[ Libra NëLinjë ]
Shkruan: Don Fran Sopi
Të dashur vëllezër dhe motra!
Krezhmët janë një periudhë 40-ditore përgatitjeje para Pashkëve, por ato nuk janë thjesht një zakon i Kishës apo një traditë e lashtë e trashëguar brez pas brezi. Ato janë një thirrje e fuqishme, një kushtrim shpirtëror, një zgjim i ndërgjegjes për secilin prej nesh – sidomos për ju, besimtarë të Kishës Katolike dhe ju katekistë – që të bëni një “reset” shpirtëror, një rikthim të vetëdijshëm te burimi i jetës, te Ai që është Rruga, e Vërteta dhe Jeta.
Shpesh dëgjohet: “Jam ende fëmijë, i ri apo i vjetër për t’u marrë seriozisht me Zotin”. “Kam kohë më vonë”.
Të dashur vëllezër e motra, e vërteta është krejt ndryshe. Koha për Zotin është sot. Rinia nuk është kohë për t’u larguar nga Zoti, por koha më e bukur për ta njohur Atë, për ta dashur dhe për ta ndërtuar jetën mbi themele që nuk shemben. Pikërisht në rini formohen bindjet, karakteri dhe drejtimi i jetës. Krezhmët janë një mundësi që këto themele të jenë të forta, të pastra dhe të vërteta.
1. Çfarë janë realisht Krezhmët?
Krezhmët janë një udhëtim shpirtëror që e përgatit zemrën për misterin e madh të Ngjalljes së Krishtit. Ato nuk janë vetëm një periudhë sakrifice, por një periudhë transformimi. Janë një shkollë e brendshme, ku njeriu mëson të njohë veten, të përballet me dobësitë dhe të rritet në hir.
Kisha Katolike i mbështet Krezhmët në tri shtylla themelore:
● Lutja – dialogu i gjallë me Zotin.
● Agjërimi – vetëkontrolli dhe disiplina e brendshme.
● Bamirësia – dashuria konkrete ndaj tjetrit.
Këto nuk janë rregulla formale. Janë mjete formimi. Janë armë shpirtërore kundër egoizmit, kundër mashtrimit, kundër krenarisë dhe indiferencës.
Në një botë ku shpesh duket sikur fitojnë ata që shtiren, që manipulojnë apo që mendojnë vetëm për veten, Krezhmët na kujtojnë se rruga e Krishtit është ndryshe:
● Rruga e drejtësisë,
● Rruga e sinqeritetit,
● Rruga e sakrificës,
● Rruga e dashurisë që jep pa kërkuar shpërblim.
Kjo është rruga që nuk të turpëron kurrë. Është rruga që e mban ndërgjegjen të pastër edhe kur bota përreth duket e turbullt.
2. Rinia – koha e vendimeve të mëdha
Ju, të dashur të rinj, jetoni në një kohë sfidash të shumta. Teknologjia, rrjetet sociale, konkurrenca dhe krahasimet e vazhdueshme – të gjitha krijojnë presion.
● Presion për t’u dukur perfekt.
● Presion për të pasur sukses të menjëhershëm.
● Presion për të qenë “cool” dhe i pranuar nga të gjithë.
Ndonjëherë tundimi është të përdoren rrugë të shkurtra: një gënjeshtër e vogël, një kopjim në shkollë, një dyfytyrësi në shoqëri, një paraqitje e rreme në rrjetet sociale. Por këto rrugë janë të lehta vetëm në fillim. Në fund, ato e dëmtojnë ndërgjegjen dhe e dobësojnë karakterin.
Krezhmët janë koha për të ndalur dhe për të reflektuar:
● A jam i vërtetë me veten time?
● A jam i drejtë edhe kur askush nuk më sheh?
● A kam guxim të them të vërtetën edhe kur më kushton?
● A jetoj sipas parimeve apo sipas interesit të momentit?
Dobësitë janë pjesë e natyrës njerëzore. Por ato nuk duhet të bëhen stil jete. Rinia është thirrur për madhështi shpirtërore. Zoti nuk krijon mediokritet; Ai krijon potencial për shenjtëri.
3. Krezhmët si stërvitje e karakterit
Mund ta shohim Krezhmën si një “kamp stërvitor” shpirtëror. Ashtu si sportisti forcon trupin përmes ushtrimeve, i krishteri forcon shpirtin përmes disiplinës së brendshme.
● Kur heq dorë nga diçka për Zotin, forcon vullnetin.
● Kur fal dikë që të ka lënduar, forcon zemrën.
● Kur thua të vërtetën, forcon ndërgjegjen.
● Kur ndihmon në heshtje, forcon dashurinë.
● Kur mposht tundimin, forcon karakterin.
Krezhmët nuk janë kohë trishtimi, por kohë pastrimi. Nuk janë kohë dëshpërimi, por kohë shprese. Ato janë një ecje e vetëdijshme drejt dritës së Pashkëve.
4. Pendesa – fillimi i një jete të re
Shpesh fjala “pendesë” keqkuptohet. Ajo nuk është turpërim. Nuk është dënim. Është fillim i ri. Është guximi për të pranuar se kam gabuar dhe për të thënë: “Dua të ndryshoj”.
Pendesa është akt force, jo dobësie.
Falja është akt madhështie, jo nënshtrimi.
Nëse bie, ngrihu. Nëse gabon, korrigjoje. Krezhmët janë koha për të hapur zemrën dhe për ta lejuar Zotin të shërojë plagët e brendshme.
5. Krezhmët dhe përgjegjësia shoqërore
Krezhmët nuk janë vetëm për shpëtimin personal. Ato kanë dimension shoqëror.
Kur një i ri zgjedh ndershmërinë, ai ndikon në klasën e tij.
Kur një nxënës refuzon mashtrimin, ai forcon kulturën e drejtësisë.
Kur një familje lutet së bashku, ajo forcon unitetin.
Nëse gjatë këtyre 40 ditëve secili prej nesh vendos të përmirësojë një dobësi konkrete, të falë një person, të ndihmojë dikë në nevojë, të heqë dorë nga një ves – atëherë jo vetëm individi, por edhe shoqëria ndryshon.
6. Fjalë udhëzuese për 40 ditët
Le të jenë këto mendime si busull shpirtërore:
“Mos e vono kthimin – zemra jote ka nevojë për dritë sot.”
“Zgjidh të vërtetën, edhe kur është më e vështirë.”
“Forca e vërtetë është ndershmëria.”
“Agjëro nga egoizmi, ushqehu me dashuri.”
“Mos e krahaso veten me të tjerët – krahasoje me idealin që Zoti ka për ty.”
“Zemra e pastër është fitorja më e madhe.”
“Krezhma është rruga që të çon drejt dritës së Pashkëve.”
7. Një vendim konkret
Mos lejo që këto 40 ditë të kalojnë si çdo periudhë tjetër. Vendos një qëllim konkret:
● Një lutje e përditshme.
● Një sakrificë e vetëdijshme.
● Një akt bamirësie çdo javë.
● Një pajtim i vërtetë me dikë..
Transformimi fillon me hapa të vegjël, por të vendosur.
Pra, në fund të këtij reflektimi e themi se Krezhmët janë një mundësi e re. Një ftesë për ndryshim konkret. Një mundësi për të qenë më i sinqertë, më i drejtë dhe më i guximshëm në besim.
Mos mendo se është herët për Zotin.
Mos mendo se je shumë i ri për ideale të larta.
Rinia është koha kur ndërtohen themelet e jetës. Nëse themelet janë të forta, edhe ndërtesa do të qëndrojë përballë çdo stuhie.
Le të jetë kjo Krezhmë një kthesë e brendshme, një ringjallje e ndërgjegjes, një ecje e vendosur drejt Krishtit, që drita e Tij të mos mbetet vetëm në altarin e kishës, por të ndriçojë mendjen, zemrën dhe veprat tona çdo ditë.
Dhe le të ecim në këtë shteg të shenjtë me guxim, me pendesë të sinqertë dhe me zemër të pastër, që përmes lutjes, agjërimit dhe bamirësisë të rindërtojmë jo vetëm jetën tonë personale, por edhe familjet, shoqërinë dhe kombin tonë, në mënyrë që Krishti i Ngjallur të mbretërojë në ndërgjegjen tonë dhe paqja e Tij të bëhet themeli i pathyeshëm i së ardhmes sonë.
Pejë, më 18 shkurt 206
Don Fran Sopi, meshtar në
Kishën Katolike “Shën Katarina e Aleksandrisë” në Pejë
