[ Libra NëLinjë ]
Don Fran Sopi, 08.03.2026
Të dashur vëllezër e motra,
E Mërkura e Përhimë shënon fillimin e Kreshmëve, që është kohë e cila zgjon ndjenja shpirtërorë te njerëzit.
Kreshmët janë porta, përmes së cilës hyjmë në një përmasë, që e bën të shndrisë gjithçka të krishterë, kthimin personal tek Zoti, bamirësinë ndaj të afërmit dhe thjeshtësinë e jetës.
Kreshmët, janë kohë e përshtatshme për shtegtimin shpirtëror drejt Atij që është burim i mëshirës. Periudha e kreshmëve prej 40 ditësh duhet të jetë një rast i volitshëm për t’u kthyer në rrugën e Zotit.
Kisha i përshkruan Kreshmët si ‘shtegtim’ në të cilin Jezusi na shoqëron përmes shkretëtirës së varfërisë sonë, duke na ndihmuar të ecim në rrugën drejt gëzimit të thellë të Pashkëve.
Koha e Kreshmëve fillon me Ritin simbolik të Mërkurës së Përhime dhe me fjalët që e shoqërojnë “Kthehuni e besojini Ungjillit“ ndjekja e rrugës së Krishtit i bën të krishterët dëshmitarë e apostuj të paqes, i ndihmon të kuptojnë më mirë se cila duhet të jetë përgjigja e krishterë ndaj dhunës që kërcënon paqen në mbar botë.
Të kemi Lumturin dhe paqen në zemrat dhe familjet tona, sigurisht se nuk është hakmarrja e cila duhen të dominon zemrat tona, nuk është urrejtja as ikja drejt një përshpirtërie të rreme.
Lumturin dhe paqen në zemrat dhe familjet tona e gjejmë duke e ndjek rrugën e Krishtit e cila është rrugën e zgjedhur nga Ai që përballë të këqijave të kohës së vet e të të gjitha kohërave zgjodhi vendosmërisht Rrugën e Kryqit duke ndjekur shtegun më të gjatë por më të frytshëm të dashurisë që duhet të kemi ne në zemrat tona.
“Dashuria e Krishtit na nxit” (2 Kor 5, 14) – thotë Shën Palit, duke na kujtuar se në Jezusin vetë Zoti na dhuroi vetveten deri në vdekje, gjë që duhet të na shtyjë të mos jetojmë më për vetveten, por për Krishtin e me Të, për të tjerët”.
Kreshmët na bëjnë thirrje për pajtim, për pendesë, për falje. Kjo është rruga e Jezusit, që na çon drejt dashurisë, drejt drejtësisë, drejt Pashkëve të ngjalljes!
Të dashur vëllezër e motra, Krishti i ngjallur ecën para nesh drejt qiellit të ri e tokës së re (cfr Ap 21, 1) ku, më në fund, do të jetojmë të gjithë, si një familje e vetme, si bij të të njëjtit Atë.
Të ecim pas Tij në këtë botë të plagosur, duke kënduar Aleluja!
Në zemrën tonë ka gëzim e dhimbje; në fytyrë, gaz e lot. Prandaj këndojmë e ecim, besnikë të impenjimit tonë në këtë botë, me sytë drejtuar kah Ati ynë Qiellor.
Dërgoi për publikim, Lekë Mrijaj, gazetar
