[ Libra NëLinjë ]
Isuf B. Bajrami
Deklaratat e presidentit të Serbisë, Aleksandar Vuçiç, se Kroacia, Shqipëria dhe Kosova kanë krijuar një “aleancë ushtarake kundër popullit serb” nuk janë një keqkuptim diplomatik apo një teprim retorik. Ato përbëjnë një formë të qëllimshme agresioni psikologjik, e cila synon të destabilizojë besimin rajonal, të manipulojë opinionin e brendshëm dhe të deformojë realitetin përmes frikës, jo fakteve.
Kjo nuk është diplomaci.Është presion strategjik përmes narrativës.
Në realitet, nuk ekziston asnjë aleancë sekrete dhe asnjë pakt ushtarak i fshehtë. Ekziston NATO – një arkitekturë sigurie transparente dhe e institucionalizuar – si dhe bashkëpunimi mes shteteve që kanë zgjedhur integrimin euroatlantik si bazë të sigurisë së tyre. Kroacia dhe Shqipëria janë anëtare të NATO-s prej vitesh, ndërsa Kosova strehon misionin e KFOR-it pikërisht për shkak të përvojës historike që tregoi se garancitë ndërkombëtare të sigurisë janë të domosdoshme.
Narrativa e Vuçiçit nuk u përgjigjet fakteve – ajo i mohon ato. Prodhimi i kërcënimeve për të ruajtur pushtetin
Logjika e kësaj gjuhe është e qartë. Liderët me prirje autoritare kanë nevojë për armiq për të legjitimuar pushtetin. Duke e paraqitur Serbinë si të rrethuar dhe të kërcënuar, Vuçiçi ushqen një mentalitet rrethimi që largon vëmendjen nga regresi demokratik, kontrolli i mediave dhe problemet strukturore ekonomike brenda vendit. Frika shndërrohet në mjet qeverisjeje. Paranoja, në politikë shtetërore.
Kjo strategji nuk është e re në Ballkan. Ajo u përdor në vitet ’90 me pasoja katastrofike. Sot, ajo rikthehet në një formë më të sofistikuar: agresion informativ dhe psikologjik, jo ende ushtarak, por po aq destabilizues.
Duke e përdorur termin “populli serb”, Vuçiçi i jep konfliktit një dimension etno-politik, duke e zhvendosur debatin nga marrëdhëniet ndërmjet shteteve te viktimizimi kolektiv. Kjo është një teknikë klasike propagandistike që synon të delegjitimojë fqinjët dhe ta paraqesë çdo bashkëpunim rajonal si akt armiqësor.
Jehona e narrativës së Kremlinit
Paralelet me diskursin strategjik të Rusisë janë të pamohueshme. Moska ka ndërtuar prej vitesh narrativa rreth “rrethimit”, “kërcënimeve ekzistenciale” dhe “aleancave armiqësore” për të justifikuar militarizimin dhe agresionin, veçanërisht në Ukrainë. Refuzimi i Serbisë për t’u bashkuar me sanksionet e BE-së kundër Rusisë, si dhe varësia e saj nga armatimet dhe energjia ruse, e pozicionojnë Beogradin brenda orbitës së ndikimit narrativ të Kremlinit.
Rusia nuk ka nevojë për trupa në Ballkan. I mjafton një diskurs që minon besimin te NATO, dobëson perspektivën evropiane dhe mban gjallë konfliktet e ngrira. Në këtë kuptim, retorika e Vuçiçit shërben drejtpërdrejt interesave strategjike të Moskës.
Kosova si shënjestër qendrore
Kosova mbetet objektivi kryesor i këtij agresioni psikologjik. Çdo hap i saj drejt ndërtimit të kapaciteteve mbrojtëse dhe çdo bashkëpunim me vendet e NATO-s portretizohet si provokim. Kjo qasje injoron një fakt themelor: prania e NATO-s në Kosovë nuk është kërcënim për paqen, por kushti i saj themelor.
KFOR-i ekziston sepse Serbia, përmes veprimeve të saj në të kaluarën, humbi kredibilitetin si garant i sigurisë për popullsinë e Kosovës. Përmbysja e këtij realiteti – duke e paraqitur NATO-n si agresor dhe Serbinë si viktimë – nuk është çështje interpretimi, por revizionizëm historik.
Rrezik rajonal dhe ndërkombëtar
Kjo gjuhë nuk është e padëmshme. Përsëritja e vazhdueshme e narrativave për kërcënim normalizon militarizimin, ul pragun e përshkallëzimit dhe e largon rajonin nga pajtimi. Edhe në mungesë të një konflikti të hapur, dëmi strategjik është real: besimi zhduket, dialogu paralizohet dhe Ballkani mbetet i ekspozuar ndaj ndërhyrjeve të jashtme.
Për komunitetin ndërkombëtar, veçanërisht për Bashkimin Evropian dhe NATO-n, kjo duhet të shihet si sinjal alarmi. Serbia nuk mund të pretendojë rrugë evropiane, ndërsa përdor një gjuhë që pasqyron dezinformimin strategjik të Kremlinit dhe e trajton bashkëpunimin rajonal si kërcënim.
Emërtimi i problemit është domosdoshmëri
Ajo që po ndodh nuk është keqkuptim, as krizë komunikimi. Është një strategji e vetëdijshme e agresionit psikologjik. Dhe emërtimi i saj si e tillë është hapi i parë për ta ndalur.
Ballkani Perëndimor nuk ka nevojë për mite të reja rreth rrethimeve dhe aleancave imagjinare. Ka nevojë për qartësi, përgjegjshmëri dhe refuzim të politikës së frikës. Stabiliteti nuk ndërtohet duke toleruar narrativa paranojake, por duke i sfiduar ato me fakte, parime dhe angazhim të qartë euroatlantik.
Retorika e Aleksandar Vuçiçit nuk e mbron Serbinë. Ajo e izolon. Dhe nëse nuk përballet me një reagim të qartë dhe parimor ndërkombëtar, rrezikon ta mbajë të gjithë rajonin peng të një politike frike që Evropa nuk mund ta përballojë më.
Vendi i Lekës; 07.01.2026
Serbia’s Rhetoric as Psychological Aggression: Vučić’s Dangerous Narrative in the Balkans
Isuf B. Bajrami
President Aleksandar Vučić’s repeated claims that Croatia, Albania, and Kosovo have formed a “military alliance against the Serbian people” should not be dismissed as routine nationalist rhetoric. They constitute a deliberate act of psychological aggression, aimed at destabilizing regional trust, manipulating domestic opinion, and reshaping reality through fear rather than facts.
This is not diplomacy. It is strategic intimidation.
There is no secret alliance. There is no covert military pact. What exists is NATO — a transparent, rules-based security framework — and cooperation among states that have chosen Euro-Atlantic integration as the foundation of their security and political future. Croatia and Albania are long-standing NATO members. Kosovo hosts NATO’s KFOR mission precisely because history has demonstrated the necessity of external security guarantees in the face of Serbian state violence in the past.
Vučić’s narrative does not respond to facts; it actively denies them. Manufacturing Threats to Sustain Power
The logic behind this rhetoric is clear. Authoritarian-leaning leaders require enemies to legitimize control. By portraying Serbia as surrounded and endangered, Vučić sustains a siege mentality that deflects attention from democratic backsliding, media repression, and economic stagnation at home. Fear becomes governance. Paranoia becomes policy.
This strategy is not new in the Balkans. It was deployed in the 1990s with catastrophic consequences. What has changed is the method: today’s aggression is psychological and informational, not overtly military — yet its effects are no less corrosive.
By invoking the “Serbian people” as collective victims, Vučić intentionally blurs the line between legitimate state interests and ethno-nationalist mobilization. This is a classic manipulation tactic, designed to delegitimize neighboring states and frame any form of regional cooperation as inherently anti-Serb.
Echoing the Kremlin’s Playbook
The parallels with Russian strategic communication are impossible to ignore. Moscow has long relied on narratives of encirclement, existential threat, and hostile alliances to justify militarization and aggression — most tragically in Ukraine. Serbia’s refusal to align with EU sanctions against Russia, combined with its reliance on Russian arms and energy, places Belgrade firmly within Moscow’s sphere of narrative influence.
Russia does not need troops in the Western Balkans. It needs rhetoric that erodes trust in NATO, weakens European integration, and sustains frozen conflicts. Vučić’s language serves precisely that function.
Every statement about a supposed anti-Serb alliance is a small victory for the Kremlin’s broader objective: to keep the Balkans unstable, divided, and vulnerable to external manipulation.
Kosovo as the Primary Target
Kosovo remains the central focus of this psychological pressure campaign. Any effort by Kosovo to build defensive capabilities, any cooperation with NATO member states, is immediately framed by Belgrade as provocation. This framing deliberately ignores a fundamental truth: NATO’s presence in Kosovo is not a threat to peace, but the reason peace has endured at all.
KFOR exists because Serbia forfeited credibility as a guarantor of security through its own actions. To invert this reality — to present NATO as the aggressor and Serbia as the victim — is not a difference of interpretation; it is historical revisionism.
A Regional and International Risk
This rhetoric is not harmless. Persistent claims of imminent threat normalize militarization, justify arms build-ups, and lower the threshold for escalation. Even if no immediate conflict follows, the damage is already done: mistrust deepens, dialogue erodes, and the region drifts further from reconciliation.
For the international community, especially the EU and NATO, this should be a warning sign. Serbia cannot credibly claim a European future while simultaneously deploying language that mirrors Kremlin-style disinformation and treats regional cooperation as hostility.
Naming the Problem Matters
What is unfolding is not a misunderstanding, nor a miscommunication. It is a calculated strategy of psychological aggression. Naming it as such is essential.
The Western Balkans do not need new myths of encirclement or imaginary alliances. They need clarity, accountability, and a firm rejection of fear-based politics. Stability will not be achieved by indulging narratives that reward paranoia and punish cooperation.
President Vučić’s rhetoric does not protect Serbia. It isolates it. And unless confronted with principled, consistent international response, it risks dragging the region back into a politics of fear that Europe can no longer afford to ignore.
The Land of Leka; 07.01.2026
