishin kundra Perandorisë pushtuese shumë shekullore në fjalë!?
Pse shumë shqiptarë në Kosovë, fatkeqsisht kanë emra absurd 100% të huaja, si: Osman(e), Sulltan(e), Murat(e), Fetih(e), Mehmet, Mahmut(e), Abdyl, Sulejman(e), Fetih etj., që janë emra perandoresh më mizorë, që kanë rrënuar me urretje fetare islame vazhdimisht trojet e Arbërit pasojat e së cilës ndihen konkretisht edhe në ditët tona!?
Pse mbi 5000,000 kosovarët në vitin 1911 dolën masivisht me flamuj dhe panderola në duar, me lule dhe zbukirime të tjera të gjithë pleq dhe të rinj, gra dhe vajza të mbuluara më ferexhe në Ditën e Premte, në kryeqytetin e vendit në Prishtine për të pritur sulltanin Mehmed V kriminelin parandorak, një ndër sulltanët më mizorë barbarë otomanë radikal islam, i cili mbahet si kryexhelati #1 i të krishterë etnik shqiptarë!?
Pse shumë njerëz e përjetojnë për disa shekuj atë me emrin e tij edhe sot!?
Pse Presidentja e Kosovës kishte dhe ka mbiemrin Osmani dhe jo Dardania, Albania, Shpresa, Shqiptarja, Lulja, Iliria apo diçka tjetër….
Të rikthehen tyrbja e sulltan Murati I tek varrezat otomane në Turqi
Ai, nuk është dhe nuk mund të identifikohet si hero dardan (shqiptar) dje dhe sot. Sulltani otoman islam Murati I, ishte parandori mizor dhe balozi kriminel, që erdhi për të shkatërruar Kosovën dhe barbarizuar popullsinë etnike të krishterë dardane.
Mjafton vetëm këto argumente historike, që ai të shporret ose riatdhesohet një e më parë në vendin e tij të origjinës, nga ku buruan te gjithë të këqijat e Perandorisë Xhihadiste Islame Otomane.
Pse xhamitë, teqet, tyrbet dhe objektet e tjera të ndërtuar nga pushtuesi islam barbarë turk tesh 700 vjet nuk hiqen kurse për kishën serbe po bëhet një zhurmë që zbulon edhe mijëra padrejtësi shumë shekulore që janë bërë tek ju atje në trojet shqiptare për të cilat ju keni heshtur me qëllim deri tani?!
Sa xhami të pastra shqiptare keni ndërtuar ju për hoxhallarët kosovarë atdhetarë dhe antiosmanë!?
Sa xhami keni ndërtuar ju për patriotin e madh mullah Idrizin e Gjilanit!? Përgjigja është 000000. Pra vetëm zero….
Pse në Shkodër apo Tiranë asnjë xhami “shqiptare” nuk i është kushtuar ish të burgosurit politik Hafiz Sabri Koçi ish Kryetarit të Parë të Kryemyftinisë së Republikës së Shqipërisë mbas vetërrëzimit të komunizmit!?
Nëse kisha ortodokse serbe në Prishtinë, sipas gjykimit tuaj duhet prishur shpejt nga zyrtarët e administës së kryeministrit pro turk Albin Kurtit, atëherë edhe mijëra xhami turke të bëra Pa Leje nga otomanët duhen të kenë sa ma shpejt fatin e kishës në fjalë.
Për të ndërtuar xhamitë otomane, turqit vranë masivisht dhe mizorisht, prenë kokat në mënyrë kolektive, persekutuan e konvertuan me dhunë, gjak, terror, kur’an, marrje peng të fëmijët arbërorë dhe dërguar në sarajet e haremeve otomane islame të sulltanëve (perves dhe manjak) miliona të krishterë etnikë shqiptarë dhe nga Europa Juglindore (Ballkani).
Pra, asnjë xhami otomane islame asokohe nuk është ndërtua me lejen, dëshirën apo ndërgjegjën e popullisë etnike të krishterë aty.
Na tregoni këtu ose jepjani lejet e ndërtimit Qeverisë apo Kryeministrit tuaj nëse i keni ato dokumente apo nënshkrime e miratimit të plotë të vendasve etnik shqiptar.
Sipas logjikës së thjeshtë, i bie se nëse s’ka pas leje ose nuk i keni lejet e dokumentuara historikisht (tapitë) për mijëra xhami dhe objekte të tjera fetare islame (edhe pse kanë kaluar shumë shekuj nga dhuna kur ato janë ndërtuar me forcën e armëve dhe ku’anit pa deshirën e vendasve) edhe ata duhen prishur dhe toka dhe rrenojat e kishave të vjetra katolike dhe ordodokse, menjëherë u duhen rikthyer të zotit të shtëpisë apo pronarëve të ligjshëm, që në këte rast dihet historikisht se janë kishat e krishtera martire respektive etnike shqiptare.
Për të ndërtuar kishën orthodokse aty ku është në Prishtinë nuk është vrarë asnjë banor kosovarë, kurse për të ndërtuar xhamitë otomane islame mbi themelet e kishave katolike dhe orthodokse shqiptare kudo në trojet e Arbërisë u bënë disa Genocide barbare masive të përgjakshme dhe u vranë vëllezërit e tuaj të krishterë, që ishin puro (të pastër) dardanë dhe shqiptarë…
Si i masakroi sulltan Mehmet Fatih-u (Pushtuesi)
mijëra gra e fëmijë shqiptarë kristianë
Kjo që po tregojmë sa vijon është një histori e trishtë, shkruar nga historiani otoman kohës së sulltan Mehmetit II. Këtë histori e ka shkruar vetë otomalogu Tursun Beu, kronist islam otoman dhe historiani i sulltan Mehmetit II, që ishte pranishëm, gjatë pushtimit të Arbërisë. Lexoni pak se cili ishte Mehmet Fatih-u për shqiptarët, xhamia e të cilit ndodhet në mes të Prishtinës!!!
Kronikani Qemal Pashë-Zade shkruan, se: “Me urdhër të padishahut u vra pa mëshirë, cilido që u zu gjallë, vendi u plaçkit tmerrësisht, gratë dhe fëmijët u morën robër.” Kronisti bizantin i kalifatit sulltan Fatih-ut, Kritobuli nga Imbrosi, që e vëzhgoi së afërmi këtë luftë, thotë se “shqiptaret preferonin më mirë vdekjen se sa të binin në duart e turqve.” “Disa ilirianë –shkruan Kritobuli, duke parë se ndiqeshin nga turqit dhe pasi nuk gjetën asnjë vend për t’u strehuar, u hodhën poshtë që nga shkëmbinjtë, në hapësirën e përrejve dhe u vranë.”
I zemëruar për disfatën, kalifi Fatih largohet nga Kruja. Gjatë rrugës prej Elbasanit në Dibër, ai rrethon qytetin e Kidhnës, afër Drinit, ku janë strehuar rreth 20 mijë gra, pleq e fëmijë, të larguar nga krahinat fushore, për t’i shpëtuar masakrave islamike.
Nën thirrjet ‘vdekje shqiptarëve’ dhe ‘allahu akbar,’ osmano-islamikët sulmojnë qytetin. Pasi e pushtojnë atë, kalifi islamik Fatih-u i masakron të gjithë barbarisht në emër të allahut “mëshirëmadh.”
Vetëm në këtë qytet humbën jetën mbi 20 mijë shpirtra të pafajshëm kristian shqiptare, gra, vazaj, fëmijë, burra dhe pleq etnik. U masakruan pa mëshirë nën klithmat ogurzeza ‘allahu akbar.’ “Shkodër. Në vitin e zi 1478, kështjella legjendare “Rozafa” e qytetit martir të Shkodrës rrethohet nga ushtritë e ekspeditave histerike barbare otomane islame.
Turqit radikal islam asokohe sulmojnë pareshtur të krishterët etnik, por mbrojtësit nuk dorëzohen dhe i zmbrapsin me sukses sulmet e barbarëve me callma otomane islame. Mehmet Fatih-u, që e drejtonte personalisht dhe fatkeqsisht asokohe fushatën islame kriminale, vendos zbatimin e një tjetër taktike ushtarake, për të terrorizuar mbrojtësit e krishterë të qytetit.
Ai sulmon dhe pushton fatkeqsisht kështjellat e tjera arbërore, si: Kështjellën e Zhabjakut, Drishtit dhe Lezhës. Pasi i rrafshon ato, banorët e krishterë të marrë robër i sjell përpara mureve të Kështjellës legjendare “Rozafa” të qytetit të Shkodrës. Disa mijëra gra, burra, pleq e fëmijë masakrohen me shpatë dhe në emër të kur’anit islam, në mënyrën më mizore, pranë mureve të kështjellës së lashtë, të larë vazhdimisht me gjakun e martirëve të krishterë shqiptarë.
Me këto skena makabre, të përgjakshme kryekrimineli radikal xhihadist islamik sulltan Fatih, ka si qëllim të ligështojë moralisht dhe psikologjikisht mbrojtësit e kështjellës, dhe t’i detyrojë ato të dorëzohen.
Kjo taktikë e tij fatmirësisht dështon. Më vonë qyteti dorëzohet, sipas një Traktati, nënshkruar asokohe midis Venedikut dhe sulltanit. Banorët e qytetit largohen drejt Italisë, dhe në vend të tyre sulltani e popullon qytetin me kolonë islamikë otoman, arab etj., të ardhur fatkeqsisht nga Anadolli, Afrika Veriore dhe Azia Qëndrore, gjurmët e të cilave gjendetn edhe sot si deshmi historike.
Kështu në librin e tij voluminoz dhe në disa vëllime, me titull: “Shkodra dhe motet,” studiuesi shkodran Hamdi Bushati,[3] një ndër pinjollët e Bushatllinjve të qytetit, ndër të tjera shkruan se “shumë nga myslimanët që u vendosën në qytetin e braktisur nga të krishterët ishin turq ose me kombesi të tjera jo shqiptare. Instalime myslimanësh me prejardhje të huaj kanë vazhduar të vërtetohen deri në kohët e fundit të pushtimit osman të Shkodres.”
Ai vazhdon më poshtë: “Të ardhur nga Turqia, Egjipti, Arabia, Dardanelet, Maroku, Tunizia, Algjeria, Siria, Dagistani, Sudani etj., përbëjnë numrin më të madh të familjeve të ardhura në Shkodër.”
Pse objektet e pushtuesve barbarë turq në Kosovë, janë shpallur monumente kulture, ndërsa heroi popullor dardan Llesh Nikoll Mhilli (alias Millosh Kopiliqi) nuk ka varr, monument historie, kulture, libra, bust, shtatore apo të përjetohet me vepra dhe sakrifica e tij patriotike me emër dhe mbiemer në ndonjë shkollë, rrugë universitet?!
Pse kryetrimi liridashës i krishterë Llesh Nikoll Mhilli nuk është shpallur me Ligj apo Dekret të veçantë nga Kuvendi i Kosovës si Hero Kombëtar nga asnjë Qeveri, Akademia e “Shkencave”, Instituti Albanologjik në Prishtinë, “albanologët”, “profesorët” dhe “akademikët”, partite politike, organizatat kulturore dhe “nacionaliste” nga presidentët e Kosovës, sikurse Heroi Kombëtar Mbarëshqiptar Gjergj Kastrioti në Shqipëri!?
Me sa dimë ne, Ai dhe vetëm Ai, duke pasur një zemër trimi si luani, vrau në çadrën e tij sulltanin islam Muratin I. Pushtuesi mizor, fatkeqsisht e ka varrin jo në vendlindjen e tij në Turqi, por në Prishtinë, e cila nuk është atdheu i tij.
Turpi tjetër, është se kryeimami turqeli Naim Ternava e quan sulltan Muratin I një hero islam, pse ka vrarë me Genocide dhe nënshtrue me forcë dhe ligje kalifatiste islame… shqiptarët etnikë të krishterë për 700 vjet!!! Pra, sikurse shihet kjartë mullar Ternava, ka mbështetur dje dhe përkrah edhe sot xhihadin islam otomanë asokohe në trojet dardane.
Dhe nuk mjaftohen me kaq. Kryemyftiu i gjithë muslimanëve dhe hoxhallarëve të Kosovës imam Tërnava, fyen historinë dhe shqiptarët etnik të krishterë, duke treguar hapur se ne nuk jemi shqiptarë, mbasi në damarët tanë është futur thellë ndër shekuj gjaku i kalifatit islam turk: “Turqit dhe shqiptarët i kanë familjet dhe gjakun e përzier me njëri-tjetrin. Ky vend flet për historinë tonë dhe ky vend flet se ne si dy popuj kemi familje të përziera dhe gjakun e përzier tash e 622 vjet dhe falë sulltan Muratit I ne sot jemi besimtarë myslimanë me shumicë”. (2013, Kosova Haber)
Trojet shqiptare, janë të mbushur me fakte tronditëse të trathtisë kombëtare dhe dashurisë pa kufi nga ana e tjetër për pushtuesit e kalifatit islam osman, që erdhën me “lule” dhe krijuan lumenj gjaku dhe male me kufoma (kocka) në trojet tona.
Në qytetet Shkup, Tiranë dhe Prishtinë dhe fshatrat e tyre, xhamitë i kushtohen pushtuesve dhe me së shumti sulltan Muratit I. Akademia e “Shkencave” të Shqipërisë dje dhe sot dhe Instituti “Albanologjik” i Kosovës të gjithë xhamitë otomane islame i kanë shpallur në mënyrë absurd si monumente kulture të rëndësisë së vecantë, që fatkeqsisht mbrohen ligjshmërisht nga shteti e i studiojnë me dashuri, duke shkruar pa pushim ndër vite libra me përralla otomane islame.
Ata duke shfrytëzuar pozitën e titujve politik akademik si “profesor” dhe “doktor”, që u dhuroi pa kursim diktatori komunist neo-otoman islam Enver Hoxha dje dhe sot bijtë e tij binjakët Basha (Berisha) dhe Rama (sot i quajtur si Ramaduro ose Oriega i Europës), u shpërlajnë sistematikisht trurin njerëzve naiv, duke i paraqitur ato (historitë e otomanëve islam) si “vlera” historike shqiptare shumë shekullore.
Unë mendoj, se kjo po vijon të bëhet për inat të besimeve të tjera anti-otomane dhe tradicionalisht jo islame, që fatmirësisht ndër shekuj kanë luftuar me stoicizëm kundër pushtimit mizor xhihadist otoman dhe islamizimit të dhunshëm dhe barbarë të trojeve tona të stërgjakosova me male kufomash plot martirë iliro-dardane-shqiptare.
Arnautët, sikurse na thërrisnin otomanët e vjetër dhe thërrasin ende neo-otomanët e rinj sot, të indoktrinuar keqas nga propaganda otomane islame, shajmë dhe mallkojmë kojshitë më të përparuar dhe civilizuar se ne, si grekët me histori dhe me vendlindje të civilizimimit të lashtë ndërkombëtare dhe shembull për demokracinë në të gjithë botën… dhe serbët (vetëm pse ata janë të besimit ortodoks), të cilët edhe pse ishin të pushtuar për shumë shekuj nën Perendorinë Xhihadiste Islame Otomane dje dhe sot Republika e Turqisë e sunduar fatkeqsisht nga Presidenti radikal islamik Taip Reshep Erdogan, qe fatkeqissht sot po mban në dorë Flamurin e Islamit Politik Radikal dhe po punon vazhdimisht për Ringjalljen e Perandorisë Neo-Otomane Xhihadiste Radikale Islamike, sikurse dihet nga të gjithë ato (pra grekët dhe serbët) kurrë nuk i thonë vëlla otomanëve.
Në librat historike të enciklopedive në disa gjuhë të botës, njihet sipas hulumtuesve dhe studiuesve bashkëkohorë europianë dhe amerikanë Genocide Ottoman Xhihadist Radikal Islamik mbi popullsinë e lashtë greke ndër disa shekuj, sepse grekët gjatë shekujve të masakrave dhe vuajtjeve të tyre të shumta i ofruan botës pasqyrën e pasur të krimeve të përbindshme barbare të otomanëve radikal islam, kurse ne fatkeqsisht kojshitë e tyre të vjetër islam shqiptarë Nuk e Bënë Kurrë Denoncimin Faktografik Historik të Genocidit të ushtruar ndër shkeuj ndaj tyre (otomanëve) kundër skenaristëve dhe aktorëve mizorë të Perandorisë Xhihadiste Islame Otomane.
Dhe pse!?
Ne, fatkeqsisht edhe sot vazhdojmë ti quajmë zyrtarisht otomanët si vllazën (pa thojza)…, përmes ish dhe presidentëve aktual, ish dhe k/ministrave aktual, ish ministrave dhe aktual, ish deputeteve dhe aktual, bisnesmenëve, këngëtarëve, intelektualëve, sportiste, profesorëve komunistë dhe poskomunistë, hoxhallarëve dhe deleve trushpërlarë të tyre etj.
A janë vërtetë otomanët vëllezër gjaku me shqiptarët!?
Si mund ti kërkojmë dëmshperblim Perandorisë Xhihadiste Islame Otomane për 700 vjet Genocide, që ushtroi në trojet e Arbërisë, pra edhe në tokat shqiptare në Maqedonine e Veriut, kur “shqiptaret” ose me saktë otomanët (pa thojza) na mirëpresin me flamurin “arnaut” e Perandorisë otomane atje.
Shteteve rreth nesh (d.m.th. shtetin amë Shqipnia) nga Kongresi Amerikan, nga Dhoma e Përfaqsuesve dhe Senati Amerikan përmes një Rezolute Speciale, u njihet zyrtarisht Genocide, qe ka ushtruar Perandoria Xhihadiste Islame Otomane, kurse ne shqiptaret nuk na njeh askush në botë, në Europë dhe jo më në SHBA, sepse ne i quajmë dje dhe sot vellezër gjaku otomanët.
Ky as flamur etnik turk i hershëm nuk është, por është simbol i Osman-it, mbasi përpara se osmanët si barbarë të pushtonin ish Turqinë e Vjetër, që asokohe fliste persisht nuk kishin këtë flamur.
Ky është simbol i familjes islame të Osman-it, që e solli si reckë dhe e vendosi në Perandorinë që ai krijoi. Nejse punë otomanesh ose sikurse vetëquhen sot pa të drejtë si turq!!!
Kujtoj nga historia dhe enciklopedite e ndryshme botërore në disa gjuhë të botës, se paraqitja antropologjike e jashtme e turqve etnik pra vendasve ishte e tillë, që tregon se ato i kishin flokët e verdhë, sytë bojqielli dhe ishin të bardhë si racë… krejtësisht sikurse europianët.
Me sa duket klima e butë mesdhetare dhe prania e tyre buzë detit Egje etj., me sa duket ka ndikuar në racën e tyre, ku vajzat ishin si europianë të bukura dhe elegantë, kurse djemtë të pashëm, fisnik dhe të qetë dhe të komunikueshëm dhe të mirësjedhshëm me popujt e tjerë perreth.
Osmanët, ishin dhe janë endes sot me përfaqsuesit e tyre vijues neo-otoman si agresiv, të etur për pushtet dhe para, prona dhe ofiqe, karrieristë, dhe fodull ekstremist, injorant me patent ose licencë, njerëz shume të ulët nga niveli kulturorë dhe cvilizues, grykësor dhe perves, duke krijuar bordele me vajza dhe gra të grabitura nga robinat e vendeve të krishtera dhe hareme në sarajet osmane në vendet nga erdhën dhe këtë kulturë e përhapën edhe në Turqinëm që ata pushtuan.
Osmani dhe osmanët, si pasues të tij, që të gjithë ishin vrastarë, radikalë islamikë, gjakënxehtë dhe gjakmarrës, ku këtë të fundit fatkeqsisht e kultivuan edhe në trojet e Arbërit, sepse iu përshtat deviza islame ‘perca dhe sundo’ ose futi në grindje me intriga shqiptarët mes vetes, ose jepu armë dhe fillo të shpifësh për njeri-tjetrin, se ato fillojnë të vriten vete mes vetës sa hap e mbyll sytë etj.
Gjakmarrja si dukuri antihumane, nuk është traditë shqiptare, por 100% osmane e u përhap prej tyre fatkeqsisht tek ne, sepse në territoret e tjera të krishtera të pushtuara nuk u eci deviza osmane e gjakderdhjes.
Për nga natyra, sipas burimeve të tyre historike (kronistëve të oborrit perandorak otoman dhe historishkruesve po otomane) ata ishin tip sanguin (gjaknxehtë dhe të rrëmbyeshëm), pra nuk e njihnin dialogun dhe mirëkuptimin, por vetëm veset e këqija dhe antimorale si pervesiteti, flirtia me kushërinjtë dhe deri brenda vetë gjakut të ngushtë. Ata ishin ekspert të shpatës ose me saktë të vrasjeve (Genocide-ve) me ose pa faj, dhe besonin verbërisht në përrallat kur’anore dhe litarit) e kundërta totale e turqve vendas etnik.
Mjafton të shikoni me shumë kujdes ish Presidentin e Parë të Republikës Moderne Turke, reformatorin republikan, që ndau fenë islame nga shteti (laicitetin) burrështeti Mustafa Kemal Ataturk, i cili ka sytë bojqielli, vjeshje aristokrate europiane dhe është me ngjyrë i bardhë si europianët…
Presidenti i fundit sot në ikje Taip Rexhep Erdogan, nuk ka lidhje me turqit etnik, por është një familje e ardhur (jabanxhi) i vendosur si kolonë në një katund të humbur, ku jetuan të parët e tij. Nese lexoni me shumë kujdes biografinë apo historinë e të parëve të tij do të mësoni se ai s’ka lidhje me Turqinë e vjetër etnike.
Paqendrushmëria e tij në karakter dhe tiparet e një lideri diktator dhe sulltani radikal islamik, që po mban në dorë flamurin e islamit politik, ka bërë që ai të jetë një njeri kontraversal (kontradiktor) në politike dhe shumë konfuz dhe pa vizion për Turqinë, qe e ka plandosur në burqa dhe jetë mizerje, sepse nuk është atdheu real i tij… Ai nuk ëshë i bardhë dhe ka një paraqitje të jashtme të ngjashme antropologjike me fiset mongole të reshkur në fytyrë etj…
Erdogan dhe qeveria neo-otomane radikale islamike në Turqi sot duhet të dëmshpërblej popullsinë etnike të krishterë arbërore-shqiptare
Mos të harrojmë faktin e provuar historikisht se mbi 60% e popullsisë heterogjene në Shqipëri kanë prejardhje origjine shumë shekullore otomane, arabe, irakiane, persiane (Siri, Iran dhe Turqi e vjetër), egjiptianë, afganë, libanë, marokenë etj. Për këtë histori më mirë se kushdo tjetër mbi temën delikate kombëtare ka shkruar saktësisht historiani etnik shkodran ose pinjolli i familjes së famshme ish katolike të Bushatllinjve fisnik të qytetit të Shkodrës studiuesi Hamdi Bushati, në vëllimet e tij brilante historike, ku tregon hapur se fatkeqsisht popullsia muslimane “shkodrane” nuk është e tillë (origjinale), por ato për nga origjina ato janë jabanxhi (kolonë të huaj), pra të ardhur dhe vendosur forcërisht si kolonë nga pushtuesit otomanë në qytetin e Shkodrës…, në shtepitë dhe pronat e banorëve etnik të krishterë vendas autokton shkodranë (ose dembabadem, sikurse thonë otomanët në gjuhën e tyre), që për të mbijetuar të gjallë nga asgjësimi fizik dhe për të ruajtur fenë e të parëve të krishterë morën nga halli rrugën e maleve të thepisura mes kreshtave… dhe shkuan për të jetuar përgjithmonë me shqiponjën ose morën udhën e vështirë të emigracionit të detyruar në drejtim të dheut latin ose në zonat mikpritëse të krishtera të Kalabrisë së Jugut të Italisë, duke formuar komunitetin e tyre të krishterë arberesh, që po mbijeton edhe sot në ditët tona të vitit 2025, apo shkuan në Zare (Xare) të Kroacisë dhe deri në Ukrainë ka gjurmë të vendbanimeve arbereshe…
Atyne pushtuesit u dhuruan toka e prona, sepse nuk donin ti merrnin me me vete, por kudo që shkonin shkarkonin jashteqitjen e tyre në vendet e krishtera të pushtueme.
Pjesa më e madhe e kolonëve heterogjen të huaj, ishin mercenarë ose njerëz të kapur rob, që si skllevër shtynin topat e ushtrisë barbare islame otomane, pra shtresa më e ulët e Perandorisë. Ata krijuan komunitetet e tyre kudo, ku u vendosën dhe nuk kërkuan të rikthehen në vendet apo tokat e tyre nga kishin ardhur. Ata falënderuan Perandorinë Xhihadiste Islame Otomane, që u fali tokat e të krishterëve të vrarë ose të larguar me forcë. Prandaj, dje dhe sot ata janë besnik të otomanizmit…
Ata duke qenë fatkeqsisht me popullsi aktuale si shumica në vend sot kudo në pushtet, ekonomik, zotërojnë financat dhe bisneset në vend, janë 99% pronarë në të gjithë llojet e mediave, zotërojnë totalisht jetën shoqërore etj., nuk e ngrejnë asnjëherë problemin kardinal për Demshpërblimin, që nëna e tyre Turqia (dhe shtetet e tjera përreth saj), na detyrohet ne të krishterëve etnik, të persekutuar dhe viktimizuar sistematikisht, statuseve dhe të drejtave dhe sipas ligjeve ndërkombëtare.
Në këtë mënyrë ata tallen me ne dhe buzëqeshin me ironi, sepse ata po vijojnë ruajnë marrëdhënie shumë të mira me shtetin e tyre amë të origjinës etnike, që është fatkeqsisht Perandoria Xhihadiste Islame Otomane (sot Neo-Otomane) e djeshme dhe Turqia e sotme.
Ky është një diskritim dhe dallim racor i hapur për popullsine etnike viktimë të krishterë, që po bëhet edhe sot e kësaj dite nga ish kolonët heterogjënë otomanë të vendosur me forcë këtu nga Perandoria në fjalë.
Duke shfletuar faqet dhe rastet e historisë botërore, na del se vetëm ne shqiptarët e kemi këtë problem dhe asnjë shtet e komb tjetër europian apo Ballkanik. E shikoni pra sa shumë na duan “vellezërit” tanë muslimanë arnautë ose me saktë ish kolonët otomanë!?
Fakt është se shqiptarët në Itali nuk humbën gjuhën dhe traditat e mocme arbërore, kurse ata që shkuan në Turqi edhe para disa viteve janë asimiluar. Ata janë vendosur në kufi me kurdet me të cilët qeveria neo-otomane e etur për territore të reja që otomanët vllazën (pa thojza) ose sot turke ka probleme të shtetëformimit të tyre, pra në zonat më të rrezikuara për tu vrarë me kollaj nga ata që nuk i duan turqit e Osman-it ardhacak jo turk…
Fatkeqsisht, sot të gjithë emrat e xhamive arabe dhe otomane të vjetra dhe të reja prej disa shekujve u kushtohen pushtuesve radikal islam… dhe asnjë prej këtyre kërpudhave me arkitekturë dhe stil oriental të pushtuese të huaja nuk ka emrin e një hoxhe shqiptar, kjoftë edhe p.sh. të ish të persekutuarit dhe të denuarit politik të kohës së ateizmit komunist të njeriut stoik dhe antikomunist Imam Hafis Sabri Kocit…
Kujtoj, sot se balozi ose Perandoria Xhihadiste Islame Otomane ose Turqia pa turq etnik (kujtoj, se turqit etnik sot në Turqi janë të gjithë republikanët t otomanët vllazën (pa thojza)… ish Presidentit Mustafa Kemal Ataturkut ose ataturkë sy bojqielli, të bardhë dhe flokë verdhë etj.) por kolonizatorë barbare OSMANE edhe sot e kësaj dite Nuk ka kërkua Falje publike të sincertë zyrtare me Pendesë të thellë keqardhejeje për Genocide-t e krijuar shekull mba shekulli dhe nuk ka ofruar asnjiherë dëmshpërblim financiarë për kohën 7 shekullore edhe sot që po bën ndaj trojeve etnike të Arbërisë martire.
Sikurse dihet saktësisht se shqiptarët ishin i vetmi popull brenda territoreve të Perandorisë, që nuk kishin të drejtë të mësonin gjuhën shqipe dhe të gjithë burimet arkeologjike janë asimiluar apo shkatërruar me temel nga jenicerët barbarë, që për fat të keq 50% e tyre ishin arnaute ose “shqiptare” të otomanizuar me dëshirë.
Shembujt e turpit historik të arnautëve ose “shqiptarëve” kolonë otomanë apo arab etj., janë të shumta dhe kryesojnë vazhdimisht listën e rasteve më negative.
Kështu nga historia mësojmë, se themeluesi i grupit ushtarak sadist ekstremist islamik dhe special ushtarak ose forca e zgjedhur ushtarake e Jenicerëve të Perandorisë në fjalë, që për nga niveli i krimeve dhe gjenocideve të ndryshme është e barabarte me trupat special të përzgjedhura SS të kohës së Gjermanisë Naziste ishte një shqiptar nga Shqipëria e Jugut…
Pra si mund ti kërkojmë dëmshpërblim Turqisë së sotme për krimet historike që kanë bërë shqiptarët e djeshëm në shërbim të Pranandorisë Xhihadiste Islame Otomane!?
Një historian otomanolog i ditëve tona ka thënë se: “Nëse i hiqet Perandorisë Osmane kontributi që kane dhën otomanët vllazën (pa thojza)… 42 kryeministrat me origjinë arnaute (shqiptare) dhe me qindra dhe mijëra deputet dhe funksionarë të tjerë të lartë dhe të ulët të Perandorisë, del se Perandoria e jonë del bosh… sepse nuk ka histori të Perandorisë Otonane pa emrin shqiptar. Ata kane qenë nderi, lavdia dhe krenaria e Perandorisë sonë…”
Pra këtu del edhe përgjigjjaa pse shqiptarët ndër shekuj nuk i kanë kërkuar Turqisë dëmshpërblim për kohën 7 shekullore të kolonizimit barbarë të tyre… Pra, ne na duhet me i kërku dëmshpërblim ish shqiptarëve si turkoshakëve dhe ish demputëtëve të Parlamentit të Paranfrorisë Xhihadiste Islame Otomane, si: Ismail bej Qemalit, vllazënve Frashëri, dhe ish deputeteve të tjerë që i shërbyen me besimikëri Parlamentit dhe qeverive pushtuese dhe asimiluese islame turke…
Fatkeqsissht qëllimi i tyre dje dhe sot, ka qenë dhe është asimilimi përmes islamizimit dhe otomanizimit me cdo formë dhe mjet i trojeve tona.
Fatkeqsisht të ashtëquajturat librat me përralla otomane dhe arabe, që kanë sot në dorë fëmijët naiv në shkolla dhe që i lexojnë edhe prindërit e tyre, janë 100% të manipuluara nga akademite dhe profesorët neo-otomane të qeverisë se Taip Rexhep Erdoganit dhe kuislingëve turkoshak shqipfolës, në bashkëpunim me hoxhallarët tradicionalisht pro otomanë.
Ata synojnë të manipulojnë fëmijët fatkeq shqiptarë me propagandë puro otomane dhe islame të huaj, të lejuara pa pikë turpi nga regjimi erdoganist i narkoshtetit të anti-shqiptarit trushpërlarë dhe mercenarë Ramaduros.
Librat e turpit të pseudohistorisë po shkruhen nga akademikë “shqiptarë”, arabe dhe neo-otomaniste, në cdo temë dhe përmbatje të tyre vazhdimisht lartësojnë pushtuesin Xhihadiste Islam dhe na etnikët shqiptarë brez mbas brezi jemi fajtorë pse mbijetuam me stoizëm islamizimit dhe arabizimit të tyre.
Sikurse dihet nga historia Kosova, ka qenë e para që është ndesh me barbaritë otomane radikale dhe të dhunshme islame për shumë shekuj më parë dhe sot të gjithë atje janë krenar, që ruajnë dhe falen 5 herë në ditë së bashku me hoxhallarët pro otomanë në tyrben shumë shekullore dhe varrin e pushtuesit barbarë Sulltan Muratit I, i cili ndodhet në Obiliq jo shumë kilometra larg kryeqytetit të vendit në Prishtinë. Po ashtu edhe xhamia më e madhe në Ballkan e ndertuar në Prishtinë sot mban emërin e Sulltan Fetihut, që në gjuhën shqipe do të thotë Sulltan Pushtuesi, që e ka djeg dhe pjek 2 (dy) herë qytetin, banorët e krishterë dhe keshtjellën Rozafatit në Shkodër.
Pa u bë de-otomanizimi real i trojeve të Arbërit, sot nuk keni asgjë në vi, pta askush që jeton dhe punon fatkeqsisht në vendlindjen tonë. Populli etnik i krishterë arbëror dhe dardanë, duhet sa më parë të ngrejnë një Komision Miks, për të kërkuar Rimarrjen e Objekteve Fetare dhe objekteve Kombëtare Historike Antike të Kultit Kristian, të grabitur me forcën e shpatës, gjakut të pafajshëm arbëror dhe kur’anit fake popullsisë etnike si dhe të gjithë kishat e vjetra historike kristiane dhe ti tregohen botës, Europës dhe shqiptarëve kudo, sepse ato janë fatkeqsisht të gjitha objektet fetare të huaja të pushtuesve barbarë osmanë nder shekuj.
Temelet e tyre plot histori mbijetese shembullore janë të gjakosura me eshtra dhe sikurse dihet shumë mirë janë të gjithë objekte të lashta pra kisha katolike dhe kisha orthodox.
Pra, trojet e Arbërit duhet të rifillojnë pa humbur kohë një Renquista serioze të tipit apo modelit të mirëfilltë spanjol, kundër barbarëve arabë, që qëndruan si pushtues barbarë në Gadishullin Iberik 8 shekuj me radhë dhe shkatërruar si barbarë gjithcka spanjolë…, për të bërë pa humbur kohë de-otomanizimin e cdo pëllëmbe dhe gjeje jo arberore dhe Ri-kthimin në identitetin e hershëm shqiptarë, sikurse bënë europianët para nesh me emrin spanjol. Ky është amaneti (që se tret as dheu) i të parëve tanë, si dhe dëmshpërblimi më i mirë për ne, në aspektin moral dhe patriotik.
Zgjidhja: Duhet të arrestohen pa humbur kohë (ose të retushohen nga librat e historisë) të gjithë ish K/Ministrat e trojeve shqiptare tesh 113 vjet) prej vitit 1912) që nuk e kanë bërë de-otomanizimin e trojeve të Arbërisë dje dhe sot…
Ata duhet të dënohen për trathti me vetëdije të lartë dhe anti-kombëtare shqiptare. Malli ose prona duhet me shkue tek i Zoti, që në kë otomanët vllazën (pa thojza)…t otomanët vllazën (pa thojza)… rast është populli dhe kisha e tij shpirtërore…
[1] Naim Tërnava, “Kosova Haber” (Gazeta del në gjuhën otomane për besimtarë islam dhe otomanë), Prishtinë, Kosovë, 15 Qershor 2015
[2] Mulla Idriz Gjilani (1901-) ishte patriot shqiptar, predikues mysliman, mjeshtër orator dhe luftëtar i lirisë. Ai u lind në fshatin Velekincë (sot Gjilan, Kosovë) të Gjilanit, nën Perandorinë Xhihadiste Islame Otomane. Familja Gjilani, e cila prej shekujsh ka banuar në trevën e lindjes së tij, i jep emrin qytetit të Gjilanit në Kosovë. Mësimet e para i mori në mejtepin e Cërnicës dhe diplomoi në vitin 1911 për të vazhduar shkollën e mesme në medresenë “Atik” të Gjilanit. Pas një pauze të gjatë u diplomua në vitin 1926. Në moshën 25-vjeçare u bë imam me titullin Mullah dhe shërbeu në Karadak dhe Hogosht. Në vitin 1941 mori detyrën e bashvaizit, ulemasë në Vakuf të Shkupit. Më 20 janar 2015 i është dhënë pas vdekjes dekorata “Nderi i Kombit” nga Presidenti i Republikës së Shqipërisë Bujar Nishani me rastin e 70-vjetorit të masakrës së Gjilanit. Ai ishte djali i Hajrullah Hasanit i vëllazërisë Kurteshi dhe Sale Smakaj nga Cërnica. Mësimet e para i mori në mejtepin e mulla Halim Cernicës, pasi i kreu studimet në Ruzhdih të Gjilanit për punë administrative në vitin 1911. Lufta Ballkanike e pengoi shkollimin dhe më pas nuk mundi të vijojë shkollën e mëparshme për shkak se shkolla ishte e mbyllur. Shkollimin e kreu në Atar Medresenë në Gjilan. Pas shërbimit ushtarak në vitet 1924-225, ai u diplomua në vitin 1926 me Ixhezetname duke u bërë imam dhe mori titullin mullah. Ai ishte në kontakt me Komitetin “Mbrojtja Kombëtare e Kosovës” dhe mbështeti Partinë Demokratike të Ferhat Bej Dragos, ku ndihmoi në mos dëbimin e popullsisë shqiptare në Mbretërinë e Jugosllavisë. Ai ishte krye imamit në xhaminë e Padiqit në Karadak në vitet 1927-32 dhe më vonë në Hogosht të Moravisë së Poshtme deri në vitin 1938 kur shkoi në postin e anëtarit të Mexhlis Ulemasë në Shkup, i cili administronte jetën fetare të shqiptarëve në tokat nën administratën shtetërore të Jugosllavisë. Gjatë Luftës së Dytë Botërore, ishte i pari i besimtarëve të fesë islame në Prefekturën e Gjilanit, Myfti dhe Nënmyfti dhe si imam ushtarak i Regjimentit IV të Ushtrisë së Mbretërisë Shqiptare në Prishtinë. Ai komandoi një forcë paraushtarake nën flamurin e Mbretërisë Shqiptare, që luftonte për Shqipërinë etnike, kundër jugosllavëve dhe bullgarëve, të cilën e dorëzoi në vjeshtën e vitit 1944. Më pas jetoi i fshehur nga regjimi partizan jugosllav deri në natën e 25-26 nëntor 1949, kur Mulla Idrizi u dogj i gjallë nga partizanët. (Elsie, Robert (2013). Një fjalor biografik i historisë shqiptare. I.B.Tauris. ISBN 9781780764313).
[3] Hamdi Bushati (1896-1983), ishte arsimtar, përkthyes dhe hulumtues i folklorit, toponimisë dhe historisë. Vepra e tij Shkodra dhe motet në tre vëllime, mundëson informacion të dendur mbi vendlindjen, u botua pas vdekjes. Ka përkthyer disa vepra xhepi të Sami Frashërit nga turqishtja në shqipe, të botuara më 2004; shumë përkthime të tjera që ka bërë nga turqishtja në shqip janë ende dorëshkrim. U lind në Shkodër më 1896, djali i tretë i Mehmet Reshit beut të oxhakut të kapidanit të kalasë nga familja e Bushatlijve dhe nip i familjes Gjylbegu. Mbeti jetim që kur ishte 3 vjeç dhe u rrit nga daja i tij, kryetari i ardhshëm i beledijes së Shkodrës, Muharrem Gjylbegu. Gjatë viteve 1902-1912 ndoqi shkollën fillore e më vonë në gjimnazin civil Ruzhdie, që u mbyll për shkak të rrethimit. Në vitet 1914-1916 plotësoi shkollimin në Shkollën Tregtare Italiane deri kur u mbyll dhe më tej në Kolegjin Saverian. Në vitin 1917, me thirrjen që ua drejtoi të rinjve, Drejtori i Përgjithshëm i Arsimit, Luigj Gurakuqi, ndoqi kursin e shpejtë pedagogjik për përgatitjen e mësuesve, që drejtohej nga Gaspër Beltoja. Ai ishte sekretar i dytë, pranë shtabit të forcave vullnetare në Luftën e Koplikut në gusht të 1920 si dhe një qëndrim disamujor në Vienë për arsye shëndetësore. Deri më 1921 dha mësim në shkollën fillore të lagjes Rus-Haslikej, pastaj vazhdoi në shkollën e Parrucës me drejtor Abaz Golemin. Në vitin 1922-1923 nisi të ndiqte një kurs pedagogjik në institutin “Scuole riunite” në Romë për ngritjen profesionale dhe shkencore. Më tej kontribuoi në drejtimin e shkollës së mbrëmjes dhe shoqatës “Drita”, pranë shkollës së Parrucës, ku mësuan të shkruajnë dhe lexojnë dhjetëra nxënës punëtorë e shegertë. Më 1925, ngarkohet të japë mësim në një shkollë plotore në Tiranë, duke dhënë njëkohësisht dhe frëngjishten në Medresenë e Lartë. U diplomua si nga instituti i Romës dhe ndoqi kurse të mëtejshme me korrespondencë në Ecole Supériore në Paris, ku u diplomua më 1929. Ndërkohë më 1927 e la mësimdhënien për të punuar në Zyrën e Vakufit si sekretar e mbikëqyrës i Bibliotekës së Pazarit dhe më vonë në Dhomën e Tregtisë, po në vendlindje, ku pati mundësi t’i kushtohej punëve intelektuale dhe përkthimeve të dokumenteve të bibliotekës nga osmanishtja. Më 6 gusht 1940 qe zv/sekretar federal i Sekretariatit të Federatës së Fasheve në Shkodër dhe më 1942 ishte sekretar federal regjent i Partisë Fashiste Shqiptare po në vendlindje. U rikthye në lëmin e mësimdhënies në periudhën 1940-1944 dhe u caktua drejtor i shkollës fillore të lagjes Perash të Shkodrës. Pas marrjes së pushtetit nga komunistët, u arrestua më 1945 në bazë të akuzave të pathemelta, por gjyqi i dha pafajësinë. Më 1946-1950 u largua nga qyteti dhe banoi në fshat, më 1951-1954 qe punëtor krahu dhe më 1955-1960, ai pësoi internim politik në kampet e Kuçit, Shtyllasit dhe Gradishtës. Në vitet 1960-1983 vijoi punët studimore dhe pensioni iu mohua, ndërroi jetë më 10 mars 1983. Në vitet ‘70 iu afrua tarikatit Tixhani në kushte fshehtësie të plotë. Dhjetë vjet pas vdekjes së tij dhe rënies së diktaturës, më 7 mars 1993 iu dha titulli “Mësues i Popullit”. Në fillim të viteve ‘20 qe ftuar nga dom Ndoc Nikaj, për të marrë pjesë në kolegiumin që do të drejtonte gazetën “Besa Shqiptare”. Gjatë viteve 1925-1944, ai bashkëpunoi me organet e shtypit të kohës si “Kalendari Kombiar”, “Dituria” dhe “Leka”, duke qenë gjithashtu korrespondent i gazetave “Besa” dhe “Tomorri”. Botoi artikuj të rëndësishëm historikë në të përkohshmet “Kalendari Kombiar” dhe “Dituria” e Lumo Skëndos, për të cilën edhe e propagandoi në Shkodër në 1927-1928. Nga 1933 deri më 1939 botoi në revistën “Leka” artikuj mbi toponamistikën e fshatrave të rrethinave të Shkodrës, si Bushati, Melgushi, Kosmaçi, duke botuar afro 400 toponime që tërhoqën edhe vëmendjen e Joklit dhe Taliavinit. Më 1927, botoi artikujt e parë me interes për historikun e familjes dhe më 1930 nisi hartimin e monografisë Bushatlijtë e Shkodrës, të cilën e përfundoi më 1950 dhe e ripunoi sërish në vitet ’70. Mblodhi lëndë etnofolklorike të bollshme për trevën e Shkodrës, të cilën e mblodhi në një dorëshkrim prej më shumë se 1,000 faqesh, që e titulloi Materiale ndihmëse etnografike, toponamistike, historike, folklorike e të tjera të ndryshme të qytetit të Shkodrës, të mbledhura gjatë viteve 1960-1968. Hapi i parë në këtë drejtim qe përkthimi i dokumentave zyrtare apo private, regjistra të ndryshëm, korrespondencë e çdo tipi, ditare, mbishkrime në objektet e kultit, etj., nga gjuha burimore osmane. Krahas këtyre, qëmtoi botime të karakterit historiografik me referencë ndaj Shqipërisë, duke përfshirë libra, enciklopedi, revista e gazeta, salname – vjetare. Përveç temës së parapëlqyer të Bushatlijve, përktheu pjesë nga çështje të gjerësishme rreth historisë shqiptare, si Jetëshkrimi i 30 vezirëve të mëdhenj shqiptarë në Turqi, Jetëshkrimi i veçantë i Abedin P. Dinos dhe ish-ministrit të Luftës, Rexhep P. Matja, materiale të panjohura për Pashko Vasën dhe Ismail Qemalin, Ngjarjet në Prizren, Shkaqet e ngjarjeve të Lumës, Kryengritja e malësorëve të Shkodrës, dokumente mbi luftën e Ulqinit, kapituj të librit Mbrojtja e Shkodrës, 1912-1913 të ushtarakëve Nazif e Kirametin, shkrime të Hasan Prishtinës e të Dervish Himës, etj. Të rrafshit të kulturës së përgjithshme përktheu nga veprimtaria e Sami Frashërit pjesët etnografike dhe gjeografike kushtuar Shqipërisë në fjalorin enciklopedik Kamus al-Alam; si dhe broshurat e divulgimit shkencore “Gratë”, “Njeriu”, “Qytetërimi Islam”, “Mithet”, “Qielli”, “Toka”. Materiale që kanë të bëjnë me jetëshkrimin e Hoxha Hasan Tahsinit dhe filozofit shqiptaro-turk Riza Teufik, si dhe veprën “Psikologjia” të Hasan Tahsinit. Në lëminë juridike, përktheu Kanunin e Xhibalit (Maleve) ashtu si zbatohej nga Komisioni i Xhibalit. Materiali kushtuar vezirëve u botua në një rubrikë më të veçantë në të përditshmen “Tomorri”, dhe u përfshi në një antologji të Ministrisë së Arsimit. (Burimet: Balcı, Mustafa; Dibra, Fatos (2020); “Arnavutluk’ta Türkoloji”; academia.edu (në turqisht). fq. 94; Bushati, Hamdi (2003); Bushatllinjtë, Shkodër: Idromeno. fq. 339, 355–356. ISBN 99927-841-2-1; Kazazi, Njazi; Quku, Mentor (1998); “Hamdi Bushati (1896-1983)”; “Shkodra dhe motet”. Vëll. 1, Shkodër, Idromeno, fq. 7-18. OCLC 645720493
