[ Libra NëLinjë ]
Nga: Asllan Dibrani (Luani)
Nuk është më koha për heshtje.
Nuk është më momenti për fjalë të buta.
Ajo që po ndodh sot në Deçan nuk është një incident politik – është një alarm kombëtar.
Kur një kryetar komune si Bashkim Ramosaj merr guximin të gjykojë qytetarët për “din e iman” dhe të sulmojë një lëvizje qytetare, ai ka dalë jashtë rolit të tij institucional. Ai nuk përfaqëson më qytetarin – ai po përçahet me të.
Dhe kjo është fillimi i rrezikut.
Fenomeni: një rrëshqitje e heshtur por e rrezikshme
Ky nuk është një rast i izoluar.
Është pjesë e një fenomeni më të gjerë që po shfaqet në shoqërinë tonë:
ndikime ideologjike që nuk burojnë nga tradita shqiptare,
përpjekje për deformim të identitetit kombëtar,
dhe instrumentalizim i fesë për qëllime përçarëse.
Kjo nuk është teori.
Është realitet që e kemi parë me sytë tanë.
Për vite me radhë, shoqëria shqiptare është përballur me raste konkrete të ndikimeve radikale, me të rinj të devijuar drejt konflikteve të huaja dhe me përçarje që kanë cenuar harmoninë tonë tradicionale. Këto janë plagë reale – jo interpretime.
Dhe sot, në vend që të reflektojmë, po rrezikojmë t’i normalizojmë.
Roli i pushtetit: nga mbrojtës në përkrahës
Veprimet si dekorimi dhe promovimi i figurave si Shefqet Krasniqi dhe afrimi me rrethin e Naim Tërnava nuk janë neutrale.
Ato janë zgjedhje.
Dhe çdo zgjedhje politike bart përgjegjësi.
Sidomos kur këto figura vendosen në qendër të aktiviteteve publike si iftaret e organizuara nga vetë zyrtarët shtetërorë, duke i dhënë atyre jo vetëm hapësirë – por legjitimitet.
Kjo nuk është thjesht respekt për besimin.
Kjo është përzierje e rrezikshme e shtetit me ideologjinë.
Dhe në një shtet laik, kjo është rrëshqitje.
Krahasimi historik: mësimet që nuk duhen harruar
Historia jonë është e qartë.
Sa herë që ndikimet e huaja janë futur në emër të “shpëtimit”, ato kanë sjellë përçarje. Shqiptari nuk ka mbijetuar duke u bërë dikush tjetër – por duke mbetur vetvetja.
Siç do të thoshte Gjergj Fishta:
“Pa dituria dhe krenaria shkojnë bashkë si trupi e hija.”
Sot, kur padituria ushqehet dhe krenaria keqpërdoret, lind errësira.
Përmbysja e vlerave: qytetari në shënjestër
Ndërkohë që këto rryma po gjejnë hapësirë, qytetari që reagon shpallet problem.
“Lëvizja e Deçanit” sulmohet. Etiketohet. Minimizohet.
Por kjo lëvizje nuk është një grup individësh.
Është një ndërgjegje që është zgjuar.
Ajo qëndron:
kundër islamizmit politik,
kundër deformimit kulturor,
dhe në mbrojtje të një identiteti kombëtar, europian dhe properëndimor.
Kjo nuk është përçarje.
Kjo është rezistencë.
Pyetja që duhet bërë
Nëse kjo nuk është rrëshqitje e rrezikshme – atëherë çfarë është?
Dhe nëse sot heshtim – kush do të flasë nesër?
Sepse:
Kombi nuk humbet kur sulmohet nga jashtë – humbet kur ngatërrohet nga brenda.
Heshtja përballë të mëdhave, zhurma ndaj qytetarit
Ndërkohë, përballë çështjeve madhore – si kalimi i pronave dhe trashëgimisë në administrim të Kisha Ortodokse Serbe – pushteti hesht.
Por kur qytetari flet – pushteti sulmon.
Kjo nuk është drejtësi.
Kjo është përmbysje e rendit moral.
Lëvizja: drita që nuk shuhet
“Lëvizja e Deçanit” është pjesë e një zgjimi më të madh.
Një zgjim që po lind në shumë troje shqiptare – si reagim ndaj deformimit, ndaj ndikimeve të huaja dhe ndaj humbjes së drejtimit.
Këto lëvizje:
nuk janë kërcënim, por mbrojtje,
nuk janë ekstremizëm, por kthim te vetvetja,
nuk janë përçarje, por ndërgjegje.
Dhe për këtë arsye – ato sulmohen.
Përfundimi: përballja është e pashmangshme
Sot jemi përballë një zgjedhjeje:
ose të qëndrojmë në rrugën e identitetit,
ose të humbasim në rrugë të huaja.
ose të kemi institucione që mbrojnë qytetarin,
ose pushtet që e gjykon atë.
Historia nuk i kujton ata që përkulen.
Historia i kujton ata që qëndrojnë.
Thirrje dhe bekim
Zoti e bekoftë “Lëvizjen e Deçanit”!
Zoti i bekoftë të gjitha lëvizjet simotra që sot përballen me ndikime dhe veprime që nuk i shërbejnë interesit të popullit shqiptar.
Zoti i forcoftë ata që nuk përkulen para presioneve,
ata që nuk shiten për interesa të momentit,
dhe ata që nuk e harrojnë rrënjën e tyre.
Sepse ky popull nuk është i humbur.
Ai vetëm është sfiduar.
Dhe çdo herë që është sfiduar – është ngritur më i fortë.
Le të jetë kjo kohë zgjimi.
Le të jetë kjo kohë qëndrimi.
Le të jetë kjo kohë kur e vërteta thuhet pa frikë.
Sepse në fund:
Nuk fiton ai që përkul kombin.
Fiton ai që e mbron atë.
Asllan Dibrani (Luani)
