[ Libra NëLinjë ]
Nga Rexhep Çullhaj
Ndizet Ndizet… një zjarr i pashuar.
Trimëri, besnikëri, shpatë
– këto fjalë zgjojnë ëndrra,
ëndrra të kahershme. Jam trimëreshë,
jam shqiptare; vetë kjo shprehje zgjon një ndjenjë të thellë.
Jam krenare që jam shqiptare.
Të dua, e shtrenjta ime!
Do të të mbroj nga kthetrat gjakpirëse.
Vetë zemrën do ta bëj armë, e shpirtin – shpatë.
Harresa Më harrove, më harrove, asnjëherë s’më kujtove.
Ditët iknin në vetmi, duke pritur një fjalë nga ti.
Prisja një shenjë, një përqafim, një mesazh, qoftë edhe kujtim.
Por ti zgjodhe të largoheshe, pa menduar se një zemër lëndoje.
Ike larg e s’u ktheve më, më le vetëm me lot në sy.
Sërish zemra shpresën mban, se një ditë do të vish pranë.
Koha plagët i qetëson, shumë gjëra ajo ndryshon.
Por gjurmët që lë në zemër, nuk i shuan dot asnjë erë.
Sepse plagët e dashurisë, mbeten thellë në kujtim;
mund të zbehen me kalimin e viteve,
por kurrë nuk humbin përgjithmonë.
