Infermieret..

Poezi – nga Rexhep Çullhaj

—- Ka njerëz që e matin jetën me vite…
Ka të tjerë që e matin me zemrat që kanë prekur.
Ju, infermiere të nderuara, i përkisni të dytëve.
Sot, kur dielli ndalet pak më gjatë mbi këtë ditë,
nuk numërojmë vetëm gjashtëdhjetë e dy pranvera.
Numërojmë buzëqeshje. Lutje. Shpresa. Jetë të shpëtuara.
Net pa gjumë. Sakrifica të heshtura.
Numërojmë një jetë të përkushtuar për të tjerët.
Dyzet e dy vite…

Një jetë e tërë mes korridoreve të spitaleve
Aty ku dhimbja fliste më fort se fjalët.
Aty ku frika shihej në sytë e njerëzve.
Aty ku ju nuk humbët kurrë qetësinë.
Ishit duart që jepnin siguri.
Ishit fjalët që sillnin shpresë.
Ishit zemrat që nuk mësuan kurrë të lodheshin.

Sa herë u kthyet në shtëpi me lodhjen të fshehur pas buzëqeshjes…
Sa herë u dhatë forcë të tjerëve, ndërsa lodhjen tuaj e mbajtët në heshtje.
Dhe përsëri, të nesërmen, u ngritët me të njëjtin përkushtim.
Sepse ky është misioni juaj.

Nuk zgjodhët rrugën më të lehtë.
Zgjodhët rrugën ku njeriu bëhet shpresë për një njeri tjetër.
Sot, teksa mbyllet një kapitull, nuk ndiejmë trishtim.
Sepse njerëzit si ju nuk dalin kurrë në pension.
Ata jetojnë në kujtimet e pacientëve,
në mirënjohjen e kolegëve,
në respektin e miqve dhe në dashurinë e familjeve.

Faleminderit që për dyzet e dy vite u bëtë dritë për ata që kaluan errësirën.
Faleminderit që nuk kursyet as lodhjen, as kohën, as zemrën.
Sepse madhështia nuk bërtet. Ajo punon në heshtje. Ajo shërben. Ajo fal.
Dhe sot… Sot nuk ju duartrokasim vetëm sepse po dilni në pension.
Ju duartrokasim sepse keni jetuar me dinjitet.
Sepse keni punuar me ndershmëri.
Sepse keni shërbyer me dashuri.

Le të fillojë tani një pranverë tjetër.
Një pranverë pa turne të lodhshme,
pa net pa gjumë, pa ankthin e korridoreve të spitalit.
Një pranverë me qetësi, me familjen pranë, me buzëqeshje dhe gëzime.

Sot jemi dëshmitarë jo të fundit të një rruge,
por të triumfit të një jete.
Një jete që mbolli mirësi, që la gjurmë, që fitoi respekt, që fitoi dashuri.
Dhe kjo… është pensioni më i bukur që mund të marrë një njeri.

Gëzuar pensionimin, infermiere të nderuara!
Qoftë çdo ditë e re aq e bukur sa mirësia që keni shpërndarë gjatë gjithë jetës.