Bota e një gruaje

Bota e një gruaje

Era i flet flokëve të saj
si një melodi e heshtur.
Çdo frymëmarrje mban sekrete,
si ëndrra që nuk thuhen kurrë.

Zemra i rreh si një zjarr
që nuk fiket asnjëherë,
një shpirt që sjell në botë
dritë dhe dhimbje në të njëjtin mur.

Ka parë humbje dhe rrugë të errëta,
por shpirti i saj nuk thyhet lehtë.
Çdo hap është qëndresë,
çdo buzëqeshje – mbijetesë.

Në duart e saj dashuria
nuk matet me pasuri,
por me shpresën që kthehet
nga çdo harresë dhe çdo peshë.

Ndjeshmëria i ruan plagët e botës
dhe të sajat njëkohësisht,
të forta dhe të buta
si gurë të thjeshtësisë.

— DEO

Lotët e tu

Lotët e tu si shi me gjemba bien ngadalë, në zemrën time hapin plagë pa fjalë.
Çdo pikë që bie më djeg në shpirt,
si kujtim që s’fshihet, por rri aty gjithmonë i gjallë.

Në çdo lot tëndin unë shoh një botë,
ku dashuria jonë u kthye në lot.
Dhe heshtja jonë flet më shumë se zë,
si dhimbje që s’shuhet, por rritet më thellë në ne.

Por edhe në shi, unë prapë të ndjej,
si erë që nuk ikën, por gjithmonë rrëfen.
Se edhe kur qan, ti je ende dritë,
në çdo pikë shiu që bie mbi këtë shpirt.

— DEO