[ Libra NëLinjë ]
Një jetë në shërbim të arsimit, një qëndresë e lidhur me fatin e shkollës shqipe dhe një poezi kushtuar ish-nxënësit të tij, Zymer Mehani.
Nga Prof. Zymer Mehani
Profesor Ahmet Hoti i përket brezit të mësuesve që arsimin nuk e ushtruan vetëm si profesion, por si mision jetësor. I formuar mes vështirësive të Bradashit të Llapit, ai e kuptoi herët se dija ishte rruga më e sigurt drejt përparimit dhe lirisë.
Nga Bradashi drejt dijes
Humbja e hershme e nënës la gjurmë të thella në jetën e Ahmet Hotit, por nuk e mposhti. Dhimbjen e shndërroi në forcë, ndërsa mbështetjen e familjes në shtysë për t’u arsimuar dhe për t’u bërë i dobishëm për shoqërinë. Vitet e shkollimit në Podujevë dhe në Prishtinë e formuan intelektualisht dhe qytetarisht. Në një periudhë të rëndësishme për vetëdijen kombëtare të shqiptarëve të Kosovës, ai e kuptoi se arsimi dhe liria ishin të lidhura ngushtë me njëra-tjetrën.
Mësues dhe krijues i kushteve
Pas përfundimit të studimeve, Ahmet Hoti iu përkushtua mësimdhënies, fillimisht në Bajçinë dhe më pas në Gjimnazin „8 Nëntori“ të Podujevës. Si profesor i kimisë, ai nuk u mjaftua vetëm me shpjegimin e teorisë. Ngritja dhe funksionalizimi i laboratorit të kimisë u dha nxënësve mundësinë që dijen ta përvetësonin përmes vëzhgimit, kërkimit dhe eksperimentit. Në kushte me mungesa të shumta materiale, profesor Ahmet Hoti nuk priti që kushtet t’ia krijonin të tjerët. Ai u bë vetë krijues i tyre. Përmes punës së tij, breza të tërë nxënësish mësuan jo vetëm kiminë, por edhe përgjegjësinë, disiplinën dhe dashurinë për dijen.
Shkolla si qëndresë
Në vitet e represionit, kur nxënësit dhe mësimdhënësit shqiptarë u larguan nga objektet shkollore, profesor Ahmet Hoti qëndroi pranë nxënësve të tij. Bashkë me kolegët, ai vazhdoi mësimin në shtëpi private dhe në mjedise të improvizuara, duke dëshmuar se shkolla nuk është vetëm ndërtesë, por dije, vullnet dhe përgjegjësi kombëtare. Në ato rrethana të vështira, të ishe mësues nuk do të thoshte vetëm të ushtroje një profesion. Do të thoshte të mbroje të drejtën për arsimim, identitetin kombëtar dhe të ardhmen e brezave. Profesor Ahmet Hoti nuk u tërhoq nga ky mision.
Ai mbeti pjesë e përpjekjes për ta ruajtur vazhdimësinë e shkollës shqipe. I sprovuar, por i pathyer Lufta, eksodi, arrestimi dhe burgosja e vunë profesor Ahmet Hotin përballë sprovave të rënda, por nuk ia thyen dinjitetin dhe besimin në liri. Ai mbeti besnik ndaj dijes, drejtësisë dhe atdhedashurisë, duke e lidhur përvojën e tij personale me fatin e një brezi të tërë arsimtarësh shqiptarë. Burgu mund t’ia kufizonte lëvizjen, por nuk mund t’ia burgoste bindjet. Edhe në çastet më të vështira, ai ruajti besimin se dija dhe liria janë vlera të pandashme.
Njeriu pas profesorit
Pas seriozitetit të mësimdhënësit qëndronte një shpirt i ndjeshëm. Poezitë e tij kushtuar nënës, shkollës, familjes, vendlindjes dhe atdheut dëshmojnë lidhjen e thellë me kujtesën personale dhe kolektive. Një dëshmi e veçantë e kësaj ndjeshmërie është edhe poezia që profesor Ahmet Hoti ma kushtoi mua, ish-nxënësit të tij në shkollën e mesme. Ky dorëshkrim nuk është vetëm një kushtim poetik. Ai është dëshmi e marrëdhënies së ngrohtë ndërmjet mësuesit dhe nxënësit. Në vargjet e shkruara me dorë shfaqet profesori që e përcjell nxënësin edhe pasi përfundon ora e mësimit, duke e vlerësuar dhe inkurajuar në rrugën e krijimtarisë.
POETIT (Zymer Mehani)
Rrudhat e ballit dhe netët e tua pa gjumë,
janë banesë e lotit dhe qeshjes njerëzore.
Poet, shtëpinë e ke plot njerëz,
prandaj banesa jote është në zemrën e njeriut;
e nëse ti banon aty, atëherë të quaj poet.
Poet, shtëpinë e ke plot njerëz,
e ti banon në zemrën e njeriut!
Prof. Ahmet Hoti
Shënim redaksional: Poezia është transkriptuar nga dorëshkrimi origjinal i profesor Ahmet Hotit.
Një marrëdhënie që u bë kujtesë
Poezia që profesor Ahmet Hoti ma kushtoi mua e zgjeron portretin e tij përtej klasës dhe laboratorit. Në vargjet e shkruara me dorë shfaqet mësuesi që e përcjell nxënësin edhe pasi mbaron ora e mësimit, me vëmendje, vlerësim dhe besim në fjalën krijuese. Për mua, ky dorëshkrim ka vlerë të veçantë shpirtërore dhe dokumentare. Ai ruan jo vetëm fjalët e profesorit tim, por edhe kujtimin e një kohe kur marrëdhënia ndërmjet mësuesit dhe nxënësit ndërtohej mbi respektin, dijen dhe besimin e ndërsjellë.
Profesor Ahmet Hoti nuk ishte vetëm mësuesi që na shpjegonte formulat dhe proceset kimike. Ai ishte edukatori që dinte të shihte përtej lëndës mësimore, ta njihte botën e nxënësit dhe ta inkurajonte atë në rrugën e vet. Poezia e tij mbetet për mua një kujtim i çmuar dhe një dëshmi e dashamirësisë së profesorit ndaj nxënësve të tij.
Monografia e vitit 2026
Figura dhe veprimtaria e profesor Ahmet Hotit janë përjetësuar edhe në një vepër të veçantë monografike. Në vitin 2026, shkrimtari Nuhi Potoku nxori në dritë librin „Prof. Ahmet Hoti – Një jetë në shërbim të dijes dhe arsimimit të brezave“. Në këtë monografi paraqiten rrugëtimi jetësor, veprimtaria arsimore, sprovat dhe përkushtimi shumëvjeçar i profesor Ahmet Hotit ndaj shkollës shqipe. Duke ndërthurur kujtimet personale, dëshmitë e bashkëkohësve, dokumentet dhe materialet fotografike, autori e vendos jetën e profesorit në kontekstin e historisë së arsimit shqiptar në Kosovë.
Vepra e Nuhi Potokut nuk është vetëm portret biografik i një mësuesi të përkushtuar. Ajo është edhe dëshmi për një brez arsimtarësh që, në rrethana të vështira, e mbajtën të ndezur dritën e dijes dhe e shndërruan shkollën në vatër të qëndresës kombëtare. Përmes kësaj monografie, jeta dhe puna e profesor Ahmet Hotit ruhen si pjesë e kujtesës sonë arsimore, historike dhe kulturore.
Trashëgimia Profesor Ahmet Hoti la gjurmë jo vetëm përmes njohurive që u përcolli nxënësve, por edhe përmes shembullit të tij njerëzor. Me thjeshtësi, ndershmëri dhe përkushtim, ai formoi breza dhe dëshmoi se mësuesi i vërtetë nuk jep vetëm dije. Ai hap rrugë, ndërton karaktere, zgjon vetëdije dhe mbetet i pranishëm në jetën e nxënësve edhe shumë kohë pas përfundimit të shkollimit.
Ahmet Hoti hyri në klasë si profesor, por mbeti në kujtesën tonë si edukator. Portreti i tij është portreti i mësuesit shqiptar që nuk u përkul përballë vështirësive. Ai e kuptoi shkollën si vatër të formimit njerëzor dhe kombëtar, ndërsa dijen si një nga shërbimet më të mëdha që mund t’i bëhen njeriut dhe atdheut.
Jeta dhe vepra e profesor Ahmet Hotit meritojnë të ruhen në kujtesën tonë, jo vetëm si nderim për një jetë të kaluar me dinjitet, por edhe si udhërrëfim për brezat që vijnë. Sepse një mësues i vërtetë nuk largohet kurrë plotësisht nga klasa. Ai vazhdon të jetojë në kujtesën, në punën dhe në arritjet e nxënësve të tij.
„Ai hyri në klasë si profesor, por mbeti në kujtesë si edukator.“
Prof. Zymer Mehani, 4 tetor 2026
