[ Libra NëLinjë ]
Kushtim
Shkruan: Asllan Dibrani – Luani
Kjo poezi i kushtohet babait tim të ndjerë, Feti Sahit Dibrani, burrë i Malësisë së Gollakut, që jetoi me mallin dhe ëndrrën për lirinë e Kosovës. Ai ishte pjesë e demonstratave dhe e çdo përpjekjeje të popullit për liri e dinjitet.
Kjo poezi shkruhet me dhimbje dhe krenari në 45-vjetorin e demonstratave të vitit 1981, si amanet për brezat që të mos harrojnë sakrificën dhe rrugën e gjatë drejt lirisë.
Plisi yt, o Babë,
si një flamur i bardhë mbi stuhinë e kohës,
më del përpara sa herë kujtesa hap plagët
e atyre pranverave të përgjakura.
Ti ishe lis i Gollakut në mes të furtunës,
me rrënjë të thella në tokën e Kosovës,
dhe fjala jote ishte kushtrim
që zgjonte gurët dhe malet.
Kur populli u ngrit në demonstrata,
ti ishe në ballë të turmës si një shkëmb,
zëri yt përplasej mbi qiell
si rrufe që çan errësirën.
Armiku erdhi me hekur e me dhunë,
me kërbaç e me zinxhirë,
por ti nuk u përkule, o Babë,
si mali që nuk përkulet para stuhisë.
Kur më çuan në burgjet e errëta,
në qelitë ku betoni mbytej nga heshtja,
ti vije përmes grilave të ftohta
me një shpirt të thyer, por me zemër çeliku.
Sytë e tu flisnin më shumë se fjalët:
“Mos u dorëzo, bir,
se liria lind nga dhimbja
dhe nga gjaku i burrave të kësaj toke.”
Plagët tona u bënë plagët e Kosovës,
dhimbjet tona u bënë këngë qëndrese,
dhe betimi ynë u ngrit si flamur
mbi rrënojat e frikës.
Ti ike nga kjo botë me mall për lirinë,
por amaneti yt mbeti si zjarr në gjoksin tonë.
Sot Kosova frymon më lirë,
por plagët e atyre viteve ende kullojnë.
Megjithatë, o Babë,
kur flamuri kuq e zi valon mbi këtë tokë,
unë e shoh plisin tënd në horizont
si një dritë që nuk shuhet.
Sepse burrat si ti nuk vdesin kurrë.
Ata bëhen mal në kujtesën e popullit,
bëhen kushtrim në historinë e kombit,
bëhen amanet për brezat që vijnë.
Le të këndojnë lumenjtë për emrin tënd,
le të vajtojnë gurët e Gollakut për ty,
se burrat që jetojnë për lirinë e popullit
nuk shuhen – ata bëhen histori.
Dhe plisi yt, o Babë, si bora mbi Gollak,
rrinte i bardhë mbi ballin tënd burrëror,
si flamur i heshtur i këtij dheu të lashtë
që nuk u përkul kurrë para stuhisë.
Ai plis sot na flet si amanet i gjallë:
ta mbajmë të bardhë nderin e këtij kombi,
sepse përderisa plisi rri mbi ballë shqiptari,
liria e Kosovës nuk do të përkulet kurrë.
— Shkruan: Asllan Dibrani – Luani
