[ Libra NëLinjë ]
Poezia e njohur “Dasma e Madhe” e poetit shqiptar Ali Asllani trajton temat e përçarjes, vuajtjes dhe padrejtësive në atdhe, duke pasqyruar një periudhë të vështirë dhe konflikte të thella shoqërore. Vargjet e saj përcjellin një mesazh të fuqishëm mbi vuajtjen e popullit #Shqipëtar i cili vuan akoma nga pushtetarët #Totalitar si Edi Rama që nuk ngopet nga korrupcioni dhe tradhëtia kombëtare Shqipëtare.
Kjo është domosdoshmëria e mbijetesës dhe fitores së saj përfundimtare të kombit tonë me anën e #protestave #studentore për një ardhëmëri më të mirë për popullin Shqipëtar.
#Rama ik të shpëtoj kombi ynë Shqipëtar, pa një luftë civile si në v.’97-tës
Përndryshe do të ju ngjaj si Çaushesku në Rumani të cilin e tërhoqën zvarr nëpër Bukuresht gjat kapitullimit përfundimtar të ish sistemit totalitar monist të ish komunizmit.
Poashtu edhe Akili gjat përdundimit të luftës së Trojës e tërhoqi zvarr Hektorin gjat shkatrrimit të civilizimit Trojan.
Prandaj jep dorëheqje sa s’është vonë,populli nuk të donë më,duan ndryshim,nuk vritet populli për një karrike të”#Ramzit”mbtetëror si në Egjipt.
Dasma e Madhe – Poezi nga Ali Asllani, interpreton aktori Reshat Arbana
Dasma e Madhe –
Poezi nga Ali Asllani
(nga libri Vidi – Vidi – Pëllumbeshë)
Un’ të thom jam i kuq
Ti më thua jam i bardh’
Un’ me huq e ti me huq
Pra, të zezat radh’-radh’
Nën’ e zez’, motër e zez’
Babë i zi e babëzi
Në çdo hap – një varrez’
ky atdheu yn i zi
Oh ky atdheu yn i zi
na u bë skëterr’ e vrerit
Varen eshtrat e shqiptarit
nëpër sqepe të skifterit
Dhëmb’ për dhëmb e sy për sy,
si ti mua dhe un’ ty
Nëna ime, nëna jote
zën’ e qajnë për të dy
Djali babën – baba djalin
vuan ta zër e ta përzër
Që ta pjek më hell të gjall’
T’ia pres mishin me gëshër’
Botë e çmëndur, djall i çmëndur
Zot’i çmëndur, të gjith çmëndur
Vetëm vdekja bën të sajën
ha e ha e s’ka të dëndur….
Perëndi, o Perënd,
bota thon’ se ti kur dashke
Bën si do e bën si di
Shenjtërin’ e vendit tën
nuk e ka edhe një tjetër
Ësht’ këtu Baba Tomorri,
kryefroni yt i vjetër
Jemi rob, kurban i tij
varfanjak edhe dervisha
Jemi rob, kurban i tij
me xhamia e me kisha
E pra, ti, o Perëndi:
pse na lë në dor’ të djallit!?
Që na shtypi na përtypi
nëpër nofulla t’çakallit.
Edhe rri e bën sehir,
bën sikur asgjë nuk di
Pra dhe ne jemi kondra;
duam një tjetër perëndi.
Duam një Zot që të na kap,
të na kap e të na tundë
Të na tund e të na shkund
Vllavrasjes t’i jap fund
Ohh, më fal o Perëndi
për k’të fjalë që e thashë
i rrëmbyer dhe i trëmbur!
Mirpo gjuha më rreh dhëmbin
atë dhëmb që më ka dhëmbur
Më rrëmben edhe më nxit
kurse shihen ca jezitë
Dikur mburren delenxhit’
Diku tallen me profit
Për të ligun flasin mirë,
për të mirin flasin keq
Gjuh’e tyre gjarpër fshihet
komb’i varfër vuan e heq
S’kemi fjalë për ca kusar’
Vidh e ha, vidh e ha
Me një bark sa dy hambar’
Ata lëri mos i ngà….
Ata kanë një vulë në ball
dhe njëqind e një dhëmballë
Dhe njëqind e një dhëmballë
çdo dhëmballë me shtatë presa
Mirpo kombi ka të tijat
Shtatëmilionë e gjysëm pjesa
Ai lipset që të rrojë
E doemos që do të rrojë
Qoft’ me hir, qoft me pahir
Se aty ku bie zjarri,
shpërthen lulja më e mirë…
(Marre nga antologjia poetike – Vidi Vidi Pellumbeshe).
